کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر
علم فیزیک – کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) در یک کنفرانس از کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر- ۹۰ خبر داد.

به گزارش ایسنا به نقل از وبسایت ناسا، این سیاره موسوم به کپلر-۹۰i که توسط تلسکوپ فضایی کپلر ناسا رصد شده، هشتمین سیاره است که به دور ستاره کپلر-۹۰، یک ستاره شبه خورشیدی در فاصله ۲۵۴۵ سال نوری از زمین می‌چرخد.

سیاره کپلر-۹۰i یک سیاره داغ و صخره ای است که هر ۱۴٫۴ روز یک بار به دور ستاره میزبانش می‌چرخد. این سیاره با کمک یادگیری ماشینی گوگل کشف شده است.

یادگیری ماشینی یکی از رویکردهای هوش مصنوعی است که در آن کامپیوترها می‌آموزند که چگونه سیارات را با داده‌های تلسکوپ کپلر از سیارات خارج از منظومه شمسی که به فراخورشیدی معروف هستند، شناسایی کنند.

پاور هرتز مدیربخش فیزیک نجومی ناسا در واشنگتن گفت: همانطور که انتظار داشتیم کشفیات جالبی در آرشیوکپلر نود وجود داشت و منتظر ابزار یا فناوری مناسب برای کشف آنها بودیم. این کشفیات اطلاعات گرانبهایی را در اختیار محققان در آینده قرار می‌دهد.

این کشف نتیجه پژوهش کریستوفر شالو و آندرو وندربرگ است که یک کامپیوتر را برای شناسایی سیارات فراخورشیدی توسط داده های کپلر آموزش دادند.

این “شبکه عصبی” مصنوعی همانند مغز انسان اطلاعات کپلر را مورد بررسی قرار می‌دهد و سیگنالهای ضعیف سیاره کپلر-۹۰i در صورت فلکی “دراکو” که پیش از این نادیده گرفته می‌شد را شناسایی می‌کند.

در حالیکه پیشتر یادگیری ماشینی برای تحقیق درباره داده‌های کپلر مورد استفاده قرار میگرفت، این تحقیق نشان می‌دهد که شبکه‌های عصبی یک ابزار امیدوارکننده در پیدا کردن سیگنال‌های بسیار ضعیف در جهان‌های بسیار دور است.

احتمالا امید به حیات در دیگر منظومه‌ها بیشتر از منظومه کپلر-۹۰ است. کپلر-۹۰i حدود ۳۰ درصد بزرگتر از زمین است و به قدری به ستاره میزبانش نزدیک است که متوسط دمای آن بیش از ۸۰۰ درجه فارنهایت است و آن را در شرایطی مشابه عطارد قرار می‌دهد. فاصله دورترین سیاره این منظومه موسوم به کپلر-۹۰h با ستاره میزبانش چیزی مشابه فاصله زمین تا خورشید است.

به گفته وندربرگ استاد نجوم در دانشگاه تگزاس، منظومه کپلر- ٩٠نسخه کوچکی از منظومه خورشیدی است که سیارات کوچکی در داخل و سیارات بزرگی در بیرون آن قرار گرفته اند و همه چیز به هم فشرده است.

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

رصد دورترین سیاره منظومه تراپیست

رصد دورترین سیاره منظومه تراپیست ۱

رصد دورترین سیاره در منظومه تراپیست
علم فیزیک – رصد دورترین سیاره در منظومه تراپیست

تلسکوپ فضایی کپلر موفق شد دورترین سیاره موجود در منظومه تراپیست ۱ یعنی “تراپیستh1” را رصد کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، رصد سیاره‌های فراخورشیدی به دلیل نور زیاد ستاره اصلی آنها فقط در صورتی امکان پذیر است که از مقابل ستاره خود عبور کنند.

با استفاده از داده‌های تلسکوپ کپلر محققان دانشگاه واشنگتن موفق شدند به اطلاعاتی در رابطه با این سیاره سرد در منظومه تراپیست ۱ دست پیدا کنند.

محققان شانس‌هایی برای وجود حیات در این سیارات قائل هستند و اطمینان از این موضوع نیازمند اطلاعات دقیق‌تر از سیارات، مدار گردش آنها، دمای سطح آنها و جنس جو آنهاست.

رصد دورترین سیاره منظومه تراپیست
علم فیزیک – رصد دورترین سیاره منظومه تراپیست

“رودریگو لوگر” (Rodrigo Luger) دانشجوی مقطع دکترا در دانشگاه واشنگتن در ۷۹ روز گذشته به بررسی وضعیت دورترین سیاره در منظومه تراپیست ۱ پرداخته است و موفق به کسب اطلاعاتی درباره این سیاره شده است.

تراپیست ۱h هر ۱۸٫۷۷ روز یک بار به دور ستاره مرکزی این سیاره می‌چرخد و دمای آن حدودا منفی ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد است.

بررسی‌ پیش‌بینی‌ها در رابطه با این سیاره نیز این اطلاعات را تایید می‌کند.

مدار سیارات در منظومه تراپیست ۱ شدیدا به هم نزدیک هستند اما تنظیم نیروهای بین سیاره‌ای سبب شده که این منظومه حالت پایداری داشته باشد و سیارات با هم برخورد نکنند.

پیش از این نیز نظریه ای در رابطه با سرعت گردش سیارات این منظومه منتشر شده بود که نتایج آن با مطالعات محققان دانشگاه واشنگتن همخوانی دارد.

تراپیست-۱  که ۲MASS J23062928-۰۵۰۲۲۸۵ نیز نامیده می‌شود، یک ستاره کوتوله فراسرد است که در فاصله ۳۹ سال نوری (۱۲ پارسک) از زمین است. جرم این ستاره کوچک ۸ درصد جرم خورشید است و در مقیاس ستاره‌ای اندکی پرجرم تر از مشتری به شمار می‌رود. این ستاره در راستای صورت فلکی دلو قرار دارد و بسیار کم‌سو است.

نتایج این تحقیق در نشریه علمی Nature Astronomy منتشر شده است.

رصد دورترین سیاره منظومه تراپیست ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل

تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل

تصاویر شگفت‌انگیز "کاسینی" از زحل
علم فیزیک – تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل

طبق آخرین اطلاعات ناسا فضاپیمای کاسینی به فاصله ۹۱ هزار کیلومتری بر فراز ابرهای سیاره زحل رسیده و در حال تصویربرداری از این دنیای ناشناخته است.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، فضاپیمای کاسینی از روز دوشنبه وارد حلقه‌های زحل شده و ماموریت آخرین تصویربرداری نزدیک قبل از سقوط در این سیاره را آغاز کرده است.

تصاویر جدید منتشر شده توسط ناسا شامل جزئیات بی‌نظیری از حلقه‌های این سیاره است که در برخی از آنها قمر تتیس نیز وجود دارد.

برای اولین‌بار است که فضاپیمای کاسینی پس از آغاز سفر بی‌بازگشت به زحل به حلقه‌های این سیاره نزدیک شده و تصاویر بی‌نظیری از قمرها و بستر ناهموار این سیاره را شکار کرده است.

تصاویر شگفت‌انگیز "کاسینی" از زحل
علم فیزیک – تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل

ماموریت فضاپیمای کاسینی که در سال آینده میلادی در سیاره زحل سقوط خواهد کرد، تهیه هرچه بیشتر تصاویر از شگفت‌انگیزترین سیاره منظومه شمسی است.

برخی از تصاویر کاسینی که از قطب شمال این سیاره بدست آمده نشانگر جریان عظیم گاز به صورت شش ضلعی است که هر ضلع آن تقریبا برابر با پهنای کره زمین است.

تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، علم فیزیک

اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک نور ، اپتیک ، فیزیک الکتریسیته ، الکترونیک ، فیزیک کوانتوم ، الکترومغناطیس ، هسته ای ، فیزیک مدرن ، صوت ، علوم

تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل
تصاویر شگفت‌انگیز "کاسینی" از زحل
علم فیزیک – تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل
تصاویر شگفت‌انگیز "کاسینی" از زحل
علم فیزیک – تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل
تصاویر شگفت‌انگیز "کاسینی" از زحل
علم فیزیک – تصاویر شگفت‌انگیز “کاسینی” از زحل

نزدیک‌ترین همتای زمین کشف شد

نزدیک‌ترین همتای زمین کشف شد

یک سیاره فرا‌خورشیدی جدید در نقشه‌های کهکشانی وجود دارد که غیر قابل سکونت، سنگی و هم اندازه زمین است و برای انجام تحقیقات جو به اندازه کافی نزدیک است.

علم فیزیک - نزدیک‌ترین همتای زمین کشف شدنزدیک‌ترین همتای زمین کشف شد

به گزارش سرویس علمی ایسنا، این سیاره جدید صخره‌ای و هم اندازه زمین که GJ 1132b نام دارد، به دور یک ستاره کوچک که ۳۹ سال نوری از زمین فاصله دارد می‌چرخد و نزدیک‌ترین سیاره فرا خورشیدی به زمین است که تاکنون کشف شده است.

اندازه گیری‌های ارائه شده توسط اخترفیزیکدانان موسسه فناوری ماساچوست و جاهای دیگر، تعیین کرده است که این سیاره ۵۰۰ درجه فارنهایت حرارت دارد و به احتمال زیاد به صورت گرانشی قفل شده است، به این معنی که یک سمت دائمی شب و روز دارد و همان طرفش نیز به سمت ستاره‌اش است، مثل ماه ما که به زمین قفل شده است.

از آن جا که سیاره GJ 1132b دمای سوزانی دارد، نمی‌تواند آب موجود در سطح خود را حفظ کند و برای زندگی غیر قابل سکونت است.

با این حال دانشمندان می‌گویند که برای میزبانی یک جو قابل توجه به اندازه کافی سرد است.

این سیاره همچنین به اندازه کافی به زمین نزدیک است و دانشمندان به زودی قادر به درک بیشتری از ویژگی‌های این سیاره مانند ترکیب جو،الگوی بادها و حتی رنگ غروب آن،خواهند بود.

زاکوری برتا تامپسون،محقق این پژوهش اظهار کرد:درک ما از اینکه این سیاره بسیار گرم چطور توانسته خود را بیش از میلیاردها سال بر روی فضا نگه دارد، نشانه خوبی برای هدف دراز مدت بررسی سیارات خنک‌تر است که زندگی در آن جاری است.

این پژوهش در مجله Nature منتشر شده است.

پانورامای مریخ

انتشار پانورامای مریخ توسط کنجکاوی

دوربین Mast کاوشگر کنجکاوی ناسا به تازگی تصویر پانورامایی ارائه داده که شامل برآمدگی‌هایی متشکل از سنگ‌های شنی در سطح سیاره مریخ است.

این پانوراما از ترکیب دهها تصویری که مریخ‌نورد کنجکاوی گرفته ساخته شده است.

پانورامای مریخ علم فیزیکپانورامای مریخ

به گزارش سرویس علمی ایسنا ، تعدادی از سنگ‌های شنی تیره در ناحیه‌ای که توسط مریخ‌ نورد کنجکاوی تفحص می‌شود ، نشان‌دهنده بافت این ناحیه و ساختارهایی از توده‌هاست که تپه‌های شنی را شکل دادند که سپس به شکل صخره به یکدیگر چسبیدند .

برآمدگی‌های ماسه‌سنگی بخشی از یک لایه به حساب می‌آید که گروه علمی کنجکاوی نام آن را یگان استیمسون گذاشته اند و  دارای ساختاری با لایه بندی مورب در مقیاس بزرگ است. محققان ناسا عقیده دارند آنچه در تصویر دیده می‌شود ته‌نشست های یک تپه شنی  است که باد آن را پدید آورده بوده و اکنون تبدیل به سنگ شده است .

این برآمدگی ماسه سنگ دارای ساختاری موسوم به crossbedding در مقیاس بزرگ است که تیم علمی ناسا از آن به عنوان توده‌هایی از تپه‌های شن و ماسه یاد کرده که باد آن‌ها را شکل داده است .

هندسه و جهت این تپه‌ها اطلاعاتی درباره مسیرهای بادی که آن‌ها را تولید کرده در اختیار می‌گذارد .

کنجکاوی به طور مستمر لایه‌های مرتفع‌ و جوان‌ کوه شارپ را تحلیل کرده و کار خود را با بررسی گل‌سنگ‌هایی واقع در قاعده این کوه شروع کرد. کنجکاوی به دنبال شواهدی درباره تغییراتی در محیط باستانی این ناحیه از سیاره مریخ است .

ده‌ها تصویر از دوربین Mastcam سامانه مزبور با یکدیگر ترکیب و پانورامای منتشرشده را شکل داده‌اند .

کنجکاوی از اوایل ماه اوت سال ۲۰۱۲ بر روی سیاره مریخ به گشت‌زنی اشتغال داشته و این فناوری سال گذشته به قاعده کوه شارپ رسید .

انتهای پیام

پانورامای مریخ علم فیزیک
پانورامای مریخ
انتشار پانورامای سیاره مریخ توسط کنجکاوی

 گرد آوری : خبرگزاری ایسنا و خبر آنلاین

شناسایی سیاره زحل

شناسایی سیاره زحل

زحل که بعد از مشتری بزرگترین سیاره در منظومه شمسی به حساب می آید دارای هفت حلقه مسطح به دور خود است. این هفت حلقه در واقع شامل تعداد زیادی حلقه های باریک است که با ذرات یخی درست شده اند.

شناسایی سیاره زحل
علم فیزیک – شناسایی سیاره زحل
علم فیزیک – شناسایی سیاره زحل

این حلقه ها زحل را به یکی از زیباترین اجرام آسمان در منظومه شمسی تبدیل کرده اند. به جز زحل، سیارات مشتری، نپتون و اورانوس نیز دارای حلقه هایی هستند که نسبت به حلقه های زحل بسیار کم نورترند. قطر زحل در استوا ۱۲۰.۵۴۰ کیلومتر، تقریبا ۱۰ برابر قطر زمین است. این سیاره از زمین با چشم غیر مسلح قابل رویت است و البته حلقه های آن دیده نمی شوند. زحل آخرین سیاره ای بود که ستاره شناسان باستان موفق به کشف آن شده بودند. این سیاره به مناسبت خدای کشاورزی رومیان، ساترن نام گرفت. زحل در مداری بیضی شکل به دور خورشید در حرکت است. بیشترین فاصله آن از خورشید ۱.۵۱۴.۵۰۰.۰۰۰ کیلومتر و کمترین فاصله آن ۱.۳۵۲.۵۵۰.۰۰۰ کیلومتر است. یک سال در زحل معادل ۱۰.۷۵۹ روز و یا ۵/۲۹ سال زمینی است. بعد از مشتری، زحل سریعترین گردش وضعی در بین سیارات دیگر منظومه شمسی را دارد. یکبار گردش این سیاره به دور خود تنها ۱۰ ساعت و ۳۹ دقیقه به طول می انجامد. به دلیل این حرکت گردشی سریع، قطر استوایی این سیاره ۱۳.۰۰۰ کیلومتر از قطر قطبی آن بیشتر است. هفت حلقه زحل در حقیقت متشکل از هزاران حلقه باریک است. این حلقه های باریک از بیلیونها تکه یخ ایجاد شده اند.

شناسایی سیاره زحل

بیشتر دانشمندان معتقدند که این سیاره یک غول گازیست و هیچ سطح جامدی ندارد. به هرحال، به نظر می رسد که زحل دارای یک هسته داغ و جامد آهنیست. اطراف این هسته متراکم، هسته خارجی قرار گرفته که احتمالا ترکیبی از آمونیاک، متان و آب است. یک لایه از هیدروژن به شدت فشرده پیرامون هسته خارجی وجود دارد. در بالای این لایه، منطقه ای چسبناک (شربت مانند) متشکل از هیدروژن و هلیوم جای گرفته است. هیدروژن و هلیوم در نزدیک سطح به شکل گاز در می آیند و با اتمسفر زحل که عمدتا ترکیبی از همین دو عنصر است مخلوط می شوند. انحراف محور عمودی این سیاره منجر به اختلاف میزان تابش خورشید به قسمتهای مختلف آن و در نهایت ایجاد فصول شده است. هر فصل در این سیاره ۵/۷ سال طول می کشد چرا که مدت زمان یکبار گردش زحل به دور خورشید ۲۹ برابر زمین است. دمای زحل همیشه از دمای زمین سردتر است زیرا این سیاره از خورشید دورتر است. میانگین دما در بالای ابرها ۱۷۵- درجه سانتیگراد می باشد. در بین همه سیارات منظومه شمسی، زحل کمترین چگالی را دارد. چگالی این سیاره تنها یک دهم چگالی زمین و دو سوم چگالی آب است. به همین دلیل یک تکه از این سیاره نسبت به تکه ای برابر از زمین بسیار سبکتر است و در روی آب شناور می ماند! گرچه چگالی این سیاره بسیار کم است اما وزن آن پس از مشتری، از دیگر سیارات بیشتر است. جرم زحل ۹۵ بار از جرم زمین بیشتر است. نیروی گرانش این سیاره اندکی از گرانش زمین بیشتر است به طوری که یک جسم ۱۰۰ گرمی در زمین، در زحل ۱۰۷ گرم می باشد. هفت حلقه زحل در حقیقت متشکل از هزاران حلقه باریک است. این حلقه های باریک از بیلیونها تکه یخ ایجاد شده اند. ابعاد این تکه های یخ گاهی به اندازه یک ذره کوچکند و گاهی قطر آنها به بیش از ۳ متر می رسد.

حلقه های اصلی زحل بسیار عریضند. برای مثال عرض خارجی ترین حلقه ۳۰۰.۰۰۰ کیلومتر می باشد. با این حال در ابعاد فضا این حلقه ها بسیار باریک به حساب می آیند. آنقدر باریک که هنگامیکه این سیاره درست در مقابل و در راستای زمین قرار می گیرد نیز این حلقه ها قابل رویت نیستند. ضخامت آنها بین ۲۰۰ تا ۳۰۰۰ متر است. در بین حلقه ها فضای خالی قرار گرفته و آنها را از هم جدا می نماید. عرض هر یک از این فضاهای خالی ۳۲۰۰ کیلومتر و یا بیشتر است. البته در برخی از این فضاهای خالی حلقه های بسیار باریکی قرار دارند. حلقه های زحل در اوایل قرن ۱۶ توسط ستاره شناس ایتالیایی، گالیله، کشف شدند. گالیله نتوانست با تلسکوپ کوچک خود این حلقه ها را به وضوح و به درستی رصد کند. او فکر می کرد که حلقه ها، قمر های بسیار بزرگی هستند. در سال ۱۶۵۶، پس از به کارگیری یک تلسکوپ قوی تر، کریستیان هویگنس ستاره شناس آلمانی، یک حلقه باریک مسطح حول زحل را توصیف کرد. هایگنس فکر می کرد که این حلقه یک صفحه جامد از برخی مواد است. در سال ۱۶۷۵، دومنیکو کاسینی یک ستاره شناس آلمانی متولد فرانسه، کشف دو حلقه مجزا که با گروه هایی از اقمار کوچک شکل گرفته بودند را اعلام نمود. مشاهدات بعدی از زحل وجود تعداد بیشتر این حلقه ها را ثابت نمود. حلقه های باریکی که هفت حلقه اصلی را شکل می دهند در سال ۱۹۸۰ کشف شدند. بزرگترین قمر این سیاره تیتان نام دارد. قطر این قمر ۵۱۵۰ کیلومتر (بزرگتر از سیاره پلوتو) است. تیتان یکی از معدود اقمار موجود در منظومه شمسی است که دارای جو است. اتمسفر این قمر حاوی حجم زیادی نیتروژن است.

 شناسایی سیاره زحل ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

 

 نقل از    neophysics.ir