سیاره نهم

سیاره نهم

سیاره نهم
علم فیزیک – سیاره نهم

دانشمندان شواهد جدیدی مبنی بر احتمال وجود “سیاره نهم”(ninth planet) در منظومه شمسی کشف کرده‌اند. آنها یک “جسم فرانپتونی” (Trans Neptunian object) را یافته‌اند که از الگوی حرکتی عجیبی برخوردار است. اکنون با وجود این شواهد جدید احتمال‌هایی مبنی بر وجود سیاره نهم وجود دارد.

به گزارش ایسنا و به نقل از تک تایمز، جسم فرانپتونی به اجرامی گفته می‌شود که در مدارهای دورتر از فاصله میانگین نپتون تا خورشید به دور خورشید در حال گردش باشند. نخستین جسم فرانپتونی، پلوتو بود که در سال ۱۹۳۰ کشف شد. تاکنون ۱۲۰۰ جسم فرانپتونی کشف شده‌ است.

در تحقیقات اخیر محققان دریافتند که یک جسم فرانپتونی توسط سیاره نهم تحت تاثیر قرار گرفته است. سیاره نهم، نام موقتی یک سیاره‌ی یخی بزرگ احتمالی با جرم تقریبی ۱۰ برابر زمین و قطری حدو ۱۳ هزار تا ۲۶هزار کیلومتر در ناحیه‌ی بیرونی سامانه‌ی خورشیدی است. وجود این سیاره توجیه پیکربندی مداری غیرمعمول یک گروه از اجرام فرانپتونی در فضای بیرونی کمربند کویپر خواهد بود.

اکنون این جسم فرانپتونی که محققان در تحقیقات اخیرشان کشف کرده اند” ۲۰۱۵ BP519″ ، نام دارد و دارای یک مدار در اطراف خورشید است که ۳۵ تا ۸۶۲ برابر شعاع مدار زمین در اطراف خورشید است. بر خلاف بقیه سیارات که در یک زاویه مشابه به نام صفحه مداری به دور خورشید می‌چرخند، ۲۰۱۵ BP519 با زاویه ۵۴ درجه با صفحه مداری معمول می‌چرخد.

محققان می‌گویند ۲۰۱۵ BP519 بزرگترین جسم فضایی فرانپتونی تاکنون کشف شده است. این جسم فرانپتونی با استفاده از داده‌های “پروژه بررسی توسعه جهان با بررسی عمیق فضا” (Dark Energy Survey) کشف شده است.

محققان “موسسه فناوری کالیفرنیا” (CalTech) با انجام شبیه‌سازی‌ها به دنبال کشف دلیل مدار غیرمعمول این جرم بوده‌اند اما تنها دلیلی که بتواند این الگوی حرکت غیرمعمول را توجیه کند وجود سیاره‌ی نهم بود.

“دیوید گردز” (David Gerdes ) یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: این شواهد به طور قطعی وجود سیاره نهم را نشان نمی‌دهد اما حضور ۲۰۱۵ BP519  گویای احتمال وجود یک سیاره نهم است.

احتمال وجود این سیاره فرانپتونی در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶ با اعلام نتیجه‌های بررسی رفتار گروهی از اجرام کمربند کویپر بسیار بیشتر شد. محققان شواهد غیر مستقیم بیشتری از سیاره نهم بر اساس یک مدل جدید علمی از مدار غیرمعمول چند جرم فرانپتونی دیگر ارائه کردند. در بحث خود، نویسندگان مدل از شکل‌گیری سیاره که ممکن است شامل مهاجرت از منظوم شمسی داخلی، مانند “فرضیهٔ سیاره غول پیکر پنجم” باشد را در نظر گرفته‌اند.

نخستین نشانه‌های وجود سیاره نهم در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، که در آن ستاره شناسان از مؤسسه کارنگی و “رصدخانه جمینای هاوایی” نشان دادند که مدار غیرمعمول جرم‌های خاصی در کمربند کویپر ممکن است تحت تأثیر گرانشی یک سیاره عظیم ناشناخته در لبه منظومه شمسی پدید آمده باشد.

فرض بر این است که سیاره‌ی نهم در مسیر یک مدار بسیار بیضوی به دور خورشید، بادوره‌ مداری از ۱۰ هزار تا ۲۰ هزار سال زمینی می‌چرخد. مدار این سیاره با طول نیم قطر بزرگش که در حدود ۷۰۰ واحد نجومی یا در حدود ۲۰ برابر فاصله سیاره‌ نپتون تا خورشید است هر چند که این فاصله را تا نزدیک به ۲۰۰ واحد نجومی که حدود ۳۰ بیلیون کیلومتر است هم  تخمین زده‌اند. انحراف مداری این مسیر در حدود ۱۰ ±۳۰  درجه است. خروج از مرکز مدار سیاره‌ نهم آن را در جریان اوج و حضیض خورشیدی خود تا حدود ۱۲۰۰ واحد نجومی در هنگام اوج دور می‌کند.

تخمین زده می‌شود که این سیاره جرمی برابر جرم زمین و قطر آن دو تا چهار برابر قطر زمین باشد. یک بررسی فروسرخ توسط کاوشگر نقشه بردار فروسرخ میدان وسیع در سال ۲۰۰۹ وجود چنین جرمی را در جمع بندی‌های خود برای یک جسم هم اندازه نپتون فراتر از فاصله ۷۰۰ واحد نجومی رد نمی‌کند. بررسی مشابه دیگری که در سال ۲۰۱۴ با تمرکز بر احتمال و امکان وجود جرم‌هایی با مقدار بالا در قسمت بیرونی سامانه خورشیدی صورت گرفت. این بررسی امکان وجود جرمی در سطح و مقیاس سیاره مشتری را تا برد ۲۶ هزار واحد نجومی را رد کرده‌ است.

در اوت ۲۰۱۴ “لورنزو آیریو” در مجله  (MNARS) در نوشتن متن فرضیه وجود یک سیاره احتمالی با جرمی ۹ تا ۵۵ برابر جرم زمین که مسئول مدار غیرمعمول چند جرم فرانپتونی است نام «ثِی‌لیستو» یا «تِی‌لیستو» را به کار برده است.

در ماه اکتبر ۲۰۱۷ نیز ناسا یک مقاله ای مبنی بر وجود احتمالی سیاره نهم منتشر کرد. آنها در این مقاله‌ اعلام کردند که احتمالا سیاره دیگری به منظومه شمسی اضافه شده است و آن را “سیاره ۹” نامیدند که در فاصله بسیار دوری از خورشید در حال گردش به دور آن است. وجود این سیاره توجیه پیکربندی مداری غیرمعمول یک گروه از اجرام فرانپتونی در فضای بیرونی کمربند کوئیپر خواهد بود.

مایکل براون معتقد است که این سیاره به احتمال زیاد یک غول یخی خارجی است که ترکیب آن به اورانوس و نپتون که مخلوطی از سنگ و یخ است، شباهت دارد.

سیاره نهم ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

پیاده‌روی فضانوردان ناسا

پیاده‌روی فضانوردان ناسا

پیاده‌روی فضانوردان ناسا
علم فیزیک – پیاده‌روی فضانوردان ناسا

دو تن از فضانوردان ناسا به تازگی برای رفع چند مشکل و نصب تجهیزات جدید در ایستگاه فضایی بین‌المللی، در خارج این ایستگاه پیاده‌روی کردند.

به گزارش ایسنا و به نقل از تک تایمز، دو فضانورد ناسا با نام‌های ” اندرو جی. فیوستل” و ” ریچارد آر. آرنولد” در خارج از ایستگاه فضایی بین المللی پیاده‌روی کردند.

یکی از سخنگویان ناسا اظهار کرد، این دو فضانورد با هدف اتمام ارتقاء بخش سخت‌افزاری سیستم خنک کننده، در خارج از این ایستگاه پیاده‌روی کردند.  

این دو فضانورد همچنین یک وسیله ارتباطی به روز شده را برای پرسنل این فضاپیما در آینده، در این ایستگاه نصب کردند.

این سخنگوی ناسا همچنین گفت: این دو فضانورد یک جسم موسوم به ” PFCS” را که میزان آمونیاک ورودی به سیستم خنک کننده ایستگاه فضایی بین‌المللی را کنترل می‌کند، در قسمت قطعات یدکی قرار داده‌اند. زیرا این جسم شکسته بود.

اقدامات دیگر این فضانوردان، جا به جایی سیستم دوربین آزمایشگاه ” Destiny” و دریافت کننده‌های ارتباطاتی بوده است.  

سخنگوی ناسا ادامه داد، پیاده روی در فضا به فضانوردان اجازه می‌دهد که در ایستگاه فضایی بین‌المللی تعمیرات مورد نظر را انجام دهند و در صورت لزوم، در سیستم‌های موجود در ایستگاه ارتقاعاتی صورت دهند.

این دو فضانورد و بقیه فضانوردان ” Expedition 55″ در حال آماده شدن  ورود محموله فضاپیمای ” Cygnus” به ایستگاه فضایی بین‌المللی هستند.  

این فضاپیما قرار است در تاریخ ۲۰ مه سال جاری، از مرکز پرواز “والوپ” به فضا پرتاب شود و محموله‌ها و وسایل آزمایشگاهی مورد نظر را به ایستگاه فضایی بین‌المللی برساند.

بر اساس پرتاب این فضاپیما، ناسا تصمیم گرفت که دومین پیاده‌ روی فضایی را به تاخیر بیندازد و آن را به ماه ژوئیه سال جاری موکول کند.  

ناسا همچنین اعلام کرد که در حال راه‌اندازی یک سیستم “موقعیت یاب کهکشانی” است و امیدوار است این سیستم بتواند ابزار لازم فضانوردان را مستقیماً به سیارات دیگر بفرستد.

پیاده‌روی فضانوردان ناسا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا
علم فیزیک – مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا

گروهی از دانشمندان آمریکایی قصد دارند طرحی در مورد تلسکوپ‌های فضایی چندقطعه‌ای، به ناسا ارائه دهند.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، شاید تاخیر در پرتاب تلسکوپ فضایی “جیمز وب”(James Webb) همچنان ادامه داشته باشد اما جانشینان آن، طی چند ماه یا سال آینده، در چندین پرتاب به فضا فرستاده می‌شوند.

گروهی متشکل از ۱۵ دانشمند به سرپرستی “دمیتری ساورانسکی”(Dmitry Savransky)، استادیار مهنسی مکانیک و هوافضای “دانشگاه کرنل”(Cornell University) آمریکا، پیشنهادی درباره ماهواره‌های کوچکی که در فضا به هم ملحق شده و به شکل یک تلسکوپ تقریبا ۳۰ متری در می‌آیند، به ناسا ارائه داده است.

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا
علم فیزیک – مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا

با پیشرفت علم فضا، اندازه تلسکوپ‌های فضایی هم افزایش یافت. قطر آینه “تلسکوپ هابل”(Hubble telescope)، ۲٫۴ متر و پهنای آینه تلسکوپ جیمز وب، ۶٫۵ متر است.

این ابزار و ابزارهای مشابه آنها، نقش مهمی در گسترش دانش و درک ما از جهان داشته‌اند اما آنها، ابزارهای پیچیده و موقتی هستند که اغلب، افزایش هزینه، معایب طراحی و تاخیر در پرتاب را به همراه دارند.

نسل بعدی تلسکوپ‌ها، آن قدر بزرگ خواهند بود که شاید پرتاب آنها به صورت یک قطعه، کارآمد و یا حتی عملی نباشد.

با درک برنامه “مفاهیم پیشرفته نوآورانه ناسا”(NIAC)، ایده ساورانسکی، ساده شدن ساخت تلسکوپ‌های فضایی برای بررسی‌ سیاره‌های فراخورشیدی است. این طرح، توقف طراحی تلسکوپ یک‌قطعه‌ای با کمک یک سیستم پودمانی است که از ماژول‌های شش‌ضلعی با عرض یک متر تشکیل شده و هر کدام از ماژول‌ها، یک آینه قابل تنظیم در قسمت بالای خود دارند.

این ماژول‌ها هنگام قرار گرفتن روی مدار زمین، بادبان‌های خورشیدی را گسترش می‌دهند تا آن‌ها روی دومین نقطه لاگرانژی خورشید- زمین (L2) قرار بگیرند. “نقاط لاگرانژی” (Lagrangian points)، پنج نقطه میان دو جسم بزرگ هستند که در آن نیروی جاذبه دو جسم، یکدیگر را خنثی می‌کنند. غالبا تلسکوپ‌های فضایی، در نقاط لاگرانژی میان زمین و خورشید قرار می‌گیرند.

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا
علم فیزیک – مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا

ماژول‌ها در همین مقصد به یکدیگر متصل می‌شوند تا آینه‌های ابتدایی و ثانویه را شکل دهند و در همین حال، بادبان‌هایشان مانند یک سپر گرمایی عمل می‌کنند تا تلسکوپ در مقابل تابش خورشید حفظ شود.

این پروژه، هنوز در مراحل ابتدایی به سر می‌برد اما ساورانسکی، در روزهای پنجم و ششم ژوئن، جلسه‌ای با ناسا خواهد داشت.

مونتاژ تلسکوپ‌ فضایی ماژولار در فضا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

پروژه مشترک ناسا و آژانس فضایی اروپا برای جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ
علم فیزیک – جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

ناسا و آژانس فضایی اروپا از پروژه مشترکشان برای جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ و بازگرداندن آنها به زمین اطلاع دادند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، ناسا و آژانس فضایی اروپا دیروز توافقنامه‌ای را برای انجام اولین سفر رفت و برگشت به مریخ امضاء کردند که بر اساس آن قرار است با همکاری یکدیگر نمونه‌های خاک مریخ را به زمین بیاورند.

روز گذشته این دو آژانس فضایی اعلام کردند که قصد دارند تا طی یک ماموریت فضایی نمونه‌های خاک سیاره سرخ را جمع آوری کرده و مورد بررسی قرار دهند.

این کار حداقل نیاز به سه مامویت در زمین دارد و این ماموریت‌ها با “کاوشگر مریخ ۲۰۲۰” (Mars Rover2020) ناسا کار خود را آغاز خواهند کرد.

کاوشگر مریخ ۲۰۲۰، یک مریخ‌نورد در حال توسعه آژانس فضایی ایالات متحده آمریکاست که قرار است در سال ۲۰۲۰ میلادی توسط موشک “اتلس۵ ” ناسا به مریخ ارسال شود. یکی از اهداف این کاوشگر بررسی حیات میکروسکوپی در مریخ است.

مرحله نهایی این طرح شامل پرتاب یک موشک از سطح مریخ است، کاری که تاکنون انجام نشده است.

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ
علم فیزیک – جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

در حالی که این کار آسانی نخواهد بود، اما دانشمندان معتقدند که این کار قطعا عملی است.

“دیوید پارکر” (David Parker) مدیر اکتشاف انسان و رباتیک آژانس فضایی اروپا گفت: مأموریت “بازگشت مریخ” (MSR) یک کار دشوار اما قابل دستیابی است.

مأموریت بازگشت مریخ یک ماموریت فضایی برای جمع‌آوری نمونه‌های سنگ و گرد و غبار از مریخ و آوردن آنها به زمین است.

“مریخ‌نورد اگزومارس” (ExoMars rover) یک مریخ‌نورد رباتیک برنامه‌ریزی شده مریخ، بخشی از مأموریت بین‌المللی اگزومارس به رهبری آژانس فضایی اروپا است. مریخ نورد اگزومارس قرار است در سال ۲۰۲۱ به مریخ ارسال شود. اگزومارس پروژه‌ای برای جستجوی نشانه‌های حیات هم در حال حاضر و هم در گذشته، در مریخ است.

مرحله دوم مأموریت، پرتاب یک ” fetch rover ” خواهد بود که هدف آن آوردن نمونه‌هایی از مریخ‌نوردهای دیگر است.

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ
علم فیزیک – جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ

  fetch roverپس از پرتاب به سطح زمین بازمی‌گردد و نمونه‌ها را در یک موشک کوچکی به نام”Mars Ascent Vehicle “قرار می‌دهد. سپس این موشک نمونه‌ها را به مدار مریخ هدایت می‌کند و در آنجا این نمونه‌ها توسط یک فضاپیما جمع‌آوری می‌شوند.

پس از جمع‌آوری نمونه‌ها و بارگیری آنها در” Earth entry vehicl ” این فضاپیما با خاک مریخ به سطح زمین باز خواهد گشت.

جمع‌آوری نمونه‌های خاک مریخ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

دلیل بوی بد سیاره اورانوس

دلیل بوی بد سیاره اورانوس

دلیل بوی بد سیاره اورانوس
علم فیزیک – دلیل بوی بد سیاره اورانوس

پژوهشگران انگلیسی، سرانجام توانستند با کمک “تلسکوپ جمنای”، دلیل بوی بد اورانوس را تشخیص دهند.

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس‌الرت، سرانجام ستاره‌شناسان دریافتند که ابرهای اورانوس از چه تشکیل می‌شوند و دلیل بوی بدی که از این سیاره متصاعد می‌شود چیست. برای نخستین بار، وجود سولفید هیدروژن – گازی که بوی آن مانند بوی تخم‌مرغ فاسد است – به وضوح تشخیص داده شد.

به رغم پژوهش‌هایی که در طول چند دهه گذشته انجام شد، تشخیص ترکیب ابرهای اورانوس، بسیار دشوار بود.

می‌دانیم که در جو، گاز متان وجود دارد و متان، دلیل آبی بودن اورانوس است(گاز متان بدون بوست) و همچنین می‌دانیم که وجود گازهای هیدروژن و هلیوم در آنجا، به خاطر اکتشافات کاوشگر “وویجر ۲” (Voyager 2) است که در گذشته به پرواز درآمد اما تشخیص غلظت ترکیبات دیگر مانند آب، آمونیاک و سولفید هیدروژن، کمی دشوارتر بوده زیرا این سیاره، با ما فاصله زیادی دارد و امکان تشخیص آن با تلسکوپ معمولی، بسیار ضعیف است. به ویژه اینکه با وجود دسته‌ای ابر، اغلب این گاز شکل دهنده ابر، زیر ناحیه‌ای که می‌توانیم ببینیم مخفی شده و تنها کمی از آن در قسمت بالای ابرها دیده می‌شود. بدین ترتیب، تشخیص آن، بسیار دشوار است.

اما تجهیزات و روش‌ها همیشه در حال بهبود هستند. یک گروه پژوهشی متشکل از ستاره‌شناسان، برای مشاهده دقیق اورانوس، راه جدیدی برای استفاده از تلسکوپ “جمنای”(Gemini) یافته‌اند.

دلیل بوی بد سیاره اورانوس
علم فیزیک – دلیل بوی بد سیاره اورانوس

این گروه پژوهشی که “پاتریک ایروین”(Patrick Irwin)، فیزیکدان سیاره‌ای “دانشگاه آکسفورد”(University of Oxford) انگلستان، سرپرستی آن را بر عهده دارد، از این تلسکوپ هشت متری برای تحلیل طیف‌بینی دقیق ابرها استفاده کرد.

آنها، نور خورشید را از ناحیه‌ای درست بالای لایه ابری قابل دیدن، منعکس کردند و مطمئن شدند که بدون تردید در آنجا، سولفید هیدروژن وجود دارد.

ایروین گفت: درحالی که شناسایی خطوطی که سعی در تشخیص آنها داشتیم، دشوار بود، به خاطر حساسیت  تلسکوپ، موفق شدیم آنها را شناسایی کنیم. اگرچه می‌دانستیم که می‌توانیم این خطوط را تشخیص دهیم، تصمیم گرفتیم آنها را با تلسکوپ جمنای بررسی کنیم.

همچنین این پژوهش، اورانوس را از دیگر سیاره‌های گازی درون منظومه شمسی یعنی مشتری و زحل که در جو آنها، آمونیاک زیادی وجود دارد اما در قسمت بالای ابرهایشان، سولفید هیدروژن نیست، مشخص کرد. علاوه بر این، سرنخ‌هایی درباره سیاره نپتون که از نظر ترکیب‌بندی به اورانوس شباهت دارد، ارائه داد.

دلیل بوی بد سیاره اورانوس
علم فیزیک – دلیل بوی بد سیاره اورانوس

“لی فلچر”، دانشمندان سیاره‌شناسی “دانشگاه لیسستر” (University of Leicester) انگلستان گفت: در طول شکل‌گیری منظومه شمسی، تعادل میان نیتروژن و سولفور (و آمونیاک سولفید هیدروژن تازه کشف شده در اورانوس)، با دما و مکان شکل‌گیری سیارات، مشخص شد.

این موضوع نشان می‌دهد که امکان دارد زحل و مشتری، جدا از سیارات یخی اورانوس و نپتون و همه این سیارات نیز جدا از سیارات سنگی عطارد، ونوس، زمین و مریخ شکل گرفته باشند.

شاید نسل آینده تلسکوپ‌های زمینی و فضایی مانند “تلسکوپ بزرگ ماژلان”(Giant Magellan Telescope) و “تلسکوپ فضایی جیمز وب”(James Webb Space Telescope) بتوانند جزئیات بیشتری را در این باره نشان دهند.

در هر حال، یک کاوشگر فضایی برای بررسی دقیق‌تر اورانوس فرستاده خواهد شد. اگرچه حتی در صورت اثبات نهایی ماموریت، این کاوشگر، حداقل چند سال بعد پرتاب می‌شود، ناسا، پژوهشی در مورد آن انجام داده است.

این پژوهش در مجله ” Nature Astronomy” به چاپ رسیده است.

دلیل بوی بد سیاره اورانوس ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

ساخت بزرگترین موشک اسپیس‌ایکس

ساخت بزرگترین موشک اسپیس‌ایکس

57666394 - ساخت بزرگترین موشک اسپیس‌ایکس

شهردار شهر لس‌آنجلس در حساب کاربری توییتر خود اعلام کرد که شرکت فضایی اسپیس‌ایکس،بزرگترین موشک خود را در این شهر خواهد ساخت.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، اسپیس‌ایکس(SpaceX) می‌تواند ساخت بزرگترین موشک خود موسوم به “BFR” را رسما در شهر لس‌آنجلس شروع کند.

“اریک گارچتی” شهردار لس‌آنجلس در توییتر اعلام کرده است که غول فضایی خصوصی توسعه و ساخت “BFR” را در بندر لس‌آنجلس آغاز خواهد کرد.

اسپیس‌ایکس این موشک ۱۶ متری را برای پرواز انسان به ماه، مریخ و فراتر از آن طراحی کرده است. این موشک قادر خواهد بود تا ۵۰ تن بار حمل کند، در حالی که “فالکون هوی” تنها می‌تواند ۳۰ تن بار حمل کند.

شهردار لس‌آنجلس افزود: این وسیله نوید می‌دهد که بشر را به اعماق کیهان ببرد.

شرکت اسپیس‌ایکس در اواخر ماه مارس یک قرارداد اجاره ۳۰ ساله برای یک سایت ۱۸ هکتاری در بندر لس‌آنجلس امضا کرد.

طبق گفته سایت خبری آرز تکنیکا، این شرکت در حال حاضر در حال انتقال وسایل سخت‌افزاری به این محل است و قصد ساخت یک ساختمان تولیدی پیشرفته را دارد.

با توجه به اندازه “BFR“، این شرکت نیاز به یک پایگاه جدید دارد، جدا از مقر اصلی خود که در آن موشک‌های “فالکون۹” و “فالکون هوی” را تولید می‌کند.

یکی از مزایای این سایت این است که نزدیک به آب است، بنابراین می‌توانند به راحتی آن را برای آزمایش در زمانی که آماده است از طریق دریا بفرستند.

ساخت بزرگترین موشک اسپیس‌ایکس

“گویین شات‌ول” مدیر اسپیس‌ایکس در بیانیه‌ای گفت: اسپیس‌ایکس، بندر لس‌آنجلس را از سال ۲۰۱۲ به عنوان ساحل غربی بازیابی عملیات‌ها در نظر داشته است. این بندر نقش موثری در ماموریت ما برای کمک به فرستادن بشر به چند سیاره ایفا خواهد کرد، زیرا ما شروع به ساخت “BFR” کرده‌ایم و این نسل بعدی موشک و سیستم سفینه فضایی ما قادر به حمل خدمه و محموله به ماه، مریخ و فراتر از آن است.

اسپیس‌ایکس “BFR” را تنها برای سفرهای فضایی عمیق نمی‌سازد، بلکه برای مسافرت هوایی فوق‌العاده سریع از یک کشور به کشور دیگر استفاده خواهد شد.

این شرکت معتقد است که می‌تواند از این موشک برای سفر به هر نقطه دلخواه در زمین طی یک ساعت استفاده کند.

اما قبل از آنکه این اتفاق رخ دهد، شرکت باید آن را مورد تست‌های دقیق قرار دهد.

“الون ماسک” مدیرعامل شرکت می‌خواهد اولین مجموعه آزمایش‌ها را در سال ۲۰۱۹ برگزار کند، اما به گفته وی، به نظر می‌رسد زمان‌بندی‌هایش کمی خوش‌بینانه است.

ساخت بزرگترین موشک اسپیس‌ایکس ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

ماهواره تس و زمین دوم

ماهواره تس و زمین دوم

ماهواره تس و زمین دوم
علم فیزیک – ماهواره تس و زمین دوم

ناسا در حال آماده‌سازی پرتاب “ماهواره نقشه‌بردار فراخورشیدی گذران”(Transiting Exoplanet Survey Satellite) است . این ماهواره ماموریت “کپلر” را ادامه خواهد و به دنبال سیاره ای قابل سکونت خواهد بود.

به گزارش ایسنا و به نقل از تک تایمز، ناسا در حال آماده سازی پرتاب “ماهواره نقشه‌بردار فراخورشیدی گذران”(Transiting Exoplanet Survey Satellite) است . این ماهواره به اختصار” تس “(TESS) نامیده می‌شود. 

این ماهواره با هدف یافتن سیاره‌ای قابل سکونت درتاریخ ۱۶ آوریل ماه جاری به فضا پرتاب می‌شود. “تس”، جانشین تلسکوپ فضایی “کپلر” که تا چند ماه آتی سوخت خود را به اتمام خواهد رساند، خواهد بود. تفاوت‌های مشخصی میان این دو ماموریت وجود دارد . گرچه که هر دو آن‌ها به دنبال یافتن مکانی در فضا برای زندگی بشر هستند.

ماموریت “تس” دومین تلاش ناسا برای یافتن سیاره یا سیاراتی است که در خارج از منظومه شمسی قرار دارند. به طور کلی این فضاپیما به دنبال یافتن سیاره ای قابل سکونت است که بتواند به عنوان ” زمین دوم” محسوب شود یا حتی حاوی موجودات فضایی باشد.

در حال حاضر ناسا برنامه دارد تا در تاریخ ۱۶ آوریل این فضاپیما را با استفاده از توانایی‌های منحصر به فردش و با هدف کشف سیاراتی فراتر از منظومه شمسی، به فضا پرتاب کند. 

برخلاف فضاپیماهای دیگر که قادر به پیدا کردن سیاراتی در خارج از منظومه شمسی هستند، “تس” برای جستجوی سیاراتی طراحی شده است که به اندازه زمین بوده و به دور “کمربند حیات” در حال چرخش هستند. شرایط جوی این سیارات نیز  به نحوی باشد که شرایط وجود آب مایع در سطح این سیارات وجود داشته باشد.

این تئوری بر این مبنا است که اگر سیاره‌ای اندازه‌ای یکسان با زمین داشته باشد، بتواند آب را در سطح خود نگه دارد و به دور یک ستاره بچرخد، در آن صورت احتمال دارد آن سیاره قابل زیستن باشد.

” تس” ماموریت تلسکوپ “کپلر” که در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد را ادامه خواهد داد. “کپلر” طی ماموریت ۹ ساله خود، دو هزار و ۶۰۰ سیاره در خارج از منظومه شمسی را که دور ستاره هایی با فاصله ۳ هزار سال نوری از این سیارات می‌چرخند، اکتشاف کرد.

گرچه که “کپلر” در این محدوده و فاصله، یعنی تا فاصله ۳ هزار سال نوری  را رصد کرده است، ولی بعضی از سیارات کشف شده توسط این تلکسوپ، در فاصله‌ای دورتر از  این محدوده واقع شده‌اند. 

قرار است ” تس” ستاره هایی که فقط ۳۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارند را رصد کند. همچنین این فضاپیما سیاراتی که ۳۰ تا ۱۰۰ برابر روشن‌تر از سیاره‌های قبل هستند را رصد کند که این امر با استفاده از “طیف سنجی” مقدور خواهد بود.

محققان امیدوارند با استفاده از”طیف سنجی” که مطالعه “جذب” و ” انتشار” نور است، بتوانند “جرم” ، ” چگالی” و” ترکیب جوی” سیارات را دریابند.

ماهواره تس و زمین دوم ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

تست جدید سرعت هایپرلوپ

تست جدید سرعت هایپرلوپ

هدف آزمایش بعدی هایپرلوپ، رسیدن به نصف سرعت صوت است

تست جدید سرعت هایپرلوپ
علم فیزیک – تست جدید سرعت هایپرلوپ

 

الون ماسک در حساب کاربری توییتری خود خبر از تست جدید سرعت هایپرلوپ با نصف سرعت صوت داد.

به گزارش ایسنا و به نقل از سی.ان.بی.سی، “الون ماسک”، میلیاردر خارق‌العاده حوزه فناوری در حساب توییتر خود اعلام کرد که آزمایش سرعت بعدی هایپرلوپ که یک رکورد به حساب خواهد آمد، به زودی انجام خواهد گرفت.

وی گفت: هدف آزمایش این است که هایپرلوپ سعی کند در مسیر حدود ۱٫۲ کیلومتری به سرعت نیمی از سرعت صوت برسد.

وی در ادامه اظهار داشت که قطار در این آزمایش می‌تواند از بین برود.

وی افزود: به هر حال این آزمایش هیجان‌انگیز خواهد بود.

این اولین بار نیست که این غول فناوری ادعاهای عجیب و غریب در توییتر مطرح می‌کند و معمولا رسانه‌ها و طرفدارانش با شور و شوق زیادی واکنش نشان می‌دهند.

واکنش‌ها شامل ترکیبی از حمایت از پروژه‌های بلندپروازانه “ماسک” و همچنین شک و تردید در توانایی وی برای تحقق وعده‌های خود است.

هایپرلوپ “الون ماسک” برای اولین بار در سال ۲۰۱۳ معرفی شد و از آن زمان مشخص نشده است که این پروژه در کدام یک از شرکت‌هایش طبقه‌بندی شده است و آیا “ماسک” به طور فعال در این پروژه دخیل است یا خیر. اگر چه به نظر می‌رسد که این توییت‌ها نشان‌دهنده مشارکت فعال وی می‌باشد.

“ماسک” با مسائلی همچون رقابت رو به رشد در حمل و نقل هایپرلوپ روبرو شده است. یکی از مهم‌ترین رقبای وی، “ریچارد برانسون” است که قصد دارد تا در هندوستان یک هایپرلوپ ایجاد کند و یک استارتاپ کانادایی موسوم به “TransPod” نیز با یک طرح ارزان‌تر از سیستم حمل و نقل با سرعت بالا، یکی دیگر از رقبای اوست.

در ماه دسامبر گذشته، هایپرلوپ “برانسون” موسوم به “Hyperloop One” با سرعت خیره‌کننده ۳۸۶ کیلومتر بر ساعت، رکورد سرعت هایپرلوپ را شکست و هنوز هم آن را در اختیار دارد.

اگر ادعای “ماسک” درست باشد، این رکورد با سرعت حدود ۶۱۳ کیلومتر در ساعت(نصف سرعت صوت) خواهد شکست.

“ماسک” به دنبال مجوز برای ساخت تونل مورد نیاز برای قطار فوق‌العاده سریع خود است. وی در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که تایید کلامی را در سطح فدرال گرفته است تا تونل هایپرلوپ را بین نیویورک و واشنگتن حفر کند.

وی همچنین اجازه حفر تونل را در کالیفرنیا و بالتیمور دریافت کرده است و در حال بحث در مورد حفر تونل در لس‌آنجلس و شیکاگو است.

در فوریه سال ۲۰۱۸، شرکت “بورینگ” نیز اعلام کرد که از دولت برای حفر یک تونل در واشنگتن مجوز گرفته است.

به نظر می‌رسد “ماسک” در راه رسیدن به هدف خود در حمل و نقل پر سرعت جدی است.

تست جدید سرعت هایپرلوپ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

احتمال حیات در سیارات با هوش مصنوعی

احتمال حیات در سیارات با هوش مصنوعی

احتمال حیات در سیارات با هوش مصنوعی
علم فیزیک – احتمال حیات در سیارات با هوش مصنوعی

براساس گفته‌های محققان دانشگاه “پلیموث”(Plymouth) پیشرفت‌های هوش مصنوعی می‌تواند به ما در پیش‌بینی احتمال زندگی در دیگر سیارات کمک کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، در این مطالعه از “شبکه‌های عصبی مصنوعی”(ANNs) برای طبقه‌بندی سیارات به پنج نوع برای تخمین احتمال زندگی در هر کدام از آنها، استفاده شده است.

این تحقیق امروز توسط “کریستوفر بیشاپ”(Christopher Bishop) در گردهمایی”هفته نجوم وعلوم فضایی اروپا”(EWASS) در لیورپول ارائه شده است.

شبکه‌های عصبی مصنوعی سیستم‌هایی هستند که تلاش می‌کنند تا همانند مغز انسان چیزها را بیاموزند.

آنها یکی از ابزارهای اصلی مورد استفاده در یادگیری ماشین هستند و در شناسایی الگوهایی که برای مغز بیولوژیکی پردازش آنها بسیار پیچیده است، بسیار خوب عمل می‌کنند.

تیم مرکز رباتیک و سیستم عصبی دانشگاه پلیموث، شبکه خود را برای طبقه بندی سیارات به پنج نوع مختلف زمین کنونی، زمین اولیه، سیاره مریخ، زهره و تیتان بزرگ‌ترین قمر زحل تنظیم کرده‌اند. تمام این پنج جرم(سیارات)، یکی از اجزای قابل سکنی در منظومه شمسی ما هستند.

بیشاپ گفت: ما همچنین برنامه داریم تا از آنتن‌های فرنل بزرگ، قابل گسترش، برای فرستادن داده‌ها به زمین از پروب بین ستاره‌ای در فواصل بزرگ استفاده کنیم.

مشاهدات جوی از پنج منظومه خورشیدی به عنوان ورودی‌ به شبکه ارائه می‌شوند. بیشاپ شبکه را با بیش از صدها پروفایل طیفی گوناگون آموزش داده است، که هر کدام با چند صد پارامتر، وضعیت سکونت را ارتقا می‌دهند.

تاکنون پلتفرم‌های شبکه در آزمایش‌های طیفی خوب عمل کرده‌اند که پیش از این دیده نشده بود.

دکتر “آنجلو کنگلوسی”(Angelo Cangelosi) سرپرست پروژه می‌گوید:  با توجه به نتایج بدست آمده تاکنون، این روش می‌تواند برای طبقه‌بندی انواع مختلفی از سیارات فرا خورشیدی با استفاده از نتایج حاصل از مشاهدات زمینی بسیار مفید باشد.

احتمال حیات در سیارات با هوش مصنوعی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

ساخت هواپیمای مافوق صوت ناسا

ساخت هواپیمای مافوق صوت ناسا

ساخت هواپیمای مافوق صوت ناسا
علم فیزیک – ساخت هواپیمای مافوق صوت ناسا

شرکت هوافضای “لاکهید مارتین” توانست قرارداد ساخت هواپیمای فوق سبک مافوق صوت با کمترین صدا را از ناسا به دست آورد.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، شرکت هوافضا، تجهیزات نظامی و امنیت اطلاعات آمریکایی “لاکهید مارتین” قرارداد ۲۴۷٫۵ میلیون دلاری را برای طراحی، ساخت و آزمایش یک هواپیمای فوق سبک با کمترین تولید صدا در حال پرواز با سرعت مافوق صوت در مناطق پرجمعیت را برای ناسا تصاحب کرد.

هدف این قرارداد تولید هواپیمایی موسوم به “X-plane” است که ناسا امیدوار است از آن برای خدمات منظم حمل و نقل هوایی با سرعت مافوق صوت و کمک به محیط‌زیست استفاده کند.

از زمانی که آخرین ناوگان کنکورد آنگلو-فرانسوی در سال ۲۰۰۳ پایه‌ریزی شد، صنعت هوافضا در حال کار بر روی راه‌اندازی مجدد فناوری مافوق صوت در ناوگان هواپیمایی تجاری است.

یکی از موانع اصلی که مهندسان در ساختن نسل جدیدی از این فناوری با آن مواجه هستند، مشکل صدای بلند و غرش این هواپیماها به خصوص هنگام شکستن دیوار صوتی است.

شکستن دیوار صوتی که از گذر هواپیما از سرعت صوت، از دماغه هواپیما حاصل می‌شود، می‌تواند بیش از ۲۰۰ دسی‌بل صدا تولید کند و باعث ایجاد اختلال در زندگی شهروندان، حیوانات و حتی شکسته شدن پنجره‌ها شود.

به همین دلیل است که پروازهای مسافری مافوق صوت در گذشته محدود به پروازهای بین‌المللی بر فراز آب‌های آزاد بود.

قراردادی که با “لاکهید مارتین” بسته شده از ۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۱ به اجرا در می‌آید و شامل مهندسی، ساخت و آزمایش یک هواپیمای جدید است که بتواند با سرعت ۱۵۱۳ کیلومتر بر ساعت، در ارتفاع ۱۶ هزار و ۷۰۰ متری، در حالی که تنها ۷۵ دسی‌بل صدا تولید می‌کند، به پرواز دربیاید.

در همین حال، ناسا از طرف دیگر معادله مراقبت خواهد کرد. این تنها دیوار صوتی نبود که کنکورد را معلق کرد، بلکه مقررات زیست‌محیطی در دهه ۱۹۷۰ تصویب شد تا آن را کنترل کند.

این مقررات بر علم قدیمی متکی هستند و اغلب با تعصب در برابر هواپیماهای مافوق صوت کلاسیک نوشته شده است، بنابراین ناسا می‌خواهد آنها را در سطح ایالات متحده و بین‌المللی بازنویسی کند.

ناسا پس از تحویل نمونه اولیه، آزمایشات پروازی خود را انجام خواهد داد تا یافته‌های “لاکهید مارتین” را تایید کند و آن را برای عملیاتی شدن در شهرهای منتخب آمریکا آماده کند.

ساخت هواپیمای مافوق صوت ناسا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک