برگی از تاریخ فضانوردی

برگی از تاریخ فضانوردی

۴۹ سال پیش شوروی یک انسان در مدار زمین قرار داد

برگی از تاریخ فضانوردی
علم فیزیک – برگی از تاریخ فضانوردی

“شوروی یک انسان در مدار زمین قرار داد” این تیتر بسیاری از روزنامه‌های جهان در روز سه‌شنبه ۲۴ دی ماه ۱۳۴۷ بود.

به گزارش ایسنا، در شرح این تیتر روزنامه‌ها در آن زمان نوشتند: «مسکو یونایتدپرس- دانشمندان شوروی امروز یک سفینه سرنشین دار بنام “سایوز ۴ ” در مدار زمین قرار داد. سرنشین این سفینه یک سرهنگ ارتش شوروی بنام «ولادیمیر شاتالف» می‌باشد.

خبرگزاری تاس بعد از ظهر امروز ضمن اعلام خبر پرتاب سفینه جدید گفت: حال سرهنگ «شاتالف» خوب است و دستگاه‌های سفینه بطور عادی کار می‌کند. دانشمندان شوروی نیز اعلام کردند که با سفینه تماس رادیوئی برقرار کرده‌اند. سایوز ۴ در ساعت ۹/۱۱ دقیقه بامداد امروز بوقت تهران بوسیله یک موشک بسیار قوی در مدار زمین قرار داده شد. حداکثر ارتفاع سفینه ۲۲۵ کیلومتر و حداقل آن ۱۷۳ کیلومتر است و هر ۸۸ دقیقه و ۲۵ ثانیه یک بار  به دور زمین می‌گردد. سرهنگ «شاتالف» ۴۱ ساله است و افسر نیروی هوائی شوروی است ولی مدت ۶ سال تحت تعلیمات فضائی بوده است«.

گرچه در اطلاعیه‌های کلیشه‌ای خبرگزاری رسمی شوروی صحبتی از هدف پرتاب سفینه  سایوز ۴ نبود اما حدس زده می شد که شوروی یک سفینه سرنشین دار دیگر در مدار زمین بفرستد تا به سایوز-۴ متصل شود. این گمان روز بعد با خبر پرتاب دومین ناو سایوز با سه سرنشین قوی‌تر شد و به زودی جامه حقیقت پوشید. علاوه بر اتصال دو سفینه خبر رسید که دو نفر از فضانوردان با یک راهپیمایی از سایوز-۵ خارج شده و به سایوز-۴ رفته‌اند. این نخستین اتصال دو سفینه سرنشین‌دار و جابجایی فضانوردان بشمار می رفت.

برگی از تاریخ فضانوردی
علم فیزیک – برگی از تاریخ فضانوردی

عملیات اتصال دو ناو و انتقال دوفضانورد از سایوز-۵ به سفینه-۴ در آن زمان به قدری هیجان انگیز بود که به تیتر اول روزنامه‌ها تبدیل گردید و آنها با آب و تاب این خبرها را دنبال می‌کردند. پرواز دو سایوز سرانجام در ۲۸ دی با فرود سایوز-۵ به پایان رسید و مطبوعات نوشتند: سایوز ۵ در ساعت یازده و نیم به وقت تهران در منطقه‌ای واقع در دویست کیلومتری جنوب غربی شهر کوستانائی واقع در شمال قزاقستان به زمین نشسته است.

اما واقعیت به این سادگی رخ نداد. سایوز-۵ در مسیر بازگشت به زمین دچار مشکل بزرگی گردید. بخش سرنشین‌دار از قسمت مداری جدا نشد و جدا نشدن قسمت موتوری، بخش فرودی را نه تنها ۱۸۰ درجه چرخاند و باعث شد با قسمت سر وارد لایه‌های جو شود که آن را دچار حرکات غیرطبیعی و ناموزون کرد. داغ کردن بخش‌هایی از سفینه که فاقد پوشش ضد حرارتی بودند خطر های جدی به بار آورد. از جمله سوختن لاستیک عایق در ورودی ناو بود که گاز سمی را در اتاقک سفینه پراکنده می‌کرد. “وولینف” فضانورد سایوز-۵  دچار مشکل تنفس گردید. لاستیک عایق‌بندی دریچه می‌سوخته است و هر لحظه ممکن بود کاملاً از بین برود و در باز شود. حتی بعضی قسمت‌های فلزی هم در حال ذوب شدن بودند. چرخش مرگ آور سفینه تا زمانی که تسمه‌های اتصال بخش فرودی و موتوری سوخت، ادامه داشت. اما حتی بعد از جدا شدن بخش موتوری، چرخش سفینه ادامه پیدا کرد. در ارتفاع ۱۰ کیلومتری چتر نجات باز شد اما چرخش اجازه نمی‌داد چتر درست کار کند در نتیجه فرود خیلی محکم صورت گرفت و باعث شکستن دندان‌های بالای فضانورد شد.

برگی از تاریخ فضانوردی
علم فیزیک – برگی از تاریخ فضانوردی

کیهان نوردان، سایوز ۴ و ۵ طبق رسم آن زمان پس از بازگشت به مسکو، در خیابان مورد استقبال مردم قرار گرفتند و راهی کرملین شدند تا در مراسم رسمی، مدال بگیرند. ماشین حامل کیهان نوردان سایوز ۴ و ۵ در نزدیکی در ورودی کاخ کرملین هدف تیراندازی فردی قرار گرفت که می‌خواست در حقیقت “برژنف” را ترور کند اما  به طور اشتباه به خودروی کیهان نوردان شلیک کرد. مدتی بعد اعلام شد که تحقیقات نشان می‌دهد شخص تیرانداز دچار اختلالات روانی است و او را به بیمارستان روانی فرستادند!!

اما این هم باز تمام ماجرا نبود و بخش پنهانی این ماموریت تنها بعد از فروپاشی شوروی افشا شد. در حالی که رسانه‌ها با تیتر “ساختمان پایگاه شوروی در فضا شروع شد” عملیات انجام شده توسط فضانوردان سایوز ۴ و ۵ را گامی در جهت ایجاد ایستگاه فضایی در مدار زمین می‌دانستند، واقعیت چیز دیگری بود. این پرواز در حقیقت بخشی از تمرین فضانوردان روس برای سفر به ماه به شمار می‌رفت. در برنامه آمریکایی سفر به ماه یعنی آپولو، ناو اصلی و مه نشین از طریق دریچه‌ای به هم راه داشتند و فضانوردان می‌توانستند به مه نشین رفته و یا از آن به سفینه اصلی برگردند اما سفینه اصلی و ناو مه نشین روس‌ها بر خلاف نوع آمریکایی، تنها می‌توانستند به هم متصل شوند و فضانورد باید با راهپیمایی خود را از یک سفینه به دیگری برساند.  به همین دلیل تمرین چنین عملیاتی لازم بود. کاری که باید گروهی از فضانوردان روس در جریان پرواز شکست خورده سایوز-۱ انجام می دادند و میسر نشد. به هر حال روس‌ها در مسیر سفر به ماه با مشکل سخت افزاری مواجه شدند و موشک بالا برنده آنها که به اختصار “ان-۱ ” نامیده می‌شد نتوانست از پس آزمایش‌ها رو سفید بیرون آید و تمامی پرتاب‌های آن با انفجار و سقوط مواجه گردید و بالاخره آنها را وادار کرد به کلی از فرستادن انسان به ماه صرفه نظر کنند چون دیگر حریف کاملا پیش افتاده بود. اما روس‌ها با مانور ماهرانه در دو طرح موازی فرستادن کاوشگران بدون سرنشین برای آوردن خاک از ماه و پرتاب ایستگاه مداری وانمود کردند اصولا  برنامه‌ای برای فرستادن انسان به ماه را نداشته‌اند!

ولی در هر صورت، پرواز سایوزهای ۴ و ۵ و آنچه انجام دادند به عنوان برگ مهمی در تاریخ فضانوردی به ثبت رسیده و این تجربه توانست در انجام برنامه‌های فضایی بعدی روسیه کمک موثری باشد.

برگی از تاریخ فضانوردی
علم فیزیک – برگی از تاریخ فضانوردی
برگی از تاریخ فضانوردی
علم فیزیک – برگی از تاریخ فضانوردی

برگی از تاریخ فضانوردی ، اخبار فیزیک ، مقالات فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک کوانتوم ، فیزیک نجوم ، مکانیک ، الکترومغناطیس

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری
علم فیزیک – عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس‌های امروز ناسا به نگاه تلسکوپ پرتو ایکس “چاندرا” به مرکز یک کهکشان در صورت فلکی “خرچنگ” و آخرین عکس کاوشگر “جونو” از مشتری اختصاص یافته است.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، عکس‌های روز ناسا به یک عکس فوق‌العاده از سیاره مشتری و یک عکس چشم نواز از یک کهکشان اختصاص پیدا کرده است.

عکس اول متعلق به فضاپیمای جونو(Juno) است که از فاصله نزدیک با مشتری گرفته است.

بر اساس اظهارات ناسا، این عکس در تاریخ ۱۶ دسامبر در دهمین پرواز نزدیک جونو از فاصله ۱۳ هزار و ۶۰۴ کیلومتری از ابرهای بالایی مشتری گرفته شده است.

مقیاس در این عکس ۹٫۱ کیلومتر در هر پیکسل است.

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری
علم فیزیک – عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری

عکس دوم نیز طبق گفته ناسا از تلسکوپ پرتو ایکس چاندرا است که یک تلسکوپ فضایی ساخته شده به وسیله ناسا است و تمام فعالیت‌هایش در زمینه پرتو ایکس می‌باشد.

این تلسکوپ فضایی در حال حاضر و در این عکس در حال رصد یک کهکشان در مرکز صورت فلکی خرچنگ است.

چاندرا اخیرا یک سیاه‌چاله غول پیکر در مرکز کهکشان دیگری در نزدیکی همین کهکشان پیدا کرده بود که در حال شلیک فوران‌های قدرتمند و شدید ذرات در میلیون‌ها کیلومتر در ساعت است.

صورت فلکی خرچنگ یا (سرطان) نام یکی از صورت‌های فلکی در منطقهالبروج است و در شب‌های بهار قابل مشاهده است. بین صورت‌های فلکی دوپیکر از خاور و شیر از سوی باختر واقع شده‌است.

خرچنگ یکی از ۱۲ صورت فلکی زیگ می باشد. Cancer از لاتین به معنی خرچنگ گرفته شده است ( برگردان آن از انگلیسی به معنی سرطان نادرست می باشد ) . این پیکره همچنین یک خرچنگ را در آسمان تداعی می کند و نماد آن ♋ می باشد. خرچنگ از دید اندازه متوسط است و خدود ۵۰۶ درجه مربع مساحت دارد. ستاره های این پیکره بسیار کم نور دیده می شوند. روشن ترین آن Beta Cancri یا خرچنگ بتا است که درخشندگی یا Magnitude آن ۳٫۵ است . خرچنگ بتا دو ستاره ای است که هر کدام دارای سیاره های شناخته شده هستند.

عکس‌ناسا از صورت فلکی خرچنگ و مشتری ، اخبار فیزیک ، مقالات فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک کوانتوم ، فیزیک نجوم ، مکانیک ، الکترومغناطیس

همه رویدادهای آسمانی ۲۰۱۸

همه رویدادهای آسمانی ۲۰۱۸

همه رویدادهای آسمانی ۲۰۱۸
علم فیزیک – همه رویدادهای آسمانی ۲۰۱۸

سال جدید میلادی پر است از رویدادهای مختلف آسمانی که حسن مطلع آن ابرماه (supermoon) است که امشب اتفاق می‌افتد.

به گزارش ایسنا و به نقل از تک‌تایمز، پیش‌بینی شده است که سال ۲۰۱۸ شاهد وقوع مجموعه‌ای از رویدادهای آسمانی شامل دو ماه‌گرفتگی کامل، دو ابرماه، پنج بارش شهابی و پنج نمایش سیاره نورانی باشیم.

سال جدید میلادی با اولین ماه آبی که در روز سال نو به صورت یک ابرماه دیده می‌شود، آغاز خواهد شد.

در اول ژانویه، ماه به بخشی از مدار بیضوی خود به نام “پریگی” می‌رسد. ماه در این موقعیت در نزدیک‌ترین نقطه به زمین قرار می‌گیرد و آن را بزرگتر و روشن‌تر می‌بینیم.

امسال با زودترین غروب آفتاب در تاریخ ۷ دسامبر در ساعت ۴:۴۳ به وقت محلی و ۱:۱۳ بامداد به وقت ایران مواجه خواهیم شد.

برای دیدن بسیاری از این رویدادها در صورتی که هوا معتدل باشد، ابزارهای ویژه مورد نیاز نیست. با این حال، تعداد کمی از آنها نیاز به استفاده از تلسکوپ‌های عادی دارند.

گذشته از اولین ابرماه ۲۰۱۸، ناسا اعلام کرد که یک ابرماه دیگر در ۳۱ ژانویه اتفاق خواهد افتاد. ابرماه دوم و آخر نیز دومین ماه آبی است، اما رنگ قرمز خواهد داشت؛ چرا که در همان روز خسوف کامل رخ می‌دهد.

در طی ماه گرفتگی، سایه زمین، ماه را به رنگ قرمز درمی‌آورد که منجر به یک ماه خونی می‌شود.

“نوح پترو”، دانشمند و محقق در مرکز پرواز فضایی گودارد می‌گوید: ماه گرفتگی در ۳۱ ژانویه در طول غروب ماه قابل مشاهده خواهد بود.

بهترین وضعیت برای مشاهده ابرماه دوم در سال جاری، از کشورهای واقع بین غرب آمریکای شمالی تا شرق آسیا است.

ماه گرفتگی کامل دوم در روز ۲۷ ژوئیه اتفاق می‌افتد.

اما بر اساس گفته‌های ناسا، مجموعا ۶ بارش شهابی خواهیم داشت که اولین آنها موسوم به “کوادرانتید”(Quadrantid) است که در اوایل صبح روز ۳ یا ۴ ژانویه اتفاق می‌افتد.

بارش شهابی “اتا آکوارید”(Eta Aquarid) در روزهای ۶ یا ۷ ماه مه، بارش شهابی “پرسید”(Perseid) در شب ۱۲ تا ۱۳ آگوست، بارش شهابی “اوریونید”(Orionid) در شب ۲۱ تا ۲۲ اکتبر و بارش شهابی “لئونید”(Leonid) از ۱۷ تا ۱۸ نوامبر به وقوع خواهد پیوست.

بارش شهابی “پرسید” بیشترین شمار شهاب را با حداکثر ۶۰ شهاب در هر ساعت در طول اوج بارش به ارمغان می‌آورد.

ماه فوریه برای نخستین‌بار از سال ۱۹۹۹ بدون ماه خواهد بود، اما در تاریخ ۱۶ فوریه سیاره ناهید (ونوس) خود را می‌نمایاند.

تمام پنج سیاره روشن که شامل “عطارد”، “ناهید”، “مریخ”، “مشتری” و “زحل” هستند، در تاریخ ۱۸ مارس درست قبل از طلوع خورشید در آسمان جنوبی ظاهر می‌شوند.

در تاریخ ۹ مه چهره “مشتری” به روشن‌ترین میزان از زمین می‌رسد. بیننده‌ها با استفاده از دوربین‌های دوچشمی می‌توانند چهار تا از بزرگترین قمرهای آن را ببینند. در حالی که با یک تلسکوپ می‌توان نوارهای ابر آن را مشاهده کرد.

زحل نیز ماه بعد در تاریخ ۲۷ ژوئن نمایان می‌شود که حلقه‌های آن از طریق تلسکوپ قابل مشاهده است.

۴ سیاره نورانی به غیر از “مریخ” در همان زمان در شب ۲۷ ژوئیه دیده خواهند شد.

انتظار می‌رود “زحل” در امتداد یک خط گرفتگی در شرق قرار گیرد و با “مریخ” که در درخشانترین حالت خود در غرب است، جابه‌جا شود.

همه رویدادهای آسمانی ۲۰۱۸ ، اخبار فیزیک ، مقالات فیزیک ، علم فیزیک ، فیزیک کوانتوم ، فیزیک نجوم ، مکانیک ، الکترومغناطیس

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس
علم فیزیک – مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

مدارگرد “مارس اکسپرس ” در آخرین تصاویر ارسالی خود، چشم‌انداز وارونه‌ای از سیاره مریخ ارائه داد.

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، مدارگرد “مارس اکسپرس” (Mars Express) اکنون نزدیک به ۱۴ سال است که به دور سیاره سرخ‌رنگ (مریخ) می‌چرخد و به طور ثابت، تصاویر خارق‌العاده و داده‌های ارزشمند علمی ارسال می‌کند. تازه‌ ترین تصویر ارسالی این مداگرد که اخیرا توسط آژانس فضایی اروپا منتشر شده در ۱۹ ژوئن سال ۲۰۱۷ گرفته شده و چشم‌انداز نادری به شکل وارونه و با زاویه باز از مریخ به همراه قطب شمالی یخی در قسمت پایین آن نشان می‌دهد.

مارس اکسپرس”، اولین ماموریت میان‌سیاره‌ای آژانس فضایی اروپا بود. این مدارگرد علاوه بر مدارگردی، یک “سطح‌نشین” به نام “بیگل ۲” (Beagle 2) را حمل می‌کرد که متاسفانه با موفقیت به سطح مریخ نرسید و گم شدن آن رسما در فوریه سال ۲۰۰۴ اعلام شد.

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس
علم فیزیک – مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

در طول یک دهه بعد، ناسا “بیگل ۲” را روی سطح مریخ پیدا کرد و مشخص شد که این سطح‌نشین در حقیقت با موفقیت به سطح مریخ رسیده ولی در مستقر کردن پنل‌های خورشیدی خود ناموفق بوده است.

از سوی دیگر این مدارگرد سالها تصاویری عالی از مریخ را با موفقیت ارسال می‌کرده است. اگرچه در فضا هیچ جهت مشخصی وجود ندارد، قطب شمال سیارات معمولا در قسمت بالا و قطب جنوب در قسمت پایین نشان داده می‌شوند، اما این تصویر جدید با زاویه باز به ما یک چشم‌انداز “وارونه” با خط استوا در قسمت بالا و قطب شمال در قسمت پایین را ارائه می‌دهد.

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس
علم فیزیک – مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

این تصویر با یک دوربین استریو با وضوح بالا هنگام حرکت مدارگرد از شمال به جنوب در ۱۹ ژوئن گرفته شده است.

این تصویر علاوه بر ارائه یک عکس زیبا از راس قطب شمال مریخ، یکی از آتشفشان‌های بزرگ این سیاره را مشخص می‌کند. در قسمتی از این تصویر می‌توان بزرگترین آتشفشان مریخ را کنار منطقه‌ای با قطر ۱۰۰۰ کیلومتر دید. اگر از زاویه دید بالای “کوه آلبا”(Alba Mons) نگاه کنیم، با کوه آتشفشانی “آسکریوس”(Ascraeus Mons)  دومین آتشفشان بلند این سیاره با قله‌ای که تا ارتفاع ۱۵ کیلومتر از ابر پوشیده شده است، مواجه می‌شویم.

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس
علم فیزیک – مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس

مریخ وارونه از دید مارس اکسپرس ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر
علم فیزیک – کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) در یک کنفرانس از کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر- ۹۰ خبر داد.

به گزارش ایسنا به نقل از وبسایت ناسا، این سیاره موسوم به کپلر-۹۰i که توسط تلسکوپ فضایی کپلر ناسا رصد شده، هشتمین سیاره است که به دور ستاره کپلر-۹۰، یک ستاره شبه خورشیدی در فاصله ۲۵۴۵ سال نوری از زمین می‌چرخد.

سیاره کپلر-۹۰i یک سیاره داغ و صخره ای است که هر ۱۴٫۴ روز یک بار به دور ستاره میزبانش می‌چرخد. این سیاره با کمک یادگیری ماشینی گوگل کشف شده است.

یادگیری ماشینی یکی از رویکردهای هوش مصنوعی است که در آن کامپیوترها می‌آموزند که چگونه سیارات را با داده‌های تلسکوپ کپلر از سیارات خارج از منظومه شمسی که به فراخورشیدی معروف هستند، شناسایی کنند.

پاور هرتز مدیربخش فیزیک نجومی ناسا در واشنگتن گفت: همانطور که انتظار داشتیم کشفیات جالبی در آرشیوکپلر نود وجود داشت و منتظر ابزار یا فناوری مناسب برای کشف آنها بودیم. این کشفیات اطلاعات گرانبهایی را در اختیار محققان در آینده قرار می‌دهد.

این کشف نتیجه پژوهش کریستوفر شالو و آندرو وندربرگ است که یک کامپیوتر را برای شناسایی سیارات فراخورشیدی توسط داده های کپلر آموزش دادند.

این “شبکه عصبی” مصنوعی همانند مغز انسان اطلاعات کپلر را مورد بررسی قرار می‌دهد و سیگنالهای ضعیف سیاره کپلر-۹۰i در صورت فلکی “دراکو” که پیش از این نادیده گرفته می‌شد را شناسایی می‌کند.

در حالیکه پیشتر یادگیری ماشینی برای تحقیق درباره داده‌های کپلر مورد استفاده قرار میگرفت، این تحقیق نشان می‌دهد که شبکه‌های عصبی یک ابزار امیدوارکننده در پیدا کردن سیگنال‌های بسیار ضعیف در جهان‌های بسیار دور است.

احتمالا امید به حیات در دیگر منظومه‌ها بیشتر از منظومه کپلر-۹۰ است. کپلر-۹۰i حدود ۳۰ درصد بزرگتر از زمین است و به قدری به ستاره میزبانش نزدیک است که متوسط دمای آن بیش از ۸۰۰ درجه فارنهایت است و آن را در شرایطی مشابه عطارد قرار می‌دهد. فاصله دورترین سیاره این منظومه موسوم به کپلر-۹۰h با ستاره میزبانش چیزی مشابه فاصله زمین تا خورشید است.

به گفته وندربرگ استاد نجوم در دانشگاه تگزاس، منظومه کپلر- ٩٠نسخه کوچکی از منظومه خورشیدی است که سیارات کوچکی در داخل و سیارات بزرگی در بیرون آن قرار گرفته اند و همه چیز به هم فشرده است.

کشف هشتمین سیاره در منظومه کپلر ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا

پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا

پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا
علم فیزیک – پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا

ناسا اعلام کرد کشف جدیدی را که توسط تلسکوپ فضایی “کپلر”، پیشرفته‌ترین شکارچی سیاره‌ای تاریخ انجام شده، روز پنج‌شنبه اعلام خواهد کرد.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، ناسا اعلام کرده که روز پنجشنبه پرده از رازی که تلسکوپ فضایی “کپلر” کشف کرده برخواهد داشت. آیا این خبر، کشف زندگی فرازمینی یا سیاره‌ای با قابلیت حیات است؟

ناسا در حال آماده شدن برای انتشار یک خبر مهم درباره کشفی جدید است که توسط تلسکوپ فضایی کپلر صورت گرفته است. تلسکوپی که از سال ۲۰۰۹ در حال جستجو برای یافتن جهان‌های بیگانه است.

آژانس فضایی ایالات متحده آمریکا روز پنجشنبه ۱۴ دسامبر یک کنفرانس خبری برگزار خواهد کرد و دانشمندانی که درباره سیاره‌های کشف شده توسط کپلر مطالعه می‌کنند، بیانیه‌ای خواهند خواند که احتمالا در مورد وجود زندگی فرازمینی است.

ناسا اعلام کرده یک تله‌کنفرانس رسانه‌ای در ساعت یک بعدازظهر پنجشنبه ترتیب می‌دهد تا آخرین کشف تلسکوپ فضایی کپلر را اعلام کند.

ناسا می‌گوید این کشف توسط محققان با استفاده از یادگیری ماشین گوگل انجام شده است.

یادگیری ماشین یک رویکرد هوش مصنوعی است و روش‌های جدیدی برای تجزیه و تحلیل داده‌های کپلر فراهم کرده است.

کپلر در مارس ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد تا سیارات مشابه زمین را که دور دیگر ستارگان می‌چرخند، کشف کند. این تلسکوپ فضایی به افتخار “یوهانس کپلر”، ستاره‌شناس آلمانی نامگذاری شد.

پیش از پرتاب، ستاره‌شناسان نمی‌دانستند که سیارات مشابه زمین خارج از منظومه شمسی در کجا واقع هستند، اما این رصدخانه به دانشمندان کمک کرده است تا بیش از ۲۵۰۰ سیاره و ۲۰۰۰ نامزد سیاره‌ای که هنوز به تحقیقات بیشتری نیاز دارند را شناسایی کنند.

اخترشناسان اعتقاد دارند با توج به داده‌هایی که توسط کپلر جمع آوری شده است، احتمالا حداقل یک سیاره با شرایط حیات مانند زمین وجود دارد.

پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا

تلسکوپ فضایی کپلر، پیشرفته‌ترین شکارچی سیاره‌ای تاریخ است که سیارات متعددی را که دور ستاره‌هایشان در منطقه‌ای موسوم به “کمربند حیات”(Zone Goldilocks) در حال چرخش هستند، شناسایی کرده است.

کمربند حیات منطقه‌ای است که نه آن‌چنان داغ است و نه خیلی سرد که آب نتواند در آن به صورت مایع جریان داشته باشد.

کمربند حیات یا منطقه گلدی‌لاکس در اخترشناسی بازه‌ای از فاصله در سامانه یک ستاره است که بتوان در آن سیاره‌ای با فشار اتمسفر کافی یافت که شرایط وجود آب مایع در سطح خود را دارا باشد. این فاصله بر مبنای نیازهای شناخته شده بیوسفر زمین، موقعیتش در منظومه شمسی و مقدار انرژی حرارتی که از خورشید دریافت می‌کند، محاسبه می‌شود.

به دلیل اهمیت وجود آب مایع به عنوان لازمه زندگی تصور می‌شد می‌توان با استفاده از کمربند حیات وسعتی از جهان که امکان زندگی فرازمینی در آن وجود دارد را تخمین زد. هرچند بعدها مشخص شد که امکان وجود آب مایع به علت وجود منابع حرارتی دیگر در اجرام آسمانی که خارج از این محدوده قرار دارند نیز وجود دارد و در واقع امکان زیست فرازمینی به این نواحی محدود نمی‌شود.

از سال ۱۹۵۳ میلادی که مفهوم کمربند حیات برای اولین بار مطرح شد تاکنون سیاره‌های زیادی در این نواحی یافت شده‌اند که بیشتر آنها ابرزمین یا غول گازی با ابعادی بسیار بزرگتر از زمین هستند، چرا که شناسایی این گونه سیارات آسان‌تر است.

در چهار نوامبر ۲۰۱۳ میلادی ستاره شناسان اعلام کردند که بر اساس اطلاعات تلسکوپ فضایی کپلر امکان وجود نزدیک ۴۰ میلیارد سیاره زمین‌سان درکهکشان راه شیری وجود دارد که در کمربند حیات در حال گردش حول ستاره خود باشند. نزدیک‌ترین آنها در حدود ۱۲ سال نوری از زمین فاصله دارد.

اعتقاد بر این است که نزدیکی سیاره زمین به خورشید یکی از دلایل وجود زندگی است.

زمین در منطقه کمربند حیات واقع است که همین مسئله به آن اجازه می‌دهد تا از آب مایع که یک عنصر کلیدی برای زندگی است، برخوردار باشد.

ستاره‌شناسان به دنبال سیارات سنگی مانند زمین در منطقه کمربند حیات هستند تا جهان‌هایی را پیدا کنند که بتوانند زندگی فرازمینی را پشتیبانی کنند.

اعلامیه مذکور در ۱۴ دسامبر ممکن است مربوط به یکی از این سیارات باشد.

ناسا در مورد ماموریت کپلر گفت: اکنون شواهدی روشن برای تعداد قابل توجهی از سه نوع سیارات خارج از منظومه شمسی موسوم به غول‌های گازی، زمین‌های بسیار داغ در مدارهای کوتاه مدت و غول‌های یخی وجود دارد.

چالش اصلی اکنون کشف سیارات زمین‌سان است؛ یعنی آنهایی که نیم تا دو برابر زمین هستند، به خصوص در مناطق قابل سکونت ستارگانشان که وجود آب مایع روی سطح سیاره وجود داشته باشد.

در ماه گذشته، دانشمندان با تجزیه و تحلیل داده‌های کپلر، ۲۰ سیاره را کشف کردند که به طور بالقوه می‌توانند میزبان حیات باشند.

رصدخانه فضایی همچنین دوقلوی بالقوه زمین موسوم به “KOI 7711.01” که تنها کمی بزرگتر از سیاره ما است و همان مقدار نور دریافتی زمین از خورشید را دریافت می‌کند، کشف کرده است.

پنجشنبه خبر بسیار مهم ناسا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

نشانه‌هایی از ماده تاریک

نشانه‌هایی از ماده تاریک

نشانه‌هایی از ماده تاریک
علم فیزیک – نشانه‌هایی از ماده تاریک

یک ماهواره چینی که برای کشف و مطالعه ماده تاریک به فضا پرتاب شده است موفق به کشف سیگنال‌های کم‌انرژی خاصی شد که می‌تواند ثابت کند ماده تاریک وجود دارد.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، تیمی از محققان چینی، سوئیسی و ایتالیایی با استفاده از داده‌های ماهواره چینی “شاه‌ میمون”(Monkey King) در مقاله‌ای اعلام کردند که به اولین نشانه‌های فیزیکی وجود ماده تاریک دست پیدا کرده‌اند.

“بای چون‌لی”(Bai Chunli) رییس آکادمی علوم چین گفت: این مشاهده جدید می‌توانند زمینه‌ساز گام‌های بلندی باشد.

وی افزود: پس از بررسی داده‌های بیشتر می‌توانیم با قاطعیت اعلام کنیم که آیا ماده تاریک را کشف کرده‌ایم یا نه.

چون‌لی خاطرنشان کرد: حتی در صورتی که مشخص شود که این ماده از نوع ماده تاریک نبوده است باز هم نتایج این تحقیق مهم هستند زیرا در این صورت ما با ذرات جدیدی مواجهیم که وجود آنها قبلا پیش‌بینی نشده است.

این فضاپیمای چینی در ۵۳۰ روزی که در فضا به رصد مشغول بوده است ۱٫۵ میلیون مورد از اشعه‌های کیهانی و ذرات زیراتمی را رصد کرده است.

تقریبا هشتاد سال است که دانشمندان به این فکر می کنند که ماده موجود در جهان هستی بسیار بیشتر از آن چیزی است که می‌بینیم؛ حرکت کهکشان‌ها و ستارگان به ما می‌گویند که باید ماده‌ای نامرئی در عالم هستی باشد که به چشم ما نمی‌آید اما وجود دارد.

ادوین هابل اخترشناس معروف در سال ۱۹۲۹ نشان داد که جهان همچنان در حال بسط و گسترش است و هرچه کهکشانی از ما دورتر باشد با سرعت بیشتری هم از ما دور می‌شود. این به قانون هابل معروف شد.

پیش از آن، آلبرت اینشتین وقتی که معادلات نسبیت عام را وضع می‌کرد متوجه شده بود که معادلاتش برای یک دنیای ایستا(بدون بزرگ و کوچک شدن) درست در نمی‌آیند بلکه برای دنیایی در حال تغییر صادق هستند. در آن زمان اینشتین که مثل دیگران نمی‌دانست عالم هستی در حال بزرگ شدن است، برای حل مشکل ضریبی به نام ثابت کیهانی را به معادلاتش اضافه کرد.

پس از کشف هابل، اینشتین این ضریب را از معادلاتش حذف کرد. نقل شده که اینشتین افزودن این ضریب را بزرگترین اشتباه زندگی خود خوانده بود.

در سال ۱۹۹۸، دو گروه از اخترشناسان – که سرپرستی هر دو گروه را سه اخترشناس به نام‌های برایان اشمیت، سول پرل‌ماتر و آدام رایس به عهده داشتند- نشان دادند که جهان واقعا در حال انبساط و گسترش است و آنچه باعث این انبساط می‌شود انرژی‌ نامرئی است به نام انرژی تاریک. این سه دانشمند در سال ۲۰۱۱ برای این کشف بزرگ برنده نوبل فیزیک شدند.

نشانه‌هایی از ماده تاریک
علم فیزیک – نشانه‌هایی از ماده تاریک

به عبارت دیگر آنها درستی اشتباه اینشین را ثابت کردند، ضریب کیهانی در واقع نماینده وجود انرژی تاریک است، انرژی‌ که جهان هستی را با سرعتی باورنکردنی بزرگتر و وسیعتر می‌کند.

از آن زمان به بعد تصور این است که ۹۶ درصد عالم هستی را ماده و انرژی تاریک تشکیل می دهد؛ مشکل اینجاست که چطور چیزی را که نمی‌توانیم ببینیم می‌توانیم مطالعه کنیم و از جزئیاتش سر در بیاوریم.

به این ترتیب در سال ۲۰۰۴، چهارصد دانشمند و ۲۶ موسسه تحقیقاتی در هفت کشور دنیا به هم پیوستند و کنسرسیوم بین‌المللی انرژی تاریک را راه اندازی کردند.

پژوهشگران این کنسرسیوم براساس اینکه ماده تاریک چگونه مسیر نور را منحرف میکند، حساب کردند که پراکندگی ماده تاریک در عالم هستی چگونه می‌تواند باشد.

بعد با مطالعه اینکه پراکندگی ماده تاریک چگونه در طول زمان تغییر می‌کند، می‌توان محاسبه کرد که انرژی تاریک چگونه ماده تاریک را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علاوه بر این، پژوهشگران از چگالی و موقعیت کهکشان‌ها میزان ماده و انرژی تاریک دنیا را تخمین زدند که مطالعات قبلی را تایید کرد: دنیا از چهار درصد ماده معمولی، ۲۶ درصد ماده تاریک و ۷۰ درصد انرژی تاریک تشکیل شده است.

محققان این تیم تحقیقاتی اعلام کرده‌اند که اثبات وجود ماده تاریک به صورت عملی بسیار طول می‌کشد اما با توجه به قابلیت این فضاپیما که می‌تواند تا ۱۰ میلیارد اشعه را شناسایی کند، امیدهای زیادی برای کشف ماده تاریک وجود دارد.

چین در یک برنامه پنج‌ساله از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ قصد دارد با صرف صدها میلیارد دلار جزو ۱۵ کشور برتر دنیا در عرصه فضایی شود.

نتایج این تحقیق که بیش از ۱۰۰ محقق در آن شرکت داشته‌اند در ژورنال علمی Nature منتشر شده است.

نشانه‌هایی از ماده تاریک ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

عکس ناسا از مشتری

عکس ناسا از مشتری ، شبیه به نقاشی ون‌گوگ

عکس ناسا از مشتری
علم فیزیک – عکس ناسا از مشتری

ناسا یک عکس از ابرهای مشتری منتشر کرده است که به شاهکارهای نقاشی ونسان ون‌گوگ شبیه است.

به گزارش ایسنا و به نقل از تک‌تایمز، عکسی که اخیرا توسط فضاپیمای جونو گرفته شده، ابرهای مشتری را در کمال زیبایی خود نشان می‌دهد.

این عکس یکی از یادآوری‌های بسیاری است که جهان هستی اسرارآمیز و با شکوه است.

جهان یک مکان شگفت انگیز است و نامیدن آن به عنوان یک مکان واحد شاید اشتباه باشد، زیرا فقط یک مکان نیست، بلکه یک جادو و مخلوط کیهانی از گرما و سرما، دوری و نزدیکی و روشنی و تاریکی است.

این جهان عظیم، اسرارآمیز است و بسیاری از انسانها هرگز به طور کامل آن را نخواهند شناخت و فقط تلاش می‌کنند حدس بزنند.

اما انسان‌ها می‌توانند تصاویری مانند تصویر مذکور را ببینند که به سادگی نشان می‌دهد جهان از چه زیبایی‌هایی برخوردار است.

این عکس ابرهای مشتری را در سایه‌های آبی رنگ نشان می‌دهد که در ۲۴ اکتبر توسط فضاپیمای جونو ناسا گرفته شده است، زمانی که تنها ۱۸ هزار و ۹۰۶ کیلومتر دورتر از ابرهای ابر روی مشتری بود. این تقریبا فاصله بین نیویورک و پرت استرالیا است.

هر پیکسل از عکس نشان دهنده ۱۲ کیلومتر در هر پیکسل است.

عکس ناسا از مشتری
علم فیزیک – عکس ناسا از مشتری

در حقیقت، این بسیار زیبا است که بدون دانستن اینکه این عکس در واقع یک عکس از مشتری است، به راحتی می‌توان آن را به عنوان یک نقاشی تازه کشف شده از ونسان ون‌گوگ اشتباه گرفت.

به نظر می‌رسد قطراتی از روغن‌های پر جنب و جوش در گودالی از آب افتاده‌اند که این نشان می‌دهد فضای آشفته مشتری چقدر پیچیده است.

آب و هوای مشتری مدت‌ها یک موضوع جذاب بود. به عنوان مثال، برجسته‌ترین نکته آن یک طوفان عظیم است که ۳۵۰ سال است به طور مداوم در حال درنوردیدن مشتری است و احتمالا همچنان برای مدتی طولانی ادامه خواهد یافت.

منطقه نشان داده شده در عکس، نیم‌کره شمالی مشتری است. این عکس در طول پرواز نهم فضاپیما گرفته شد.

این یک عکس فوق العاده است، زیرا زمانبندی آن بی‌نقص بود. در زمان گرفتن عکس، زاویه جونو-مشتری-خورشید، به گفته ناسا، طوری بود که ابرهای مرتفع بر روی محیط اطراف خود سایه انداختند.

ناسا این عکس را از طریق سایت JunoCam ارائه کرد که بعدا توسط برخی از دانشمندان پردازش شد که بخشی از تصویر را بهبود بخشیدند و اصلاحات رنگی را نیز انجام دادند. این عکس یادآور این نکته است که زیبایی در همه جا، حتی در مکان‌های غیرقابل دسترس وجود دارد.

عکس ناسا از مشتری ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

احتمال وجود حیات در قمر زحل

احتمال وجود حیات در قمر زحل

بررسی یافته‌های فضا‌پیما‌ی کاسینی، نشان می‌دهد که قمر زحل به نام انسلادوس می‌تواند میزبان زندگی فرا‌زمینی باشد.

احتمال وجود حیات در قمر زحل
علم فیزیک – احتمال وجود حیات در قمر زحل

یافته‌ها‌ی اخیر نشان می‌دهند که احتمال وجود زندگی روی انسلادوس (Enceladus) یکی از قمر‌ها‌ی زحل وجود دارد. این یافته‌ها توانایی میزبانی قمر زحل از موجودات زنده را نشان می‌دهد و علاوه بر آن، چنین برمی‌آید که این موجودات زنده می‌توانند ساختار پیچیده‌ای داشته باشند. 

ناسا به‌تازگی اعلام کرده است که بسیاری از اجزای تشکیل‌دهنده‌ی انسلادوس، به محیط قابل سکونت احتیاج دارند. مقاله‌ی جدید منتشرشده در مجله‌ی نجوم طبیعی در مورد این‌که چگونه یک قمر می‌تواند زیر پوسته‌ی یخی خود یک اقیانوس بزرگ نمکی داشته باشد و همچنین این‌که چگونه در چنین محیطی زندگی می‌تواند جریان داشته باشد، توضیح می‌دهد. محققان با استفاده از مشاهدات کاسینی  از انسلادوس و مطابقت دادن آن‌ها با مدل‌ها‌ی کامپیوتری، تمامی احتمالاتی که می‌تواند باعث ایجاد چنین اقیانوسی شود بررسی کردند. محققان از مشاهدات خود نتیجه گرفتند که هسته‌ی انسلادوس پر از حفره و فضا‌ی خالی است و زمانی که آب از درون این حفره‌ها عبور می‌کند، گرم می‌شود و سپس به شکاف‌ها‌ی باریک باز روی پوسته نفوذ می‌کند. این فرایند، باعث ایجاد فواره‌ها‌ی آب داغ می‌شود که در قطب جنوب این قمر، بیش‌تر دیده شده‌اند.

احتمال وجود حیات در قمر زحل
علم فیزیک – احتمال وجود حیات در قمر زحل

واکنش‌ها‌ی شیمیایی

بررسی این فواره‌ها‌ی آب‌گرمایی، بهترین راه برای دسترسی به پاسخ این پرسش است که آیا در انسلادوس حیات وجود دارد یا نه. به گفته‌ی نویسنده‌ی ارشد، گایلی کوبلت، از مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه، در مصاحبه با نیوز ویک:

اگر نظریه‌ی انتشاریافته‌ی سال پیش حقیقت داشته باشد، فرایند‌ها‌ی آب‌گرمایی باید از زمان شکل‌گیری ماه انجام شده باشند؛ احتمالا از همان موقع، شکل‌گیری مجموعه‌ی خورشیدی.

کوبلت در پروژه‌ی تحقیقاتی در مورد اینکه چگونه قمر زحل می‌تواند گرم شده باشد، شرکت داشت. علاوه بر سایر موارد، فرایند گرم شدن، زمان کافی برای پیشرفت نوع زندگی روی انسلادوس را فراهم کرده است. دیوید روتری، پروفسور علوم زمین در دانشگاه اپن، توضیح داد:

حتی امروزه هم واکنش‌ها‌ی شیمیایی در حال انجام شدن هستند. اگر امروزه این واکنش‌ها امکان انجام شدن دارند، پس میلیار‌دها سال پیش نیز می‌توانستند انجام شوند و این زمان برای شروع زندگی و پیشرفت آن از گونه‌ها‌ی بسیار ابتدایی به گونه‌ها‌ی پیچیده‌تر کافی است. یک اجتماع میکروبی پیچیده زیر پوسته‌ی یخی انسلادوس می‌تواند وجود داشته باشد و ما بسیار به مطالعه‌ی آن علاقه‌مندیم.

احتمال وجود حیات در قمر زحل
علم فیزیک – احتمال وجود حیات در قمر زحل

مطاله‌ی چگونگی شکل‌گیری زندگی و پیشرفت آن روی سیارات دیگر، می‌تواند دید بهتری از چگونگی شکل‌گیری زندگی روی سیاره‌ی خودمان به ما بدهد. این به‌معنی قطعیت در مورد وجود زندگی روی انسلادوس یا هر جرم کیهانی دیگری نیست؛ اما دلیلی کافی برای ادامه‌ی جست‌و‌جو و پژوهش در این زمینه است.

احتمال وجود حیات در قمر زحل ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

منبع : زومیت

آشکارسازی سیگنالی مرموز

آشکارسازی سیگنالی مرموز توسط یک کاوشگر که فیزیکدانان توضیحی برای آن ندارند

یکی از راه‌های مطرح برای آشکار‌سازی غیر مستقیم ماده‌ی تاریک، آشکار‌سازی پرتو‌ها‌ی کیهانی است؛ اما چگونه و با چه شرایطی؟

آشکارسازی سیگنالی مرموز
علم فیزیک – آشکارسازی سیگنالی مرموز

در میان پیشرفت‌ها‌ی بی‌پایان مکانیک کوانتومی در فیزیک و دستاورد‌های دانشمندان اروپایی و آمریکایی در زمینه‌ی ماده‌ی تاریک، چین در تلاش است تا فاصله‌ی علمی و تحقیقاتی بین خود و کشور‌ها‌ی مطرح جهان را کم کند. یک پروژه‌ی تحقیقاتی فضایی چینی، نشانه‌ها‌ی خوبی از ماده‌ی تاریک پیدا کرده است. با اینکه آشکار‌سازی مستقیمی انجام نشده؛ اما این اولین باری است که داده‌ها‌یی از ماده‌ی تاریک توسط اولین پروژه‌ی تحقیقاتی چین در این مورد به دست می‌آید. این پروژه تنها برای دست‌یابی به نتایج اختر‌فیزیکی انجام شده است.

آشکار‌سازی ماده‌ی تاریک موضوعی است که قرن‌ها فکر اختر‌فیزیک‌دانان را به خود مشغول کرده. برای اولین بار ستاره‌شناس سوئیسی، فریتس زوییکی، متوجه شد که جرم تمامی ذرات تشکیل‌دهنده‌ی یک خوشه‌ی کهکشانی، تنها یک درصد جرمی است که برای تأثیرات گرانشی اجزای این خوشه بر یکدیگر لازم است. یعنی برای جلوگیری از پاشیده شدن اجزای خوشه از یکدیگر، جرمی بسیار بیشتر از جرم دیده‌شده لازم است. دانشمندان از همین تأثیرات گرانشی که لازمه‌ی وجود کهکشان‌ها و خوشه‌های کهکشانی است، نتیجه گرفته‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد.

آشکارسازی سیگنالی مرموز
علم فیزیک – آشکارسازی سیگنالی مرموز

کاوشگر چینی به نام کاشف ذرات ماده‌ی تاریک (DAMPE)، برای آشکار‌سازی سیگنا‌ل‌ها‌یی از این ماده‌ی تاریک فرضی طراحی شده است. ذرات ماده‌ی تاریک به‌عنوان ذرات جرم‌دار ضعیف برهم‌کنش کننده (WIMP) شناخته می‌شوند. کاوشگر DAMPE در دسامبر ۲۰۱۵، در صحرای گوبی واقع در ۱۶۰۰ کیلومتری غرب پکن، توسط ماهواره‌ جیوکوان پرتاب شد. ابزار اولیه‌ی این کاوشگر، یک ماهواره‌ی کوچک مجهز به آشکار‌سازی است که می‌تواند در یک جهت خاص داده جمع‌آوری و آن‌ها را ترکیب کند. این آشکار‌ساز همچنین می‌تواند پارامتر‌ها‌یی از ذرات تابش‌ها‌ی کیهانی مانند انرژی، جهت حرکت و بار الکتریکی را اندازه‌گیری کند.

نیروی حاصل از تاریکی کیهانی

منشأ تابش‌ها‌ی کیهانی، پدیده‌ها‌ی اختر‌فیزیکی هستند که احتمال رخ دادن آن‌ها بسیار زیاد است و همیشه در دسترس هستند. مانند انفجار‌ها‌ی ابرنو‌اختری که در هر ثانیه در گوشه‌ای از کهکشان اتفاق می‌افتند. با این وجود، اگر واقعا ماده‌ی تاریک از ذرات ضعیف بر‌هم‌کنش کننده تشکیل شده باشد، این ذرات باید هر چند وقت یکدیگر را نابود کنند و به زوج الکترون‌-پوزیترون (پاد‌ماده‌ی الکترون) تبدیل شوند. سپس این زوج‌ها‌ی الکترون‌-پوزیترون تولیدشده، می‌توانند به‌عنوان موادی اضافه بر مواد تولیدشده توسط پدیده‌ها‌ی اختر‌فیزیکی، خود را نشان دهند و آشکار‌سازی شوند.

کاوشگر DAMPE، در ۵۳۰ روز اول کار خود توانست ۱.۵ میلیون جفت الکترون‌-پوزیترون بالای حد آستانه‌ی انرژی معمول را آشکار‌ کند. دانشمندان معمولا انتظار دارند که یک خمیدگی ملایم از ذرات نسبت به انرژی ببینید؛ اما آزمایش‌ها‌ی اخیر نشان می‌دهند که ناهجاری شدیدی در این منحنی دیده می‌شود. اهممیت این داده‌ها از جهتی است که این ناهجاری‌ها را تأیید می‌کند. به گفته‌ی چانگ جین، رهبر مؤسسه‌ی علوم چین (PMO):

این می‌تواند نشانه‌ای از وجود ماده‌ی تاریک باشد. همچنین ناهنجاری‌ها‌ی شکل‌گرفته در انرژی می‌تواند یک منبع دیگر برای پرتو‌ها‌ی کیهانی ایجاد کند. 

آشکارسازی سیگنالی مرموز
علم فیزیک – آشکارسازی سیگنالی مرموز

جین در گزارش دیگری گفت:

ناهنجاری‌ها‌ی بسیار شدیدی در مقیاس انرژی‌ها‌ی بالا دیده می‌شود؛ به‌صورتی که انرژی دائما بالا و پایین می‌شود. این مشاهدات، با علم فیزیک امروز قابل توجیه و توضیح نیست.

او همچنین به این نکته اشاره کرد که کاوشگر DAMPE برای یک پروژه‌ی سه ساله انتخاب شده بود که به‌ لطف سرعت کم در عملکرد فضا‌پیما و دستگاه‌ها‌ی مربوط به آن، پروژه پنج سال طول می‌کشد. 

با توجه به گزارش مجله‌ی Science و گفته‌ها‌ی اختر‌فیزیک‌دان دانشگاه پرینستون، دیوید اسپرگل، با اینکه هیچ ضمانتی وجود ندارد که DAMPE بتواند معما‌ی ماده‌ی تاریک را حل کند، این پروژه‌ی چینی برای حل معما‌ی ماده‌ی تاریک می‌تواند اطلاعات زیادی درباره‌ی تابش‌ها‌ی کیهانی، ابرنو‌اختر‌ها و پالسار‌ها به ما بدهد.

آشکارسازی سیگنالی مرموز ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

منبع : زومیت