تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی
علم فیزیک – تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) تصویری از یک سحابی موسوم به “گلوله برفی”(Snowball) منتشر کرد.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، سحابی گلوله برفی یک سحابی سیاره‌نماست و در حال حاضر شرایطی را دارد که خورشید میلیاردها سال آینده آن را تجربه خواهد کرد.

رصدخانه اشعه ایکس “چاندرا”(Chandra) اعلام کرده است که این سحابی را به مدت ۱۳ ساعت رصد کرده است.

سحابی سیاره‌نما” (planetary nebula)نوعی سحابی منتشر شونده است که از گاز و پلاسما تشکیل شده‌ است و معمولا این نوع سحابی‌ها پس از مرگ ستارگان به وجود می‌آیند.

این نام از قرن هجدهم، هنگامی که این سحابی‌ها به علت حلقوی بودن(که خود به خاطر انفجار ستاره‌ است) در تلسکوپ‌های ضعیف به شکل یک سیاره دیده و اشتباه گرفته می‌شدند، به وجود  آمده‌ است.

 عمر این سحابی‌ها کوتاه و حدود ۱۰ هزار سال در مقابل با عمر چند میلیون ساله ستاره است.

نواحی روشن از گاز یونیده، نه تنها کنار ستارگان تازه متولد شده، بلکه اطراف ستاره‌هایی که آخرین مراحل تحول خود را سپری می‌کنند نیز دیده می‌شود.

سحابی سیاره‌ نما عبارت است از یک پوسته گازی به دور یک ستاره آبی داغ و کوچک.

در زمان تحول ستاره و در مرحله هلیوم‌سوزی، ممکن است ناپایداری‌هایی بروز کند. برخی ستارگان شروع به تپش می‌کنند، در حالی که در دیگر ستاره‌ها ممکن است تمام اتمسفر بیرونی به فضا پرتاب شود. در حالت اخیر، یک پوسته گازی که با سرعت ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر بر ثانیه در حال انبساط است اطراف یک ستاره کوچک و داغ(دمای ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار درجه کلوین) تشکیل خواهد شد.

نام علمی این سحابی NGC 7662 است و فاصله آن تا زمین حدود ۱۸۰۰ سال نوری است.

این سحابی کمتر از یک سال نوری وسعت دارد.

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

سحابی بچه‌ قورباغه

سحابی بچه‌ قورباغه

سحابی بچه قورباغه حسابی پرآشوب است. اما دلیل این وضعیت یک مسئله بیشتر نیست: ستاره‌زایی!

 

سحابی بچه‌ قورباغه
علم فیزیک – سحابی بچه‌ قورباغه

به گزارش خبرآنلاین ،سحابی گسیلشی غبارآلود بچه قورباغه (آی‌سی ۴۱۰) با فاصله‌ی حدود ۱۲۰۰۰ سال نوری از زمین، در صورت فلکی شمالی ارابه‌ران جای دارد. ابر گازهای درخشان این تصویر، بیش از ۱۰۰ سال نوری گسترده است. بادها و امواج رادیویی از خوشه ستاره‌ای NGC 1893 که در دل این سحابی جا شده است، نقش و نگار این ابر را شکل داده است. عکسی که ناسا منتشر کرده با نور مادون قرمز  توسط کاوشگر نقشه بردار فرو سرخ میدان وسیع (WISE) گرفته شده است.

به ابر عظیمی از غبار، گاز و پلاسما در فضاهای میان‌ستاره‌ای، سَحابی یا اَبری یا میغ‌واره گفته می‌شود. سحابی‌ها محل تولد ستاره ها هستند.

صورت‌فلکی یا پیکرآسمانی گردایه‌ای از ستاره‌ها است که از دیدگاه زمینی به شکل ویژه‌ای مانندسازی و نام‌گذاری شده‌است. در واقعیت سه بعدی، ستارگان یک پیکرآسمانی لزوماً به هم نزدیک نیستند و پیوندی به هم ندارند. قرار دادن آن‌ها در یک مجموعه تنها به‌خاطر نزدیکی ظاهری از دیدگاه زمینی است. دسته‌بندی ظاهری ستارگان به صورت پیکرهای‌آسمانی از دید نشانی‌دهی و ساختن نقشه‌های آسان‌فهمِ آسمان سودمند است.

سال نوری (به انگلیسی: Light-year) یکی از یکاهایی (به انگلیسی: Units of measurement) است که به مخفف به صورت «ly» نشان می‌دهند و برای سنجش طول یا درازا است که بیشتر در محاسبات مربوط به کیهان‌شناسی و نجوم به‌کار می‌رود. سال نوری طبق تعریف برابر است با مسافتی که نور در خلاء در مدت یک سال طی می‌کند و تقریباً برابر است با ۹ پتامتر (۹Pm).

در این تعریف، دو عاملِ سرعت نور در خلاء و مدت زمانِ یک سال دخالت دارند. در حال حاضر، مدت زمان دقیق سال که باید برای محاسبهٔ مقدار سال نوری استفاده شود، به‌صورت بین‌المللی تعریف نشده‌است و تنها توصیه‌نامه‌ای مبتنی بر استفاده از سال رومی (یولیانی) توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی ارائه شده‌است.

بر مبنای این توصیه‌نامه، یک سال برابر است با ۳۶۵٫۲۵ روز که هر روز معادل ۸۶٬۴۰۰ ثانیه می‌باشد، که با احتساب تعریف سرعت نور به مقدار ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه، مقدار مسافت سال نوری معادل ۹٬۴۶۰٬۷۳۰٬۴۷۲٬۵۸۰٬۸۰۰ متر خواهد بود.

به دلیل استاندارد نبودن تعریف سال، در کارهای دقیق و تخصصی نجومی، کمتر از این واحد استفاده می‌شود و واحد پارسک ترجیح داده می‌شود. اما در کاربردهای عمومی، سال نوری بیشتر به‌کار می‌رود که گاهی با فرض هر سال معادل ۳۶۵ روز و سرعت نور معادل ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه، مقدار سال نوری را تقریباً برابر با ۱۰۱۵ × ۹٫۴۶۱ متر می‌گیرند که البته پذیرفته نیست.

در ۹ ژانویه ۲۰۱۳ دورترین ابرنواختر شناخته شده، توسط تلسکوپ هابل کشف شد. فاصله این ابرنواختر حدود ۱۰ میلیارد سال نوری است.

سحابی بچه‌ قورباغه ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

تصویری زیبا از سحابی در هم‌ تنیده

تصویری زیبا از سحابی در هم‌ تنیده

تصویری زیبا از سحابی در هم‌ تنیده
علم فیزیک – تصویری زیبا از سحابی در هم‌ تنیده

ناسا تصویر زیبایی از یک سحابی در هم تنیده در فاصله ۴ هزار سال نوری از زمین منتشر کرده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، این سحابی متقارن دوبخشی از اثرات یکی از داغ‌ترین ستاره‌های کوتوله سفید موسوم به “NGC 6537” به وجود آمده است که عضو یک سامانه ستاره‌ای دوقلو است.

وجود بادهای شدید در جو این ستاره که سرعتی در حدود ۱۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه دارند سبب فرار گازهای داغ موجود در جو ستاره شده که با برخورد آنها با گرد و غبار موجود در فضا، مرکز درخشان در مرکز این سحابی را ایجاد کرده است.

اتم‌هایی که در این برخورد به صورت برانگیخته در آمده‌اند باعث ایجاد نورهای متفاوت در این سحابی شده است.

این تصاویر با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل انداخته شده است و نشان می‌دهد که این ستاره به سمت صورت فلکی کماندار در حال حرکت است و حدودا ۴ هزار سال نوری با زمین فاصله دارد.

به ابر عظیمی از غبار، گاز و پلاسما در فضاهای میان‌ستاره‌ای، سَحابی گفته می‌شود. سحابی‌ها محل تولد ستاره ها هستند.

سحابی‌ها را بر پایه نحوه درخشانی‌شان به دسته‌های زیر بخش می‌کنند:

  • سحابی گسترده که در اثر نور ستارگان نزدیک به آن می‌درخشد.
    • سحابی گسیلشی یا نشری، که دارای خطوط گسیلشی هستند که از خود آنها تابیده می‌شود. دو گونه اصلی از این سحابی‌ها منطقه اچ۲ (H II) و سحابی‌های سیاره‌ای هستند.
    • سحابی بازتابی که نورشان از بازتابش نور ستارگان نزدیک پدید آمده‌است. برای نمونه سحابی‌شدگی ان‌جی‌سی ۱۴۳۵ (NGC 1435) که در پیرامون خوشه پروین جای گرفته است.
  • سحابی سیاره‌نما پوسته‌های فشرده گاز هستند که در پیرامون یک ستاره مرده قرار گرفته‌اند. نگا. نواختر
  • ته‌مانده‌های ابرنواختری معمولاً در حال دور شدن از ستاره مادر خود هستند و در پی برخورد به غبار و گاز کهکشانی آهسته‌رونده‌تر داغ می‌شوند.
  • سحابی انکساری که ذرات غبار نور را منعکس نمی‌کنند، بلکه متواری می‌کنند. نور قرمز می‌تواند آسانتر از نور آبی از ابر غبار بگذرد، پس نور آبی بیشتر پراکنده می‌شود، این امر موجب آبی شدن آن ابر می‌شود. دلیل آبی بودن رنگ آسمان نیز همین می‌باشد.
  • سحابی تاریک بی‌نور و درخشش است. این سحابی‌ها زمانی آشکار می‌شوند که جلوی دیگر ستارگان یا سحابی‌ها را بگیرند. نمونه‌های معروف: سحابی سر اسب در صورت فلکی شکارچی و سحابی کیسه ذغال در صورت فلکی صلیب جنوبی.
  • سحابی خارج کهکشانی
  • سحابی تاریک
  • سحابی سیاره‌ای

 

تصویری زیبا از سحابی در هم‌ تنیده ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک