نظریه جهش بزرگ

نظریه جهش بزرگ می‌تواند تئوری بیگ بنگ را به چالش بکشد

دانشمندان برزیلی نظریه‌ی جدیدی در مورد گسترش کیهان و تکامل جهان مطرح کرده‌اند که نظریه‌‌ی بیگ بنگ را به چالش می‌کشد؛ نظریه جهش بزرگ آغازگر کیهان امروزی است.

نظریه جهش
علم فیزیک – نظریه جهش بزرگ

نظریه بیگ بنگ یا انفجار بزرگ، چگونگی تکامل جهان را به‌خوبی توضیح می‌دهد. براساس آن نظریه؛ فضا، زمان، انرژی، ماده و… همگی از بیگ بنگ منشأ گرفته‌اند. امروزه نظریه‌‌ی انفجار بزرگ به‌عنوان یکی از قابل قبول‌ترین توضیحات برای آغاز دنیا شناخته می‌شود. اما چطور ممکن است یک‌باره توضیحی ارائه شود که مسئله را پیچیده کند؟ هنوز هیچ توافق کلی در مورد این نظریه وجود ندارد و فیزیک‌دانان بر سر این مسئله اختلاف نظر دارند. حدود ۱۳.۸ میلیارد سال قبل، جهان هستی بعد از انفجار بزرگ به‌ وجود آمد. اما محققان برزیلی بر این باورند که جهان امروزی‌ بقایای جهان دیگری است و کیهان امروزی که در حال انبساط است از انقباض جهان دیگری متولد شده است؛ در واقع این انقباض تمام اجرام را به‌ هم نزدیک کرده بود.

در نتیجه سؤالی که پیش می‌آید این است که پیش از بیگ بنگ چه چیزی وجود داشت؟ جولیانو سزار سیلوا نوس، ستاره‌شناس برزیلی و پژوهشگر مؤسسه‌ی ریاضیات و محاسبات علمی دانشگاه کمپیناس برزیل، معتقد است که بیگ بنگ آغازگر جهان امروزی نبوده و هرگز انفجار بزرگ روی نداده است و اصلا برای گسترش کیهان، نیازی به تکینگی گرانشی نیست. نظریه‌ی انفجار بزرگ بیان می‌کند که هستی با یک تکینگی گرانشی به وجود آمده و طی میلیاردها سال انبساط، به شکل امروزی درآمده است. جولیان سزار به نظریه‌ی جهش بزرگ (Big Bounce) معتقد است. تصور کنید که انفجار آن نقطه‌ی بسیار متراکم و چگال، آغاز پیدایش هستی نبوده و کیهان در یک چرخه‌ی همیشگی، دائما در حال شکل‌گیری است.

این نظریه نشان می‌دهد که جهان هستی به‌طور منظم، چرخه‌ای از دوران‌های انبساط و انقباض را طی کرده و در این سیکل دائمی در حال زندگی است. نوس معتقد است که انفجار بزرگ جهان حال‌ حاضر،  تنها یک فروپاشی از جهان قبل از خود بوده است و در این چرخه‌ی تولد و مرگ، نقطه‌ی شروعی به‌ نام بیگ بنگ وجود ندارد. ایده‌ی جهش بزرگ از سال ۱۹۹۲ مطرح شد؛ اما توضیح چگونگی گذار جهان بین دوره‌های انقباض و انبساط همواره مشکل بوده است. به‌گفته‌ی پژوهشگران کالج سلطنتی لندن و مؤسسه‌‌ی فیزیک نظری کانادا، ممکن است پاسخ همان مکانیک کوانتومی باشد که اتم‌ها را از نابودی محافظت می‌کند. در جهان ما به شکل امروزی خود، تقارنی میان قوانین دنیای زیراتمی و دنیایی با ماده‌های بزرگ‌تر وجود دارد.

نظریه جهش بزرگ
علم فیزیک – نظریه جهش بزرگ

اکنون فیزیک مقیاس بزرگ و مکانیک کوانتومی در کنار هم قرار دارند؛ اما این به معنای برقرار بودن همیشگی این اصل نیست. در گذشته زمانی که جهان، جوان و تمام اجسام درون آن کوچک بود، شاید فقط قوانین مکانیک کوانتوم برقرار بوده است؛ این ایده با عنوان تقارن همدیس شناخته می‌شود. شاید همان فرآیندهایی که الکترون‌ها را از دور کردن انرژی حین حرکت حول هسته‌ها و تخریب اتم حفظ می‌کند، می‌توانند جهان را نیز از متلاشی شدن نجات دهند. نوس می‌گوید:

در خارج از افق رویداد یک سیاهچاله‌ی معمولی، تغییرات عمده‌ای وجود ندارد، اما در داخل آن، تغییرات زیاد است؛ یک فضا-زمان متفاوتی که مانع شکل‌گیری تکینگی می‌شود.

افق رویداد در نسبیت عام، منطقه‌ای از فضازمان است که در آنجا تمام مرزهای فضا به‌ شدت تحت تأثیر سیاه‌چاله است و اگر جسمی وارد این ناحیه شود، سرانجام در تکینگی سیاهچاله سقوط می‌کند. افق رویداد قسمتی از تقسیم‌بندی مناطق خارجی سیاهچاله‌ است. جهان هستی بی‌انتها و دانسته‌های ما کاملا محدود است؛ با اینکه نظریه‌های پیدایش کیهان بر مبنای علم شکل گرفته؛ اما همچنان نقطه‌ی آغازین آن در هاله‌ای از ابهام است. جهش بزرگ، نظریه‌ی انفجار بزرگ را زیر سؤال نمی‌برد؛ بلکه معتقد است انفجار بزرگ فقط آغاز یک دوره‌ی انبساط جدید بوده که طی یک دوره انقباض، رخ داده است. 

با چنین ایده‌ای، محققان یک مدل ریاضی برای چگونگی تکامل جهان هستی بر اساس نظریه‌های تقارن همدیس و دیگر تئوری‌های جهان اولیه از قبیل تابش تشعشات روی ماده‌ی معمولی تعریف کرده‌اند و ظاهرا همه‌چیز با هم جور درمی‌آید. هرچند ما ایده‌ای از روند حرکت جهان هستی از آغاز تا اکنون داریم، اما کیهان‌شناسان هنوز قادر به توضیح سطوح اولیه‌ی بیگ بنگ نشده‌اند. طبق نظریه‌ی نسبیت انیشتین، چگالی انرژی و انحنای فضا-زمان در چنین انفجاری به سمت بی‌نهایت میل می‌کند. نوس و همکارانش در تلاش هستند تا آثار به‌‌جا‌مانده از جهان قبلی را با جستجو در سیاهچاله‌‌ها، اثبات کنند. 

نظریه جهش بزرگ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

منبع : زومیت

رصد یک دنباله‌دار خاص در رصدهای خورشید

رصد یک دنباله‌دار خاص در رصدهای خورشید

رصد یک دنباله‌دار خاص
علم فیزیک – رصد یک دنباله‌دار خاص

 

مجله علمی ایلیاد – رصدخانه‌ی خورشیدی ناسا و آژانس فضایی اروپا «SOHO» و رصدخانه‌ی روابط زمینی و خورشیدی ناسا «STEREO» تصاویر فوق العاده‌ای از دنباله‌داری کوتاه‌مدار به‌نام «۹۶P/Machholz» تهیه کردند.

دنباله‌دار ۹۶P/Machholz در ۱۲ می ۱۹۸۶ توسط اخترشناس آماتوری به‌نام «دونالد مکهولز» کشف گردید. این دنباله‌دار قطری به میزان ۶.۴ کیلومتر دارد و هر ۵.۲۴ سال مداری به دور خورشید گردش می‌کند. این جرم سماوی در ۱۱ میلیون مایلی خورشید به نزدیک‌ترین فاصله با آن می‌رسد؛ فاصله‌ای که برای خورشید بسیار نزدیک تلقی می‌شود. اخترشناسان این دنباله‌دار را جالب توصیف می‌کنند، زیرا ترکیبی غیرعادی دارد و از خانواده‌ای بزرگ و متفاوت به شمار می‌رود. منظور از این خانواده، گروهی از دنباله‌دارها است که مدار مشترکی داشته و از خانواده‌ی دنباله‌دارهای بسیار بزرگتری نشأت می‌گیرند که در طول هزاران سال به بخش‌های کوچکتر تقسیم شده است. بنا به ادعای دانشمندان، ۹۶P/Machholz از دو گروه دنباله‌دار مجزا است که هر دو توسط دانشمندانی که بر روی داد‌ه‌های SOHO مطالعه می‌کردند، کشف شده است. اخترشناسان می‌توانند با مطالعه‌ی تکامل فعلی این دنباله‌دار، اطلاعات بیشتری در خصوص ماهیت و منشأ این خانواده پیچیده به‌دست بیاورند.

رصدخانه‌ی SOHO در سال‌های ۱۹۹۶، ۲۰۰۲، ۲۰۰۷، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۷ به رصد و مشاهده‌ی ۹۶P/Machholz پرداخت. این دنباله‌دار در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۷ وارد گوشه‌ی کم‌نور میدان دید فضاپیما قرار گرفت و قبل از تَرک در ۳۰ اکتبر در گوشه‌ی سمت راست حرکت می‌کرد. SOHO در ۲۶ و ۲۸ اکتبر این دنباله‌دار را از جهت مخالف مدار زمین مشاهده کرد.

اخترشناسان ناسا گفتند: «این مسئله به ندرت در خصوص دنباله‌دارها اتفاق می‌افتد که همزمان از دو موقعیت مختلف در فضا دیده بشوند. ما به جامع‌ترین مشاهدات موازی از ۹۶P/Machholz دست یافته‌ایم.»

هر دو عملیات موفق به اندازه‌گیری‌های قطبی از آن دنباله‌دار شدند. در اندازه‌گیری‌های مربوط به نور خورشید، تمامی امواج نوری پس از گذر از درون واسطه به مسیر یکسانی هدایت می‌شود؛ در این مورد، منظور ما ذرات موجود در دُم دنباله‌دار است. با کنار هم گذاشتن داده‌های پولاریزاسیون، اخترشناسان می‌توانند جزئیات ذراتی را که نور از آن‌ها گذشته، استخراج و بررسی نمایند.

دکتر «ویلیام تامسون» ناظر ارشد «STEREO» از مرکز پروازهای فضایی گودارد بیان کرد: «پولاریزاسیون یکی از کارکردهای قوی هندسه است و به‌دست آوردن اندازه‌گیری‌های متعدد می‌تواند اطلاعات بسیار مفیدی درباره‌ی ترکیب و توزیع اندازه‌ی ذرات دُم فراهم کند.»

رصد یک دنباله‌دار خاص ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی
علم فیزیک – تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) تصویری از یک سحابی موسوم به “گلوله برفی”(Snowball) منتشر کرد.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، سحابی گلوله برفی یک سحابی سیاره‌نماست و در حال حاضر شرایطی را دارد که خورشید میلیاردها سال آینده آن را تجربه خواهد کرد.

رصدخانه اشعه ایکس “چاندرا”(Chandra) اعلام کرده است که این سحابی را به مدت ۱۳ ساعت رصد کرده است.

سحابی سیاره‌نما” (planetary nebula)نوعی سحابی منتشر شونده است که از گاز و پلاسما تشکیل شده‌ است و معمولا این نوع سحابی‌ها پس از مرگ ستارگان به وجود می‌آیند.

این نام از قرن هجدهم، هنگامی که این سحابی‌ها به علت حلقوی بودن(که خود به خاطر انفجار ستاره‌ است) در تلسکوپ‌های ضعیف به شکل یک سیاره دیده و اشتباه گرفته می‌شدند، به وجود  آمده‌ است.

 عمر این سحابی‌ها کوتاه و حدود ۱۰ هزار سال در مقابل با عمر چند میلیون ساله ستاره است.

نواحی روشن از گاز یونیده، نه تنها کنار ستارگان تازه متولد شده، بلکه اطراف ستاره‌هایی که آخرین مراحل تحول خود را سپری می‌کنند نیز دیده می‌شود.

سحابی سیاره‌ نما عبارت است از یک پوسته گازی به دور یک ستاره آبی داغ و کوچک.

در زمان تحول ستاره و در مرحله هلیوم‌سوزی، ممکن است ناپایداری‌هایی بروز کند. برخی ستارگان شروع به تپش می‌کنند، در حالی که در دیگر ستاره‌ها ممکن است تمام اتمسفر بیرونی به فضا پرتاب شود. در حالت اخیر، یک پوسته گازی که با سرعت ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر بر ثانیه در حال انبساط است اطراف یک ستاره کوچک و داغ(دمای ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار درجه کلوین) تشکیل خواهد شد.

نام علمی این سحابی NGC 7662 است و فاصله آن تا زمین حدود ۱۸۰۰ سال نوری است.

این سحابی کمتر از یک سال نوری وسعت دارد.

تصویر ناسا از سحابی گلوله برفی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود

ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود

ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود
علم فیزیک – ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود

منجمان رصدخانه “کک” در هاوایی ستاره‌ای را رصد کرده‌اند که پس از انفجار نیز نابود نمی‌شود.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، ابرنواختر به وضعیتی از یک ستاره بسیار بزرگتر از خورشید اطلاق می‌شود که پس از انفجار یک ابر عظیم و درخشان از گاز را تشکیل می‌دهد که با از دست دادن انرژی خود کم‌کم محو می‌شود.

پرجرم‌ترین ستاره‌های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر به پایان می‌برند. یک ابرنواختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره در حال مرگ شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به طور ناگهانی منفجر شده و مقدار بسیار زیادی نور تولید می‌کند و در پس خود یک هسته کوچک نوترونی به جای می‌گذارد. نوترون سنگین‌ترین ماده در فضا است. مقداری نوترون به اندازه یک سر سوزن می‌تواند هزاران تن جرم داشته باشد. ستاره ماده خود را به سوی فضا پرتاب می‌کند و ممکن است درخشندگی آن چند روزی از کل یک کهکشان هم بیش‌تر باشد. هنوز هم می‌توان بقایای درخشان ستاره‌های منفجر شده را، که صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند، دید. در کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابرنواختر رخ می‌دهد که برخی از آن‌ها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌ شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان، به‌خصوص رصدگران آماتور، تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند. در عمل تشکیل یک ابرنواختر به معنای پایان زندگی یک ستاره است.

حال منجمان رصدخانه “کک”(Keck) در هاوایی ابرنواختری را رصد کرده‌اند که گویا ستاره آن قرار نیست، بمیرد.

این ابرنواختر که iPTF14hls نام دارد، در طی پنجاه سال گذشته بارها منفجر شده است؛ اما به جای آنکه محو شده و جای خود را به محیطی خالی و سرد در فضا بدهد، به صورت مداوم مواد موجود در فضا را به سمت خود کشانده و منفجر شده است و این چرخه را مداوما تکرار می‌کند.

این ستاره برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ رصد شده است، درحالی که ابرنواختر آن در حال محو شدن بود، پس از چند ماه مجددا نورانی شد.

منجمان با بررسی داده‌ها متوجه شدند که این ستاره در سال ۱۹۵۴ در همان محل از آسمان رصد شده است، اما باز هم در سال ۲۰۱۴ منفجر شده است و این موضوع بسیاری از نظریه‌ها را با چالش مواجه کرده است.

ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود
علم فیزیک – ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود

این نمودار تغییرات روشنایی این ستاره را نشان می‌دهد

دلیل اصلی اینکه چرا این ستاره نابود نمی‌شود تا به حال ناشناخته مانده است، ولی مهمترین نظریه درباره سایز آن ارائه شده است. جرم این ستاره ۵۰ برابر جرم خورشید است.

فرضیه دیگری که درباره این ستاره مطرح شده است، این است که احتمالا در هسته این ستاره پادماده‌ای وجود دارد که انرژی لازم برای چرخه انفجارها را فراهم می‌کند.

ستاره‌ی که پس ازانفجار نابود نمی‌شود ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس چند میلیارد ساله‌اند

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس چند میلیارد ساله‌اند

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس
علم فیزیک – اقیانوس‌های داخلی انسلادوس

محققان آژانس فضایی اروپا در تحقیقات خود به این نتیجه رسیده‌اند که قمر “انسلادوس” میلیاردها سال است که دارای یک اقیانوس زیرسطحی است.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، محققان آژانس فضایی اروپا با بررسی آخرین داده‌های فضاپیمای “کاسینی”(Cassini) به این نتیجه رسیده‌اند که وجود اقیانوس‌های زیرسطحی در یکی از قمرهای سیاره زحل موسوم به انسلادوس سابقه‌ای چند میلیارد ساله دارد.

محققان اروپایی به این نتیجه رسیده‌اند که اگر هسته “انسلادوس”(Enceladus) به اندازه کافی متخلخل باشد، می‌تواند گرمای لازم برای ایجاد یک اقیانوس آب گرم سراسری را در عمق ۲۰ تا ۲۵ کیلومتری سطح این قمر، فراهم کند.

این مطالعه به سرپرستی دکتر “گائل شبلت”( Gaël Choblet) از دانشگاه نانت فرانسه و با همکاری محققانی از آزمایشگاه پیشرانش جت(JPL) از سازمان فضایی آمریکا(ناسا) انجام شده است.

فوران آب و برخی مولکول‌های ارگانیک از بخش‌های جنوبی این قمر سبب شد که محققان به بررسی دقیق آن پرداخته و به این نتیجه برسند که انسلادوس نیز ممکن است، همانند “اروپا” (قمر مشتری) دارای اقیانوسی زیرسطحی از آب گرم باشد.

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس
علم فیزیک – اقیانوس‌های داخلی انسلادوس

محققان معتقدند اقیانوس زیرسطحی موجود در قمر زحل (“انسلادوس”) تمام مواد مورد نیاز برای حیات موجودات زنده را دارد.

بررسی این فوران‌ها از زوایای مختلف دیدهای مختلفی از ویژگی‌های این قمر به دانشمندان داده است.

تحلیل شیمیایی این اقیانوس‌ها قویا حاکی از این است که بستر دریای انسلادوس حاوی فواره‌های آب داغ است. همین فواره‌ها در بستر اقیانوس‌های زمین محل رشد و نمو ارگانیسم هاست.

البته وجود این سیستم‌های هیدروترمال(گردش آب داغ) به خودی خود تضمین کننده وجود ارگانیسم‌ها در این قمر به قطر ۵۰۰ کیلومتر نیست و احتمال دارد محیط آن استریل باشد.

اما یافته‌های تازه دلیل قانع کننده‌ای برای بازگشت به این کره با ابزارهای پیشرفته فراهم می‌کند؛ ابزارهایی که بتوانند آب را برای یافتن شواهد زیستی بررسی کنند.

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس
علم فیزیک – اقیانوس‌های داخلی انسلادوس

چندی پیش تصاویری از قطب شمال این قمر منتشر شد که ویژگی‌های کاملا متفاوتی با جنوب آن دارد و سراسر پوشیده از منابع و فوران‌های گازی است.

وجود هیدروژن در این قمر می‌تواند منبع انرژی برای ایجاد حیات میکروبی باشد و محققان امیدوارند بتوانند نشانه‌هایی از وجود حیات میکروبی در آن بیابند.

یکی از جذابیت‌های انسلادوس راحت بودن مطالعه زیر سطح یخی آن است چون این مواد با فواره‌ها به فضا پرتاب می‌شوند؛ کافی است قمری مثل کاسینی از میان آن رد شود.

دکتر شبلت در رابطه با مطالعه جدید خود در کنفرانس خبری اظهار کرد: پیش از این یکی از سوالات مهم در این زمینه، منشا نیروی مورد نیاز برای ایجاد اقیانوس‌های زیرسطحی در انسلادوس بود.

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس
علم فیزیک – اقیانوس‌های داخلی انسلادوس

وی افزود: ما موفق شدیم با بررسی‌های گسترده به این نتیجه برسیم که میلیاردها سال است که هسته سنگی انسلادوس این انرژی را فراهم کرده است.

استاد دانشگاه نانت فرانسه خاطرنشان کرد: هسته انسلادوس بسیار متغیر، متخلخل و منعطف است و به همین دلیل امکان نفوذ آب در آن وجود دارد که به این ترتیب انرژی مورد نیاز برای گرم شدن به آب داده می‌شود و زمانی که آب گرم شد به دلیل ایجاد جریانی مشابه جزر و مد از هسته خارج می‌شود و جریان آب سرد جایگزین آن می‌شود.

این فرایند در نهایت سبب رسیدن جریان آب به فواره‌های جنوبی انسلادوس می‌شود که از قطب جنوب این قمر فواره می‌زند.

محققان معتقدند ظهور میکروارگانیسم‌ها در زمین حدود ۵۰۰ میلیون سال به طول انجامیده است و حدود ۲٫۵ میلیارد سال بعد از آن اولین موجودات تک‌سلولی به وجود آمده‌اند.

این در حالی است که از پیدایش حیوانات و گیاهان در زمین تنها ۵۰۰ میلیون سال می‌گذرد و به همین دلیل نشانه‌های انسلادوس برای داشتن حیات بسیار جذاب و مساعد است.

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس
علم فیزیک – اقیانوس‌های داخلی انسلادوس

نتایج این تحقیق در ژورنال علمی Nature Astronomy منتشر شده است.

اقیانوس‌های داخلی انسلادوس ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

منجمان رصدخانه “جمینای” در جزیراه هاوایی آمریکا موفق شدند دوردست‌ترین و قدیمی‌ترین کهکشان کشف‌شده در هستی را رصد کنند.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، پرتاب تلسکوپ فضایی هابل این امکان را به منجمان داد که بتوانند دوردست‌ترین کهکشان‌ها را برای اولین بار رصد کنند.

حال با پیشرفت‌هایی که در این زمینه رخ داده است، تلسکوپ‌های زمینی نیز این توانایی را پیدا کرده‌اند که دوردست‌ترین کهکشان‌ها را رصد کنند.

به تازگی گروهی از محققان در رصدخانه “جمینای”(Gemini) موفق شدند با استفاده از تکنیک همگرایی گرانشی قدیمی‌ترین کهکشان هستی را در فاصله ۱۱ میلیارد سال نوری زمین کشف کنند.

در واقع این کهکشان تنها ۲٫۶ میلیارد سال پس از انفجار بزرگ که سرآغاز ایجاد هستی محسوب می‌شود تشکیبل شده است.

این کهکشان از نوع مارپیچی است و منجمان آن را A1689B11 نامگذاری کرده‌اند.

یکی از ابزارهای طبیعی منجمان برای رصد کهکشان‌های دوردست استفاده از نور یک ستاره یا کهکشان نزدیک برای رصد اهداف دورتر است که به آن لنز گرانشی می‌گویند.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

این پدیده، که به “همگرایی گرانشی” نیز معروف است، با آنچه که لنزها بر روی پرتوهای نور تولید می‌کنند، قابل مقایسه بوده و به عنوان نوعی ذره‌بین عمل کرده و اندازه و میزان تصویر ظاهری شیء اصلی را تغییر می‌دهد.

همگرایی گرانشی هنگامی روی می‌دهد که نور یک چشمه درخشان بسیار دور(مانند یک اختروش) در مسیرش تا رصدگر، از کنار جسم پرجرم دیگری(مانند یک خوشه کهکشانی) بگذرد و مسیرش خمیده شود. جسم میانی عدسی گرانشی نامیده می‌شود. این پدیده یکی از پیش‌بینی‌های نظریه نسبیت عام اینشتین است.

براساس دسته‌بندی‌های ادوین هابل کهکشان‌ها به سه دسته بیضوی، مارپیچی و عدسی دسته‌بندی می‌شوند.

کهکشان‌های بیضوی کهکشان‌هایی هستند که شکلی بیضی‌گون دارند و بازوهای مارپیچی در آن‌ها دیده نمی‌شود. کهکشان‌های بیضوی بیشترین تعداد را در میان انواع دیگر دارند. شکل یکنواختی که در ساختار آنها وجود دارد نشان سن زیاد و پیری این کهکشان‌ها است. شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌های بیضوی متوقف شده‌ است.

برخی از کهکشان‌های بیضوی به شدت کشیده و پهن هستند. برای مشخص شدن میزان کشیدگی، هابل این گونه از کهکشان‌ها را به هشت زیر گروه تقسیم کرد که این زیر گروه‌ها با علامت‌های E۰ تا E۷ نشان داد. این نام‌ها، بر اساس برون‌مرکزی کهکشان‌های بیضوی درجه بندی شده‌اند.

کهکشان‌های عدسی در واقع مشابه دیسک هستند ولی به علت زیاد بودن غبار میان ستاره‌ای شکل عدسی به خود گرفته و البته زایش ستارگان در این دسته کهکشان‌ها زیاد است.

کهکشان‌های مارپیچی چند بخش اصلی دارند:

یک دیسک چرخان که از چند بازو تشکیل شده‌ است و ستارگان غالباً در آن قرار دارند.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی
علم فیزیک – رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی

مرکز آن که یک برآمدگی کره مانند است و غالباً از ستارگان پیر تشکیل شده‌است.

هاله کهکشانی که خوشه‌های ستاره‌ای کروی زیادی در آن قرار دارند، و سیاه‌چاله کلان‌جرم که در مرکز آن قرار دارد.

این کهکشان کهنسال ویژگی‌های منحصر بفردی دارد. محققان در کنفرانس خبری ارائه این تحقیق اعلام کردند که سرعت تشکیل این کهکشان ۲۰ برابر بیشتر از کهکشان‌های امروزی است اما دمای آن نسبت به موارد مشابه پایین‌تر بوده و دیسک مرکزی آن با سرعت کمتری به دور خود می‌چرخد.

این تیم تحقیقاتی قصد دارد در آینده مطالعات بیشتری بر روی این کهکشان انجام دهد و البته منتظر پرتاب تلسکوپ فضایی “جیمز وب”(James Webb) نیز خواهد ماند تا بتواند اطلاعات بیشتری در رابطه با این کهکشان بدست آورد.

نتایج این تحقیق در ژورنال Astrophysical منتشر شده است.

رصد قدیمی‌ترین کهکشان هستی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

تجربه راهپیمایی فضایی با شبیه‌ساز ناسا

تجربه راهپیمایی فضایی با شبیه‌ساز ناسا

تجربه راهپیمایی فضایی با شبیه‌ساز ناسا
علم فیزیک – تجربه راهپیمایی فضایی با شبیه‌ساز ناسا

عکسی که شما به آن می‌نگرید یک عکس تولیدی از “Gravity” نیست، بلکه یک شبیه‌ساز آموزشی برای جرمی هانسن، فضانورد آژانس فضایی کانادا است. وی روی یک ماکت ایستگاه فضایی بین المللی(ISS)، در حالیکه به سیستم فعال واکنش به جاذبه(ARGOS) در مرکز فضایی جانسون ناسا در هوستون تگزاس متصل است، به حالت تعلیق درآمده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، برای این جلسه خاص، مهندسین آزمایشات را در هر دو حالت روشنایی و تاریکی انجام دادند تا چرخه‌های ۹۰ دقیقه‌ای روز و شب که فضانوردان در چرخش در مدار تجربه می‌کنند، شبیه‌سازی شود.

سیستم فعال واکنش به جاذبه اساسا یک جرثقیل بالابر با ابعاد ۴۱ × ۲۴ × ۲۵ فوت است.

این سیستم سنسورهای نیرو و قدرت‌های مختلفی دارد که کارآموزان را به هرجا که بروند، همراهی می‌کند و نیروی سازگار را برای هر محیطی که ناسا سعی دارد شبیه‌سازی کند، حفظ می‌کند.

این سیستم دارای موتورهای الکتریکی کامپیوتری است که در هر سه محور حرکت می‌کنند.

به طور عمودی یک محفظه بار به یک کابل متصل شده و موتورها را برای بالا بردن یا کاهش بار برای حفظ نیروی ثابت در حال حرکت هدایت می‌کند.

این سیستم می‌تواند به سرعت حرکت کند و ۳۰۰ پوند بار را با سرعت ۱۰ فوت در ثانیه و ۷۵۰ پوند بار را با سرعت چهار فوت در ثانیه حرکت دهد.

به صورت افقی، حرکت سوژه با یک کابل حسگر زاویه اندازه‌گیری می‌شود که به سیستم فرمان می‌دهد تا وزن سوژه را در مرکز سیستم نگه دارد.

این سیستم می‌تواند انواع مختلفی از وضعیت‌ها را شبیه‌سازی کند. وضعیت‌هایی نظیر گرانش صفر بر روی ایستگاه فضایی، گرانش فضاپیمای در حال چرخش، گرانش قمری، که یک ششم گرانش زمین است و گرانش مریخ که ۳۸ درصد از نیروهایی را که ما تجربه می‌کنیم، دارد.

“ARGOS” مکانیزم‌های مختلفی دارد که می‌تواند برای اتصال افراد یا اشیا به منظور شبیه‌سازی دقیق استفاده شود.

ناسا خاطرنشان می‌کند: این مکانیزم‌ها برای انسان و ربات توسعه یافته است و برای شرایط مختلف آزمایشگاهی مانند جرم ستاره‌ای یا میکروگرانشی تخصصی‌سازی شده‌اند.

ناسا می‌گوید “ARGOS” برای آزمایش و آموزش تجربه شرایط موجود در سفرهای آینده به مریخ، ماه، سیارک‌ها و یا هر مقصد دیگر آسمانی طراحی شده است.

با توجه به برنامه‌های بزرگ ناسا و شرکت‌های خصوصی مانند بوئینگ و اسپیس‌ایکس احتمال دارد استفاده از آن در یک یا دو دهه آینده بسیار بیشتر شود.

برای مثال اسپیس‌ایکس قصد دارد تا سال ۲۰۲۲ محموله‌هایی به مریخ فرستاده و برای اولین بار تا سال ۲۰۲۴ انسان به مریخ خواهد فرستاد.

سیستمی مانند ARGOS برای هر دو نوع ماموریت مفید خواهد بود، زیرا می‌تواند شبیه‌سازی‌ها را برای ربات و انسان انجام دهد. همچنین برای شبیه‌سازی‌های میکروگرانشی کار می‌کند، بنابراین می‌تواند کمک زیادی به فضانوردان در طی سفر طاقت فرسای ۲۰۰ روزه آنها به مریخ باشد.

 تجربه راهپیمایی فضایی با شبیه‌ساز ناسا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ با میکروچیپ ذخیره‌سازی ناسا

ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ
علم فیزیک – ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) قصد دارد با استفاده از یک چیپ ذخیره‌سازی در اقدامی نمادین نام ۲٫۴ میلیون نفر را در سال ۲۰۱۸ به همراه کاوشگر “اینسایت”(InSight) به مریخ بفرستد.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، کاوشگر “اینسایت” قرار است طی یک حرکت نمادین، دو میلیون و ۴۲۹ هزار و ۸۰۷ نام را با استفاده از یک میکروچیپ به مریخ ببرد.

حدود ۱٫۶ میلیون اسم از کل اسم‌ها در سال جاری جمع‌آوری شده است.

برای اولین بار آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا(JPL) در سال ۲۰۱۵ طی یک دوره ۲۲ روزه موفق شد ۸۲۶ هزار و ۹۲۳ اسم را جمع‌آوری کند.

ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ
علم فیزیک – ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

آنچه بیش از این اقدام نمادین جذابیت دارد، چیپ الکترونیکی مخصوصی است که این نام‌ها بر روی آن ذخیره می‌شوند.

این چیپ یک صفحه سیلیکونی به مساحت ۰٫۸ سانتی‌متر مربع است که برای نوشتن اطلاعات در آن از تابش الکترونی استفاده می‌شود که اندازه هر حرف یک هزارم ضخامت تار موی انسان است.

این کاوشگر در حال طی کردن آخرین مراحل تست و آزمایش‌های پیش از پرواز است و در مقر شرکت “لاکهید مارتین”“(Lockheed Martin)قرار دارد.

ارسال 2.4 میلیون اسم به مریخ
علم فیزیک – ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

این فضاپیما که در روز بعد از جشن شکرگزاری سال آینده به مریخ خواهد رسید، اولین کاوشگری خواهد بود که صرفا بر روی اکتشاف زیرسطحی در مریخ و به مطالعه عمق خاک سیاره سرخ خواهد پرداخت.

ناسا امیدوار است که بتواند با توجه به داده‌های این کاوشگر، سرنخ‌های جدیدی از روند شکل‌گیری سیاره‌های سنگی و خاکی در جهان هستی به دست آورد.

این کاوشگر قرار است در ماه مه سال ۲۰۱۸ از پایگاه فضایی وایدنبرگ واقع در ساحل غربی آمریکا به فضا پرتاب شود که اولین پرتاب میان‌سیاره‌ای از این پایگاه محسوب می‌شود.

براساس اعلام ناسا منطقه‌ای که قرار است این کاوشگر در مریخ روی آن فرود بیاید در محدوده خط استوای این سیاره در نظر گرفته شده است.

این کاوشگر از پنل خورشیدی که به صورت دو باله باز شده در دو طرف آن تعبیه شده استفاده خواهد کرد که مجموع طول آنها بیش از شش متر خواهد بود.

پس از فرود آمدن این کاوشگر با استفاده از بازوهای رباتیک خود، دو ابزار حفاری اصلی خود را در سطح مریخ فرو می‌کند تا عملیات حفاری آغاز شود.

این ابزارها بسیار حساس هستند و این قابلیت را دارند که بتوانند وقوع جنبش در ابعاد نصف قطر اتم هیدروژن را حس کرده و همچنین امواج لرزه‌ای موجود در مریخ و همچنین اثرات ناشی از برخورد شهاب‌سنگ‌ها را ثبت کنند.

ارسال 2.4 میلیون اسم به مریخ
علم فیزیک – ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

برای ثبت میزان گرما و انرژی زیرسطحی مریخ یک حسگر در عمق ۳ متری سطح مریخ قرار داده خواهد شد.

این ماموریت می‌تواند اطلاعات بسیار ارزشمندی در رابطه با ساختار هسته مریخ در اختیار محققان قرار دهد.

با توجه به اینکه سطوح داخلی مریخ در طول سه میلیارد سال گذشته کمتر از زمین تغییر داشته است می‌تواند هدف مناسب‌تری نسبت به زمین برای بررسی روند شکل‌گیری سیارات باشد.

این ماموریت قرار بود در سال ۲۰۱۶ آغاز شود اما به دلیل وجود مشکلاتی در طراحی حسگرهای این کاوشگر که باید بتوانند در شرایط نزدیک به خلاء مریخ کار کنند، به تعویق افتاد.

ناسا در حال تلاش برای شناخت هرچه بیشتر مریخ است تا بتواند تا سال ۲۰۳۰ اولین ماموریت انسانی به مریخ را ترتیب دهد.

ارسال 2.4 میلیون اسم به مریخ
علم فیزیک – ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ

ارسال ۲٫۴ میلیون اسم به مریخ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

سلفی ابزار جدید ناسا

سلفی ابزار جدید ناسا برای کشف حیات در “انسلادوس”

سلفی ابزار جدید ناسا
علم فیزیک – سلفی ابزار جدید ناسا

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) ابزار اکتشافی جدیدی برای بررسی امکان وجود حیات در قمر انسلادوس طراحی کرده است که اختصارا “سلفی” نام دارد.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، انسلادوس یکی از قمرهای سیاره زحل است که در ماموریت فضاپیمای “کاسینی”(Cassini) مشخص شد بسیاری از ویژگی‌های مورد نیاز برای داشتن حیات در آن وجود دارد.

فوران آب و برخی مولکول‌های ارگانیک از بخش‌های جنوبی این قمر سبب شد که محققان به بررسی دقیق آن پرداخته و به این نتیجه برسند که انسلادوس نیز ممکن است، همانند “اروپا” قمر مشتری دارای اقیانوسی زیرسطحی از آب گرم باشد.

محققان معتقدند اقیانوس زیرسطحی موجود در قمر “انسلادوس”(Enceladus) تمام مواد مورد نیاز برای حیات موجودات زنده را دارد.

بررسی این فوران‌ها از زوایای مختلف دیدهای مختلفی از ویژگی‌های این قمر به دانشمندان داده است.

تحلیل شیمیایی این اقیانوس‌ها قویا حاکی از این است که بستر دریای انسلادوس حاوی فواره‌های آب داغ است. همین فواره‌ها در بستر اقیانوس‌های زمین محل رشد و نمو ارگانیسم هاست.

سلفی ابزار جدید ناسا
علم فیزیک – سلفی ابزار جدید ناسا

البته وجود این سیستم‌های هیدروترمال(گردش آب داغ) به خودی خود تضمین کننده وجود ارگانیسم‌ها در این قمر به قطر ۵۰۰ کیلومتر نیست و احتمال دارد محیط آن استریل باشد.

اما یافته‌های تازه دلیل قانع کننده ای برای بازگشت به این کره با ابزارهای پیشرفته فراهم می‌کند؛ ابزارهایی که بتوانند آب را برای یافتن شواهد زیستی بررسی کنند.

چندی پیش تصاویری از قطب شمال این قمر منتشر شد که ویژگی‌های کاملا متفاوتی با جنوب آن دارد و سراسر پوشیده از منابع و فوران‌های گازی است.

وجود هیدروژن در این قمر می‌تواند منبع انرژی برای ایجاد حیات میکروبی باشد و محققان امیدوارند بتوانند نشانه‌هایی از وجود حیات میکروبی در آن بیابند.

یکی از جذابیت‌های انسلادوس راحت بودن مطالعه زیر سطح یخی آن است چون این مواد با فواره‌ها به فضا پرتاب می‌شوند و کافی است قمری مثل کاسینی از میان آن رد شود.

دکتر اندرو کوتس دانشمند انگلیسی حاضر در ماموریت کاسینی می‌گوید: ماموریت کاسینی انسلادوس را از نظر جستجو برای یافتن آثار حیات در سایر نقاط منظومه شمسی در صدر قرار داده است. به نظر من سه مقصد اصلی اکنون برابر هستند. مریخ که ممکن است ۳.۸ میلیارد سال قبل حاوی آثار حیات بوده باشد زمانی که شرایط سیاره خیلی متفاوت از امروز بود. قمر “اروپا” که اقیانوسی زیر پوسته اش دارد و حالا انسلادوس. این سه شاید دارای شرایط مناسب برای حیات بوده یا باشند.

سلفی ابزار جدید ناسا
علم فیزیک – سلفی ابزار جدید ناسا

دکتر “گابریل توبی”(Gabriel Tobie) محقق فضایی دانشگاه نانت فرانسه در رابطه با این موضوع می‌گوید: تصاویر ارسال شده از سوی فضاپیمای “کاسینی”(Cassini) در زمان پرواز بر فراز انسلادوس نشان می‌دهد که مولکول‌های ارگانیک پیچیده و هیدروژن در این قمر وجود دارند که انسلادوس را به یکی از اهداف جذاب برای بررسی وجود حیات بیگانه تبدیل می‌کند.

طبق تخمین‌های انجام شده قطر یخ‌های این قمر حدود پنج کیلومتر است و محققان معتقدند یک هسته با میزان حرارت بالا در این قمر وجود دارد که ممکن است دلیل ایجاد این اقیانوس زیرسطحی احتمالی باشد.

در ابتدای ماموریت کاسینی محققان تصور می‌کردند سطح انسلادوس به صورت سراسری و کاملا پوشیده از یخ است اما با کشف فوران‌های آب مشخص شد که اینگونه نیست.

سلفی ابزار جدید ناسا
علم فیزیک – سلفی ابزار جدید ناسا

حال ناسا تصمیم گرفته است در آینده این قمر را مورد واکاوی اختصاصی قرار دهد و به همین دلیل در حال توسعه و تولید ابزارهای شناساگر متعددی برای این ماموریت است.

یکی از مهم‌ترین ابزارهای جدید ناسا “ابزار اساسی زیر میلی‌متری حیات انسلادوس”(اختصارا SELFI) نام دارد.

این ابزار که بوسیله محققان مرکز پرواز فضایی “گودارد”(Goddard) ناسا معرفی شده بود به تازگی بودجه‌های تحقیقاتی برای توسعه کامل را دریافت کرده است.

ابزار شناسایی “سلفی” به طیف‌نگارهای متعدد و شناساگرهای مدرن مجهز است که به آن این امکان را می‌دهد که ترکیبات شیمیایی اقیانوس داخلی و میزان فراوانی هر یک از ترکیبات آن را اندازه بگیرد.

مهمترین قابلیت این ابزار این است که می‌تواند فرکانس‌های بسیار بالا را شناسایی کرده و اندازه بگیرد.

محققان ناسا اعلام کرده‌اند که تا به حال امکان کشف فرکانس‌های بالا تا ۵۵۷ گیگاهرتز امکان‌پذیر شده‌ است که این میزان برای شناسایی اثرات آب و گاز در سطح انسلادوس کفایت می‌کند.

پیشرفت‌های دیگر در طراحی این ابزار، شامل یک سیستم پردازش اطلاعات فرکانس رادیویی با مصرف انرژی و عملکرد بهینه و همچنین یک طیف‌سنج دیجیتال پیشرفته برای سیگنال‌های RF است. در مورد دوم مدارهای قابل برنامه‌ریزی با سرعت بالا داده‌های RF را به سیگنال‌های دیجیتالی که می‌توانند برای اندازه‌گیری مقادیر گاز، دما و سرعت فواره‌های انسلادوس مورد استفاده قرار بگیرند، تبدیل می‌کنند.

در محیط‌های آزمایشگاه ابزار سلفی تا به حال برای شناسایی ۱۳ نوع مولکول مختلف مورد ارزیابی قرار گرفته که با موفقیت عملیات شناسایی و اندازه‌گیری را انجام داده است.

دانشمندان تیم توسعه سلفی اعلام کرده‌اند که این ابزار حساس‌ترین و دقیق‌ترین ابزاری است که برای کاوش در سیارات و قمرهای منظومه شمسی ساخته شده است.

سلفی ابزار جدید ناسا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی

شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی

شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی
علم فیزیک – شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی

محققان چینی و انگلیسی در بررسی‌های خود به این نتیجه رسیده‌اند که فلز ایریدیوم که باقی‌مانده شهاب‌سنگی است که ۶۵ میلیون سال قبل به زمین برخورد کرد، می‌تواند به درمان سرطان منجر شود.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، حدود ۶۵ میلیون سال قبل یک شهاب‌سنگ ۱۰ کیلومتری به زمین برخورد کرد که برخی معتقدند سبب نابودی دایناسورها نیز شده است. این شهاب‌سنگ فلز کمیاب ایریدیوم را به زمین آورد که محققان انگلیسی و چینی در دانشگاه “وارویک”(Warwick) و دانشگاه “سان یات سن”(Sun Yat Sen) به این نتیجه رسیده‌اند که از آن می‌توان برای درمان سرطان استفاده کرد بدون آنکه سلول‌های سالم در طی درمان آسیب ببینند.

استفاده از لیزر در تکنیک‌های درمان سرطان و هدف‌گیری دقیق تومورها در حال گسترش است. این روش بر خلاف شیمی‌درمانی دقت بسیار بیشتری دارد و سلول‌های جانبی را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد.

حال تلفیق استفاده از لیزر و ایریدیوم می‌تواند منجر به لیزری دقیق شود که هیچ گونه آسیبی به سلول‌های سالم نمی‌رساند و فقط سلول‌های سرطانی را مورد حمله قرار می‌دهد.

در قدم اول محققان ترکیبی از ایریدیوم و مواد ارگانیک ایجاد کردند و آن را بر روی یک تومور سرطان ریه که در آزمایشگاه کشت داده شده بود مورد آزمایش قرار دادند و زمانی که نور لیزر از طریق پوشش مشابه پوست عبور کرده و به این ترکیب رسید، این ترکیب فعال شده و اکسیژن موجود در آن آزاد شده و و به طور موثر سلول‌های سرطانی را از داخل نابود می‌کند.

شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی
علم فیزیک – شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی

در بررسی‌ها مشخص شد که این روش بسیار موثر بوده است زیرا در تمام لایه‌های تومور تا حد بسیار خوبی نفوذ کرده است.

محققان برای آنکه متوجه شوند که در طول این فرایند چه اتفاقی در حال رخ دادن است از طیف‌سنج‌های جرمی با وضوح فوق‌العاده بالا استفاده کرده‌اند تا بفهمند کدام پروتئین‌ها در سلول‌های سرطانی نابود شده‌اند.

نتایج این بررسی نشان داد که این روش، پروتئین‌هایی که به گرما و گلوکز برای ادامه فعالیت خود نیاز دارند، مورد حمله قرار می‌گیرند. این دو فاکتور مهم‌ترین عواملی هستند که یک سلول سرطانی از آنها به عنوان منبع تامین انرژی استفاده می‌کند.

نکته جالب توجه این بود که زمانی که این ترکیب بر روی بافت‌های سالم آزمایش شد، هیچ تاثیری نداشت که نشان می‌دهد این روش غیر مهاجم است.

ایریدیوم در طبیعت بسیار کمیاب است اما در محل دهانه “چیکسالوب”( Chicxulub ) حجم زیادی از آن دیده می‌شود.

این منطقه یک دهانه برخوردی ماقبل تاریخ است که در پایین شبه‌جزیره یوکاتان در مکزیک مدفون است. مرکز آن در نزدیکی شهر چیکشلوب، یوکاتان قرار دارد.

تاریخ ایجاد این دهانه دقیقاً بر مرز بین دو دوره زمین‌شناسی کرتاسه و پالئوژن منطبق است.

قطر این دهانه بیش از ۱۸۰ کیلومتر و عمق آن حدود ۲۰ کیلومتر است. قطر این دهانه سبب شده که به عنوان بزرگترین دهانه برخوردی در سطح کره زمین شناخته شود. مطابق با نظریات گوناگون برخورد شهاب‌وار با قطر حداقل ۱۰ کیلومتر (۶ مایل) به سطح زمین باعث چنین دهانه‌ای شده‌است.

“پیتر سدلر”(Peter Sadler) محقق ارشد این تحقیق می‌گوید: در حال حاضر از فلز گرانبهای پلاتین در بیش از ۵۰ درصد شیمی‌درمانی‌ها استفاده می‌شود اما ایریدیوم که میلیون‌ها سال قبل به عنوان هدیه کهکشان‌ها به ما رسیده است نتایج بسیار قابل قبولی را به ارمغان آورده است.

در حال حاضر با توجه به مقاوم شدن سلول‌های سرطانی در برابر روش‌های درمانی معمول، این روش می‌تواند امیدهای تازه‌ای را برای مقابله با سرطان ایجاد کند.

نتایج این تحقیق در مجله Angewandte Chemie منتشر شده است.

شهاب‌سنگی با پتانسیل سرطان درمانی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک