عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری
علم فیزیک – عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌های امروز ناسا به نگاه تلسکوپ پرتو ایکس “چاندرا” به مرکز یک کهکشان در صورت فلکی “خرچنگ” و آخرین عکس کاوشگر “جونو” از مشتری اختصاص یافته است.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، عکس‌های روز ناسا به یک عکس فوق‌العاده از سیاره مشتری و یک عکس چشم نواز از یک کهکشان اختصاص پیدا کرده است.

عکس اول متعلق به فضاپیمای جونو(Juno) است که از فاصله نزدیک با مشتری گرفته است.

بر اساس اظهارات ناسا، این عکس در تاریخ ۱۶ دسامبر در دهمین پرواز نزدیک جونو از فاصله ۱۳ هزار و ۶۰۴ کیلومتری از ابرهای بالایی مشتری گرفته شده است.

مقیاس در این عکس ۹٫۱ کیلومتر در هر پیکسل است.

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری
علم فیزیک – عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس دوم نیز طبق گفته ناسا از تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا است که یک تلسکوپ فضایی ساخته شده به وسیله ناسا است و تمام فعالیت‌هایش در زمینه پرتو ایکس می‌باشد.

این تلسکوپ فضایی در حال حاضر و در این عکس در حال رصد یک کهکشان در مرکز صورت فلکی خرچنگ است.

چاندرا اخیرا یک سیاه‌چاله غول پیکر در مرکز کهکشان دیگری در نزدیکی همین کهکشان پیدا کرده بود که در حال شلیک فوران‌های قدرتمند و شدید ذرات در میلیون‌ها کیلومتر در ساعت است.

صورت فلکی خرچنگ یا (سرطان) نام یکی از صورت‌های فلکی در منطقهالبروج است و در شب‌های بهار قابل مشاهده است. بین صورت‌های فلکی دوپیکر از خاور و شیر از سوی باختر واقع شده‌است.

خرچنگ یکی از ۱۲ صورت فلکی زیگ می باشد. Cancer از لاتین به معنی خرچنگ گرفته شده است ( برگردان آن از انگلیسی به معنی سرطان نادرست می باشد ) . این پیکره همچنین یک خرچنگ را در آسمان تداعی می کند و نماد آن ♋ می باشد. خرچنگ از دید اندازه متوسط است و خدود ۵۰۶ درجه مربع مساحت دارد. ستاره های این پیکره بسیار کم نور دیده می شوند. روشن ترین آن Beta Cancri یا خرچنگ بتا است که درخشندگی یا Magnitude آن ۳٫۵ است . خرچنگ بتا دو ستاره ای است که هر کدام دارای سیاره های شناخته شده هستند.

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری ، اخبار فیزیک ، مقالات فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک کوانتوم ، فیزیک نجوم ، مکانیک ، الکترومغناطیس

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

منجمان رصدخانه “جمینای” در جزیراه هاوایی آمریکا موفق شدند دوردست‌ترین و قدیمی‌ترین کهکشان کشف‌شده در هستی را رصد کنند.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، پرتاب تلسکوپ فضایی هابل این امکان را به منجمان داد که بتوانند دوردست‌ترین کهکشان‌ها را برای اولین بار رصد کنند.

حال با پیشرفت‌هایی که در این زمینه رخ داده است، تلسکوپ‌های زمینی نیز این توانایی را پیدا کرده‌اند که دوردست‌ترین کهکشان‌ها را رصد کنند.

به تازگی گروهی از محققان در رصدخانه “جمینای”(Gemini) موفق شدند با استفاده از تکنیک همگرایی گرانشی قدیمی‌ترین کهکشان هستی را در فاصله ۱۱ میلیارد سال نوری زمین کشف کنند.

در واقع این کهکشان تنها ۲٫۶ میلیارد سال پس از انفجار بزرگ که سرآغاز ایجاد هستی محسوب می‌شود تشکیبل شده است.

این کهکشان از نوع مارپیچی است و منجمان آن را A1689B11 نامگذاری کرده‌اند.

یکی از ابزارهای طبیعی منجمان برای رصد کهکشان‌های دوردست استفاده از نور یک ستاره یا کهکشان نزدیک برای رصد اهداف دورتر است که به آن لنز گرانشی می‌گویند.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

این پدیده، که به “همگرایی گرانشی” نیز معروف است، با آنچه که لنزها بر روی پرتوهای نور تولید می‌کنند، قابل مقایسه بوده و به عنوان نوعی ذره‌بین عمل کرده و اندازه و میزان تصویر ظاهری شیء اصلی را تغییر می‌دهد.

همگرایی گرانشی هنگامی روی می‌دهد که نور یک چشمه درخشان بسیار دور(مانند یک اختروش) در مسیرش تا رصدگر، از کنار جسم پرجرم دیگری(مانند یک خوشه کهکشانی) بگذرد و مسیرش خمیده شود. جسم میانی عدسی گرانشی نامیده می‌شود. این پدیده یکی از پیش‌بینی‌های نظریه نسبیت عام اینشتین است.

براساس دسته‌بندی‌های ادوین هابل کهکشان‌ها به سه دسته بیضوی، مارپیچی و عدسی دسته‌بندی می‌شوند.

کهکشان‌های بیضوی کهکشان‌هایی هستند که شکلی بیضی‌گون دارند و بازوهای مارپیچی در آن‌ها دیده نمی‌شود. کهکشان‌های بیضوی بیشترین تعداد را در میان انواع دیگر دارند. شکل یکنواختی که در ساختار آنها وجود دارد نشان سن زیاد و پیری این کهکشان‌ها است. شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌های بیضوی متوقف شده‌ است.

برخی از کهکشان‌های بیضوی به شدت کشیده و پهن هستند. برای مشخص شدن میزان کشیدگی، هابل این گونه از کهکشان‌ها را به هشت زیر گروه تقسیم کرد که این زیر گروه‌ها با علامت‌های E۰ تا E۷ نشان داد. این نام‌ها، بر اساس برون‌مرکزی کهکشان‌های بیضوی درجه بندی شده‌اند.

کهکشان‌های عدسی در واقع مشابه دیسک هستند ولی به علت زیاد بودن غبار میان ستاره‌ای شکل عدسی به خود گرفته و البته زایش ستارگان در این دسته کهکشان‌ها زیاد است.

کهکشان‌های مارپیچی چند بخش اصلی دارند:

یک دیسک چرخان که از چند بازو تشکیل شده‌ است و ستارگان غالباً در آن قرار دارند.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

مرکز آن که یک برآمدگی کره مانند است و غالباً از ستارگان پیر تشکیل شده‌است.

هاله کهکشانی که خوشه‌های ستاره‌ای کروی زیادی در آن قرار دارند، و سیاه‌چاله کلان‌جرم که در مرکز آن قرار دارد.

این کهکشان کهنسال ویژگی‌های منحصر بفردی دارد. محققان در کنفرانس خبری ارائه این تحقیق اعلام کردند که سرعت تشکیل این کهکشان ۲۰ برابر بیشتر از کهکشان‌های امروزی است اما دمای آن نسبت به موارد مشابه پایین‌تر بوده و دیسک مرکزی آن با سرعت کمتری به دور خود می‌چرخد.

این تیم تحقیقاتی قصد دارد در آینده مطالعات بیشتری بر روی این کهکشان انجام دهد و البته منتظر پرتاب تلسکوپ فضایی “جیمز وب”(James Webb) نیز خواهد ماند تا بتواند اطلاعات بیشتری در رابطه با این کهکشان بدست آورد.

نتایج این تحقیق در ژورنال Astrophysical منتشر شده است.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

دو کهکشان همسایه دوردست

دو کهکشان همسایه دوردست را از لنز تلسکوپ هابل ببینید

دو کهکشان همسایه دوردست
علم فیزیک – دو کهکشان همسایه دوردست

ناسا تصویر زیبایی از دو کهکشان همسایه که تلسکوپ فضایی هابل آن را گرفته، منتشر کرده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، این تصاویر از دو کهکشان به نام‌های NGC 4424 و Leda 213994  گرفته شده که به ترتیب ۳۰ میلیون و ۷۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارند.

کهکشان  NGC 4424در تصویر کهکششان بزرگتر و کهکشان Leda 213994 کهکشان کوچکتر است که در پایین آن قرار گرفته است.

NGC یا کاتلوگ عمومی جدید شناخته‌شده‌ترین فهرست اجرام عمقی آسمان است که شامل بیش از ۸۰۰۰ جرم آسمانی است و کهکشان‌های زیادی در آن قرار دارند.

Leda نام یکی از اساطیر باستانی یونان است که برای فهرست فراکهکشانی لیون-مودون استفاده می‌شود البته صورت مخفف این فهرست LMED است اما برای سهولت به خاطر سپاری آن از نام اسطوره یونانی استفاده می‌شود.

Some astronomical objects have endearing or quirky nicknames, inspired by mythology or their own appearance. Take, for example, the constellation of Orion (The Hunter), the Sombrero Galaxy, the Horsehead Nebula, or even the Milky Way. However, the vast majority of cosmic objects appear in astronomical catalogs and are given rather less poetic names based on the order of their discovery.

Two galaxies are clearly visible in this Hubble image, the larger of which is NGC 4424. This galaxy is cataloged in the New General Catalog of Nebulae and Clusters of Stars (NGC), which was compiled in 1888. The NGC is one of the largest astronomical catalogs, which is why so many Hubble Pictures of the Week feature NGC objects. In total there are 7,840 entries in the catalog and they are also generally the larger, brighter, and more eye-catching objects in the night sky, and hence the ones more easily spotted by early stargazers.

The smaller, flatter, bright galaxy sitting just below NGC 4424 is named LEDA 213994. The Lyon-Meudon Extragalactic Database (LEDA) is far more modern than the NGC and contains millions of objects.

Many NGC objects still go by their initial names simply because they were christened within the NGC first. However, since astronomers can’t resist a good acronym and “Leda” is more appealing than “the LMED,” the smaller galaxy is called “Leda.” Leda was a princess in Ancient Greek mythology.

دو کهکشان همسایه دوردست ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

پایان سال هابل با تصویر زیبا

پایان سال هابل با تصویر زیبا یی از درخشانترین کهکشان آسمان

پایان سال هابل با تصویر زیبا
علم فیزیک – پایان سال هابل با تصویر زیبا

مگامیزرها کهکشان‌هایی هستند که مانند یک لیزر بزرگ عمل کرده و به جای نور مرئی، تابش ریزموج منتشر می‌کنند. تلسکوپ فضایی هابل به تازگی توانسته تصویری از یکی از این جسم‌های به شدت درخشان ثبت کند.

به گزارش ایسنا به نقل از ناسا، این مگامیزر که IRAS ۱۶۳۹۹-۰۹۳۷ نام دارد، در فاصله ۳۷۰ میلیون سال نوری از زمین قرار گرفته است.

این اجسام به شدت درخشان بوده و نور آن‌ها ۱۰۰ میلیون برابر بیشتر از میزرهای عادی(Maser) است. کهکشانها زمانی به میزر و مگامیزر تبدیل می‌شوند که انتشارات طیفی آنها به کیفیت یک لیزر ریزموج می‌شود؛ یعنی برانگیخته یا تقویت شده و همچنین تکرنگ می‌شود.

فرآیند تقویت در اثر دریافت میزان زیادی از گاز کیهانی در شرایط فیزیکی مناسب برای جذب و انتشار مجدد تابش ریزموج رخ می‌دهد.

هابل با استفاده از دوربین پیشرفته خود برای پیمایش و همچنین دوربین نزدیک به مادون‌قرمز و طیف‌سنج چند جسمی‌اش برای ثبت تصویر از این مگامیزر در دو طول موج استفاده کرده است. این دو رصد برای ایجاد این تصویر استفاده شده است.

تصویر جدید به ارائه جزئیات استثنایی و نمایش هسته دوتایی کهکشان پرداخته که در حال ادغام هستند. اطراف این هسته‌ها، گردابی از گاز و غبار قرار دارد که انرژی شدید دو هسته را پنهان کرده است.

تلسکوپ فضایی هابل  به اختصار HST تلسکوپی است که در سال ۱۹۹۰ توسط شاتل دیسکاوری در مدار گردش قرار گرفت.

پایان سال هابل با تصویر زیبا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک نور ، اپتیک ، فیزیک الکتریسیته ، الکترونیک ، فیزیک کوانتوم ، الکترومغناطیس ، فیزیک هسته ای ، فیزیک مدرن ، صوت ، علوم

روشی جدید برای کشف سالانه ۱۰ سیاهچاله

روشی جدید برای کشف سالانه ۱۰ سیاهچاله

روشی جدید برای کشف سالانه ۱۰ سیاهچاله
علم فیزیک – روشی جدید برای کشف سالانه ۱۰ سیاهچاله

گروهی از ستاره‌شناسان با کمک منصور کرمی، دانشجوی دکترای دانشگاه واترلو موفق به طراحی روشی جدید شده‌اند که به شناسایی ۱۰ سیاهچاله در سال کمک می‌کند.

به گزارش ایسنا به نقل از زی‌نیوز، روش جدید طی دو سال تعداد سیاهچاله‌های شناخته‌ شده کنونی را دو برابر کرده و طی حدود یک دهه به کشف جزئیات بیشتر در مورد تاریخچه آنها کمک خواهد کرد.

به گفته محققان، در ۱۰ سال آینده به اندازه کافی اطلاعات در مورد سیاهچاله‌ها در اختیار محققان قرار خواهد گرفت تا از لحاظ آماری به بررسی ویژگی این اجسام مرموز فضایی بپردازند. این اطلاعات به بررسی بهتر جرم ستاره‌ای سیاهچاله‌ها در مراحل مختلفی که گاهی تا میلیاردها سال گسترش می‌یابد، خواهد پرداخت.

روش جدید محققان در حوزه‌های نوظهور اخترشناسی امواج گرانشی و شیوه جستجو برای سیاهچاله‌ها و سایر اجسام تاریک در فضا کاربرد خواهد داشت.

این تحقیق که در مجله Astrophysical منتشر شده، با ترکیب دو ابزار ستاره‌شناسی استاندارد مورد استفاده امروزی یعنی ریزهمگرایی و تداخل‌سنجی موج رادیویی به معرفی رویکرد جسورانه‌تری برای شناسایی و بررسی سیاهچاله‌ها در تعداد زیاد و به شکل سیستم پرداخته است.

اگرچه اطلاعات اندکی در مورد عملکرد درونی سیاهچاله‌ها در دست است، نقش جدایی‌ناپذیر آن‌ها در چرخه حیات ستارگان و تنظیم گسترش کهکشان‌ها کاملا شناخته‌ شده است.

اوایل سال جاری، تیم رصدخانه تداخل‌سنج لیزری امواج گرانشی(لیگو) برای نخستین بار توانست شواهد مستقیمی از وجود سیاهچاله‌ها را در زمان کشف امواج گرانشی در اثر برخورد دو سیاهچاله ارائه کند.

زمانی که جسمی تاریک مانند سیاهچاله از میان زمین و یک منبع نور دیگر می‌گذرد، ریزهمگرایی گرانشی رخ می‌دهد. محققان با استفاده از امواج رادیویی برای ثبت چند تصویر از رویداد ریزهمگرایی در زمان واقعی استفاده کردند.

منصور کرمی، دانش‌آموخته دانشگاههای تهران و صنعتی شریف و دانشجوی دکترای دانشگاه واترلو اظهار کرد: وقتی با استفاده از یک تلسکوپ رادیویی به این رویداد نگاه کنید، در واقع می‌توانید چند تصویر را بطور جداگانه ببینید. این امر به ما کمک کرد تا انواع مختلف پارامتر از جمله جرم جسم، فاصله و سرعت آن را استخراج کنیم.

روشی جدید برای کشف سالانه ۱۰ سیاهچاله ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک نور ، اپتیک ، فیزیک الکتریسیته ، الکترونیک ، فیزیک کوانتوم ، الکترومغناطیس ، هسته ای ، فیزیک مدرن ، صوت ، علوم

چشمه های اشعه X در کهکشان

چشمه های اشعه X در کهکشان زن بر زنجیر

کهکشان آندرومدا یا زن برزنجیر با فاصله ی ۲.۵ میلیون سال نوری از زمین، یک کهکشان بزرگ در همسایگی ماست که در این تصویر ۴۰ چشمه درخشان پرتو X آن آشکار شده است.

علم فیزیک - چشمه های اشعه X در کهکشانچشمه های اشعه X در کهکشان

در این تصویر که برشی از کهکشان آندرومدا است، داده های تصویری تلسکوپی طیف سنج هسته ای ناسا (نوستار، NuSTAR) دیده می‌شود. این بهترین تصویری است که تاکنون در طیف پرتوهای X پرانرژی از این همسایه مارپیچی گرفته شده  است. 
در این نما حدود ۴۰ چشمه  درخشان پرتو X آشکار شده است. هر یک از این چشمه های اشعه X در کهکشان یک سامانه ی دوتایی پرتو ایکس است که در آن یک سیاهچاله  یا یک ستاره نوترونی به گرد همدمی که یک ستاره ی معمولی است می چرخد.
کهکشان بزرگ آندرومدا و راه شیری بزرگ‌ترین اعضای گروه محلی کهکشان ها هستند. آندرومدا به اندازه ی کافی به ما نزدیک هست که نوستار بتواند جمعیت دوتایی های پرتو ایکسی آن را با جزییات بررسی کرده و آن را با جمعیت دوتایی های پرتو ایکسی کهکشان خودمان مقایسه کند.

منبع : خبرآنلاین

کشف کهکشان‌های نوزاد

کشف کهکشان‌های نوزاد در توده‌ای درهم تنیده از ماده تاریک

رصد‌های جدید تلسکوپ قدرتمند آلما توده‌ای بسیار متمرکز از کهکشان‌های غول‌پیکر و نوزاد که با گره‌ای بزرگ از ماده تاریک تلفیق شده‌اند را نشان می‌دهد که تحت تاثیر فرایند پرانرژی ستاره‌سازی قرار گرفته‌اند.

براساس گزارش دیسکاوری، جهان مملو از ماده تاریک است، سازه‌ای عظیم و سه‌بعدی که اکثریت کهکشان‌ها و خوشه‌های کهکشانی در آن بافته شده‌اند. اگرچه امکان مشاهده مستقیم ماده تاریک وجود ندارد،‌ زیرا این ماده با نور در تعامل نیست، اما می‌توان تاثیرات گرانشی آن را بر فضا-زمان مشاهده کرد و همچنین برهمه واضح است که این ماده ۸۵ درصد از ماده در تمامی جهان هستی را اشغال کرده‌است.

علم فیزیک - کشف کهکشان‌های نوزادکشف کهکشان‌های نوزاد

درک اینکه این شبکه ماده تاریک چگونه بر اولین کهکشان‌های جهان اثرگذاشته تا پس از انفجار بزرگ به شکل بگیرند برای دانشمندان از اهمیت بالایی برخوردار است،‌ از این رو کشف خوشه‌ای از کهکشان‌هایی جوان در حدود ۱۱٫۵ میلیارد سال پیش که با توده‌ای از ماده تاریک تلفیق شده‌اند، می‌تواند دلیل عدم وجود این کهکشان‌های ستاره‌ساز را در جهان مدرن توضیح دهد و چگونگی ایجاد کهکشان‌های بزرگ بیضوی را توصیف کند.

تا به امروز رصد جوانترین کهکشان‌های جهان با چالش‌های زیادی مواجه بود. معمولا رصد این کهکشان‌ها که در ابتدایی‌ترین دوران‌های جهان هستی حضور دارند، به دلیل وجود حجم زیادی از غبارهای کیهانی بسیار دشوار است. رادیوتلسکوپ‌ها نیز به سختی می‌توانند موقعیت این کهکشان‌ها را بیابند. اما این کهکشان‌ها ردپایی از ریز تشعشعات از خود به جا می‌گذارند، فرکانسی که تلسکوپ آلما به شدت نسبت به آن حساس است.

اخترشتاسان با محاسبه دقیق ۹ کهکشان بزرگ دورافتاده در تکه‌ای کوچک از آسمان در صورت فلکی آکواریس، توانستند موقعیت این کهکشان‌ها را با یافته‌های رصد‌خانه ملی ژاپن و رصد‌خانه ASTE آتاکاما و همچنین با تلسکوپ نور مرئی سوبارو مقایسه کنند. تلسکوپ‌های سوبارو و ASTE پیش از این منطقه را بررسی کرده و شکل کلی خوشه کهکشانی را ترسیم کرده‌اند. با اتکا به این محاسبات موقعیت گرانشی تقاطع  شبکه ماده تاریک آشکار خواهد شد و اکنون تلسکوپ آلما موقعیت دقیق این کهکشان‌های ستاره‌ساز را درون این گره بزرگ ماده تاریک،‌نقطه‌ای که رشته‌های ماده تاریک به یکدیگر پیوند خورده‌اند، مشخص ساخته‌است.

به نظر می‌آید یافته‌های تلسکوپ آلما با این نظریه که جرمگین‌ترین کهکشان‌های جهان درون توده‌ای جرمگین‌تر از ماده تاریک ایجاد شده‌اند همخوانی داشته باشد.این کهکشان‌های اولیه غول‌پیکر به تدریج به کهکشان‌های بیضوی تبدیل می‌شوند که امروزه در جهان مدرن دیده می‌شوند،‌از این رو می‌توان گفت کهکشان‌های عظیم و بیضوی امروز دوران اولیه شکل‌گیری خود را در آغوش گرانشی توده‌هایی بزرگ از ماده تاریک گذرانده‌اند.

منبع : همشهری آنلاین

شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک به یک سیاه‌چاله

شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک به یک سیاه‌چاله

اغلب کهکشان‌ها طبق یافته‌های حاصل از مهم‌ترین و شگفت‌انگیزترین مطالعه اخترشناسی مدرن، میزبان سیاه چاله‌ای عظیم‌الجثه در هسته‌شان هستند. جرم یک سیاه‌چاله پس از شکل‌گیری می‌تواند با دریافت جرم از پیرامونش افزایش یابد. همچنین سیاه‌چاله‌ها منبع تولید انرژی عظیمی هستند.

شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک سیاه‌چاله
علم فیزیک – شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک سیاه‌چاله

شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک سیاه‌چاله

به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، در طول مرحله تکاملی یک سیاه‌چاله، هسته‌های کهکشانی فعال(AGN) شکل می‌گیرند. هسته‌های کهکشانی فعال پرنورترین اجرام در عالم هستند و بررسی آنها می‌تواند هم به کشف اجرام دور و هم تصحیح یا دستیابی به مدل‌های کیهان‌شناختی کمک کند.

با وجود تفاوت یک میلیارد برابری در اندازه سیاه‌چاله و کهکشان میزبان، ارتباطی نزدیک بین شکل‌گیری این دو وجود دارد. درک مکانیسم این ارتباط، منجر به درک چگونگی شکل‌گیری کهکشان‌ها و به ویژه ستارگان خواهد شد. اوج فعالیت این فرایندها متعلق به چند میلیارد سال پیش است. به همین دلیل هیچ کدام از آنها تاکنون به خوبی شناخته نشده‌اند.

بلیندا ویلکس، جووانا کوراسکیز، استیو ویلنر، مت اشبی و جیووانی فازیو به همراه همکارانشان از مرکز CfA با استفاده از تلسکوپ فضایی هرشل به بررسی انتشار پرتو مادون قرمز ۶۴ کهکشان درخشان ساطع‌کننده اشعه ایکس و رادیویی با هسته کهکشانی فعال پرداختند. هرکدام از این کهکشان‌ها متشکل از صدها میلیارد توده خورشیدی ستاره‌ای هستند.

این مجموعه‌ یک نمونه کامل از اجرام کاملا شناخته شده متعلق به هفت میلیارد سال پیش است که اغلب اختروش‌های قدرتمند را نیز شامل می‌شود.

اختروش یا کوازار یک هسته فعال به شدت نورانی و دوردست بوده که متعلق به یک کهکشان جوان است.

تمام اجرام مورد بررسی در این تحقیق دارای جتهای دوقطبی بزرگی هستند که توسط هسته کهکشانی فعال به فضای بین کهکشان رانده شده‌اند. هدف دانشمندان، مشخص کردن سهم فعالیت شکل‌گیری ستارگان و هسته کهکشانی فعال از درخشش این کهکشان‌های قدرتمند بوده است.

انتشار پرتوهای فروسرخ نیز به همراه خروج غبارهای فروزانی است که با بررسی جزئیات مربوط به دمای این ذرات می‌توان سهم نسبی میزان درخشش ناشی از هر دوی این فعالیت‌ها را مشخص کرد.

اخترشناسان با رد فرضیه شکل‌گیری ستارگان بر اثر جریان خروجی هسته کهکشانی فعال، نتیجه گرفتند که نرخ شکل‌گیری ستارگان، سالانه صدها توده خورشیدی در هرکدام از این کهکشان‌ها است.

شکل‌گیری ستاره‌ای نزدیک سیاه‌چاله ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

حضور هابل در یک میزگرد کهکشانی

حضور هابل در یک میزگرد کهکشانی

تلسکوپ فضایی هابل تصویری را نشان داده که تجمع چهار کهکشان کیهانی را به نمایش می‌گذارد.

حضور هابل در یک میزگرد کهکشانی
علم فیزیک – حضور هابل در یک میزگرد کهکشانی

به گزارش سرویس علمی ایسنا، این تجمع کهکشانی موسوم به گروه HCG 16 از چهار کهکشان تشکیل شده که این کهکشان‌ها دارای مراکز درخشان بوده و همچنین دم‌های باریک متشکل از گاز دارند. این کهکشان‌ها NGC 839، NGC 838، NGC 835 و NGC 833 نام دارند.

گروه‌های فشرده کیهانی نشان‌دهنده متراکم‌ترین تمرکزهای کهکشان‌های شناخته شده در جهان هستند و این امر آن‌ها را به آزمایشگاه‌های ایده‌آلی برای بررسی اجرام کیهانی تبدیل می‌کند.

این کهکشان‌ها همگی کاملا متفاوت از یکدیگر هستند و می‌توانند به دانشمندان در درک کیهان کمک کنند.

در تصویر هابل کهکشان NGC 839 از نوع LINER و در نتیجه کهکشان مادون‌قرمز شفافی بوده و همراه آن نیز یعنی کهکشان NGC 838 از نوع LINER است. این کهکشان دارای فعالیت بالای انفجار ستاره‌ای بوده و هیچ سیاهچاله مرکزی ندارد.

کهکشان‌های NGC 835 و NGC 833 نیز از نوع کهکشان Seyfert 2 بوده و هنگامی که با طول‌موج‌های متفاوت از نور مرئی مشاهده می‌شوند، دارای هسته‌های بسیار درخشانی هستند . این کهکشان‌ها همچنین سیاهچاله‌های غول‌پیکر فعالی دارند.

تصاویر جدید از مشاهدات «دوربین سیاره‌ای میدان وسیع ۲» هابل و داده‌های ابزار Multi-Mode بر روی تلسکوپ «فناوری جدید» متعلق به رصدخانه جنوب اروپا در شیلی بدست آمدند.

حضور هابل در یک میزگرد کهکشانی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک