بروز نقص فنی در فضاپیمای نیوهورایزنز

بروز نقص فنی در فضاپیمای نیوهورایزنز

فضاپیمای نیوهورایزنز روز چهارم ژوئیه (۱۳ تیر) دچار نقص فنی شد و ارتباط آن با زمین قطع شد.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، با این حال، با تلاش‌های انجام‌شده، ارتباط این سامانه با زمین دوباره برقرار شد و فضاپیما سالم است.

1417956808340_147.JPG

مرکز عملیات این ماموریت در آزمایشگاه علوم کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز در مریلند، ۱۰ روز مانده به رسیدن این فضاپیما به پلوتو، ارتباطش با فضاپیما قطع شد.

با این حال، تیم کنترل از طریق سامانه «شبکه اعماق فضای» ناسا دوباره با این فضاپیما ارتباط برقرار کرد.

خلبان خودکار فضاپیما متوجه بروز مشکل در فضاپیما شد و از حالت استفاده از رایانه اصلی به صورت بهره‌گیری از رایانه پشتیبان در آمد. این خلبان، فضاپیما را در حالت ایمن قرار داد و به رایانه پشتیبان دستور داد ارتباط خود با زمین را برقرار کند.

نیوهورایزنز سپس شروع به مخابره اطلاعات دورسنجی جهت کمک به مهندسان برای تشخیص‌دادن مشکل کرد.

تیم مامور بازبینی ناهنجاری نیوهورایزنز در حال بازگرداندن این فضاپیما به برنامه پرواز اولیه است. به دلیل تاخیر ۹ ساعته در ارتباط فضاپیما که به دلیل فاصله ۹٫۴ میلیارد کیلومتری آن از زمین است، انتظار می‌رود بازیابی کامل این سامانه چندین روز طول بکشد.

در طول این مدت، نیوهورایزنز قادر به جمع‌آوری داده‌های علمی نخواهد بود.

الحاق فضاپیمای روسیه به ایستگاه فضایی بین‌المللی

الحاق فضاپیمای روسیه به ایستگاه فضایی بین‌المللی

فضاپیمای باری بدون سرنشین روسیه دیروز (یکشنبه) با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی الحاق شد.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، این موفقیت پس از تلاش‌های ناکام روسیه و امریکا برای تجهیز دوباره ایستگاه فضایی صورت گرفت.

1436166286464_2.jpg

آژانس فضایی فدرال روسیه، خبر الحاق فضاپیمای باری پروگرس M-28M به ایستگاه را در ساعت ۷:۱۱ صبح روز یکشنبه (۱۱:۴۷ دقیقه به وقت تهران) به وقت گرینویچ تایید کرد.

این سامانه فضایی حامل که روز جمعه (۱۲ تیر) پرتاب شد، حامل بیش از ۲۳۰۰ کیلوگرم اکسیژن، سوخت، غذا، تجهیزات علمی و بسته‌های شخصی برای سه خدمه ایستگاه بین‌المللی بود.

کیهان‌نوردان روسی به نام‌های گنادی پادالکا و میخائیل کورنیکو و همچنین اسکات کلی، فضانورد امریکایی، هم‌اکنون در ایستگاه حضور دارند و قرار است اواخر ماه ژوئیه، سه فضانورد دیگر به آن‌ها ملحق شوند. پادالکا قرار است ماه نوامبر به زمین بازگردد، اما دو فضانورد دیگر تا ماه مارس باز نخواهند گشت.

فضاپیمای پروگرس روسیه پس از پرتاب از پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان و پس از ۳۴ بار چرخش حول زمین، به ایستگاه فضایی رسید.

پروگرس به مدت چهار ماه در حالت الحاق به ایستگاه خواهد ماند تا از زباله‌ها و ابزار بلااستفاده پر شود و پس از بازگشت به زمین، بر فراز اقیانوس آرام خواهد سوخت.

رسیدن پروگرس به ایستگاه درست یک هفته پس از انفجار موشک فالکون ۹ متعلق به شرکت اسپیس ایکس انجام شد. قرار بود این شرکت با استفاده از کپسول بدون‌سرنشین دراگون ایستگاه را تجهیز کند که در انجام این ماموریت ناکام ماند.

فضاپیمای CRS-7 (دراگون) متعلق به شرکت اسپیس‌ایکس روز یکشنبه (هفتم تیر) به فضا پرتاب شد اما مدت کوتاهی پس از اوج‌گیری از سکوی پرتاب منفجر شد.

دراگون بر فراز موشک فالکون ۹ و از مجموعه پرتاب ۴۰ واقع در ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا به فضا اوج گرفت، اما تنها چند دقیقه پس از پرتاب، فالکون دچار نقص فنی شد و بر فراز اقیانوس اطلس منفجر شد.

فضاپیمای باری بدون سرنشین اسپیس‌ایکس حامل ۱۸۱۴ کیلوگرم تجهیزات به ایستگاه فضایی بین‌المللی بود که مواد لازم برای انجام آزمایشات علمی متعدد و همچنین ماژول‌های مبدل جهت الحاق نسل بعدی فضاپیما با ایستگاه را با خود حمل می‌کرد.

ناکامی اسپیس‌ایکس در رسیدن به ایستگاه فضایی نگران‌کننده بود زیرا این سومین ماموریت بازتجهیز آزمایشگاه مداری بود که در کمتر از یک سال گذشته با شکست مواجه شده بود. پیش‌تر ناکامی در پرتاب موشک آنتارس و همچنین پروگرس ۵۹ روسیه به ایستگاه فضایی نیز رخ داده بود و انتظار می‌رفت ماموریت فضاپیمای باری دراگون این شکست‌های فضایی را جبران کند.

موشک آنتارس حامل کپسول باری سیگنوس نیز بامداد روز هفتم آبان ۱۳۹۳ از پایگاه فضایی والوپس واقع در ویرجینیا به فضا پرتاب شد اما تنها ۱۰ ثانیه پس از پرتاب منفجر شد و محموله ۲۰۰ میلیون دلاری آن در آتش سوخت.

فضاپیمای سیگنوس که بر روی این موشک به سمت ایستگاه در حرکت بود، در سومین مأموریت رسمی انتقال تجهیزات به ایستگاه فضایی (Orb-3) قرار بود حدود ۲۲۷۰ کیلوگرم بار شامل آب و غذا، آزمایشات علمی، وسایل موردنیاز فضانوردان و نمونه اولیه ماهواره Redmoond را به فضا منتقل کند.

هزینه پرتاب ناکام موشک آنتارس که بخشی از قرارداد ۱٫۹ میلیارد دلاری ناسا با شرکت خصوصی اوربیتال‌ ساینس برای انتقال تجهیزات به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) بود، بالغ بر دو میلیون دلار اعلام شده بود.

آرتور چارلز کلارک

آرتور چارلز کلارک

در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۱۷ در ماین هه، از نواحی سامرست متولد می شود. ۱۹۳۵

اولین اثری که از وی منشر می شود، نامه ای در مورد سرعت نور است، که برای مجله داستانهای شگفت انگیز می فرستد.

۱۹۳۶

در ۱۹ سالگی به لندن می رود. در آنجا به عنوان کارمند دولت مشغول کار می شود و همزمان در فعالیتهای انجمن تازه تاسیس اجسام بین سیاره ای شرکت می کند.

۱۹۴۱

به نیروی هوایی سلطنتی ملحق می شود. در آنجا، قبل از کار با دستگاههای هشدار دهنده، ابتدا به عنوان کار آموز و سپس استاد و تعلیم دهنده رادار مشغول فعالیت می شود.

۱۹۴۵

از کلارک مقاله ای تحت عنوان تقویت کننده های فرا زمینی در شمار اکتبر مجله جهان بی سیم منتشر می شود. در این مقاله، کلارک، نظریه ارتباط جهانی با استفاده از ماهواره در مدار زمین را مطرح می کند. با پرتاب ماهواره ارلی برد اینتل ست در آوریل ۱۹۶۵، این نظریه به حقیقت می پیوندند.

۱۹۴۸

از طرف دانشکده کینگ در دانشگاه لندن، به وی رتبه اول در فیزیک و ریاضیات اهداء می شود. پس از آن به مدت ۳ سال در موسسه مهندسان الکترونیک در لندن کار می کند.

۱۹۵۱

اولین کتابش تحت عنوان پیش درآمدی برفضا منتشر می شود.

دهه ۱۹۶۰

برای همیشه در سریلانکا، که در آن زمان به سیلان مشهور بود سکنی می گزیند. در آنجا شیفته غواصی می شود.

۱۹۶۴

مشهورترین اثر کلارک به نام دیده بان (که بعدها با نام ۲۰۰۱: اودیسه فضا، ساخته می شود. از طرف آکادمی آمریکایی علوم وهنر تصاویر متحرک، برای کارش در این فیلم نامزد جایزه اسکار می شود.

۱۹۷۹

به ریاست دانشگاه موراتوا در سریلانکا، منصوب می شود.

۱۹۸۰

در این سال اثر غیر تخیلی کلارک به نام جهان مرموز آرتور چارلز کلارک، منتشر شده، از آن یک سریال تلویزیونی در بریتانیا ساخته می شود.

۱۹۸۲

از کلارک کتاب ۲۰۱۰: اودیسه ۲ دنباله کتاب ۲۰۰۱: اودیسه فضا منتشر می شود. دو سال بعد، از این کتاب یک فیلم ساخته می شود. و برای همکاری و کمک هایش در پیشرفت فن آوری علوم ارتباطی، از طرف انجمن اعضاء مارکنی، به وی جایزه مارکنی اعطاء می شود. مرکز آرتور چارلز کلارک با رشته های علوم ارتباطات، رایانه، انرژی، فن آوری فضا، و ساخت رباط، در دانشگاه موراتو تاسیس می شود.

۱۹۸۸

از کلارک، کتاب ۲۰۶۱: اودیسه ۳ منتشر می شود.

۱۹۹۶

کلارک به زندگی و کار خود در سریلانکا ادامه می دهد.

منبع : دانشنامه رشد

تأسف بى فایده انیشتین

تأسف بى فایده انیشتین

وقتى «لئو سزیلارد» دانشمند مهاجر مجارستانى به «اینشتین» هشدار داد که آلمان ها احتمالاً به بمب اتمى دسترسى پیدا کرده اند، او حتى با اینکه چیز زیادى درباره پیشرفت هاى جدید در فیزیک هسته اى نمى دانست خطر را با تمام وجود خویش احساس کرد. وقتى «سزیلارد» مطالبى را پیرامون واکنش هاى زنجیره اى به اطلاع «اینشتین» رساند او کاملاً شگفت زده شد و گفت: «من هرگز به طور جدى به این قضایا نیندیشیده بودم.» بعدها وقتى «اینشتین» خبر بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى (شهرهاى بزرگ ژاپن) را شنید آه سوزناکى کشید و تأسف عمیق خویش را ابراز کرد. پس از پایان جنگ جهانى دوم، «اینشتین» صراحت بیشترى را ضمیمه کلام خویش ساخت. علاوه بر تلاش وافر براى تصویب یک ممنوعیت بین المللى در زمینه استفاده از جنگ افزارهاى هسته اى، او «مک کارتیسم» (سیاست مقابله با تفکرات ظاهراً چپگرایانه در داخل آمریکا) را محکوم کرد و براى پایان دادن به «تعصب و نژادپرستى» اقدام به ارائه دادخواستى به دادگاه کرد. در اوج دوران جنگ سرد، اظهارات صریح و شفاف «اینشتین» اگرچه احترام فراوانى را برمى انگیخت، اما بعضاً انگ «سادگى و ناپختگى» به آن چسبانده مى شد. به عنوان مثال، مجله Life نام «آلبرت اینشتین» را به انتخاب خود در زمره ۵۰ شخصیت «ساده لوح و آلت دست» فهرست کرده بود. «کاسیدى» درباره ویژگى هاى ذاتى «اینشتین» مى گوید: «او یک حس اخلاقى آشکار داشت که دیگران، حتى اخلاق گرایان دیگر، همیشه نمى توانند آن را ببینند.» فیزیکدان و تاریخ نگار برجسته هاروارد «جرالد هولتون» در این باره مى افزاید: «اگر اندیشه هاى اینشتین واقعاً خام و ناپخته باشند، شکل جهان نیز واقعاً چندان زیبا نخواهد بود.» اما هرچه باشد به نظر مى رسد که غرایز مهربانانه و دموکراتیک «اینشتین» مى توانند «مدل سیاسى ایده آلى براى قرن بیست و یکم» باشند و ما را براى تجسم بخشیدن به بهترین رؤیاهاى خویش در قرن حاضر یارى دهند. پس آیا ما باید انتظارى بیش از این از مردى داشته باشیم که با تلاش هاى خود به ۱۰۰ سال گذشته هویت بخشید؟

سالشمار زندگى اینشتین

اینشتین برخلاف دستاوردهاى علمى پرآوازه اش در کودکى بسیار ضعیف بود. وى در یادگیرى زبان کند بود و حتى تا ۹ سالگى روان حرف نمى زد به طورى که پدر و مادرش به وحشت افتادند که فرزندشان ناقص و غیرعادى باشد. به علاوه او از مدرسه متنفر بود و فقط در درس ریاضیات و علوم خوب کار مى کرد. براى آشنایى بیشتر با فراز و فرود زندگى اینشتین سالشمار زندگى او را مرور کنید.

تولد: ۲۴ اسفند سال ۱۲۵۸ هجرى شمسى در شهر اولم آلمان

نام پدر: هرمان اینشتین ( ۱۲۲۶- ۱۲۱۸ ه . ش.)

نام مادر: پائولین کخ (۱۲۹۹- ۱۲۳۷ ه . ش.)

مادر اینشتین ۱۱ سال از شوهرش هرمان جوان تر بود و آلبرت هنگامى که پدرش ۳۲ ساله و مادرش ۲۱ ساله بود به دنیا آمد. هرمان مهندس برق بود که البته در کارهاى اقتصادى زیاد وارد نبود. پائولین هم خانه دار بود و گهگاهى ویولن تدریس مى کرد.

۱۲۵۹ : در یک سالگى اینشتین به همراه خانواده به مونیخ هجرت کرد. ۱۲۶۰ : در دو سالگى خواهرش ماجا (ماریا _ مریم ) به دنیا آمد. (او در سال ۱۳۳۰ هجرى شمسى در سن ۷۰ سالگى از دنیا رفت.)

۱۲۶۷: در سن ۹ سالگى به مدرسه لوئیت پولد مونیخ وارد شد.

۱۲۷۳ : درحالى که اینشتین ۱۵ ساله دانش آموز کلاس ششم بود ، خانواده اش به ایتالیا هجرت کردند و اینشتین در مدرسه شبانه روزى لوئیت پولد ماند.

۱۲۷۴: اینشتین ۱۶ ساله به خانواده اش در پاویا ملحق شد و سپس به مدرسه کانتونال در شهر آرا واقع در سوئیس رفت.

۱۲۷۵ : تابعیت آلمانى اش را به طور رسمى انکار کرد و تابعیت سوئیس را پذیرفت. در ۱۷ سالگى از مدرسه آرا دیپلم گرفت و سپس در مرکز صنعتى فدرال

ETH

در شهر زوریخ در رشته ریاضى و فیزیک ثبت نام کرد.

۱۲۷۹ : پس از چهار سال در ۲۱ سالگى از مرکز فدرال

ETH

فارغ التحصیل شد و دیپلم گرفت.

۱۲۸۰ : در ۲۲ سالگى شهروند سوئیس شد.

۱۲۸۱ : در ۲۳ سالگى در موسسه اى که امتیاز ثبت اختراعات را ارائه مى کرد در شهر برن استخدام شد. در این سال پدرش در ۵۴ سالگى درگذشت.

۱۲۸۲: در ۲۴ سالگى با میلوا ماریک (۱۳۲۳ _ ۱۲۵۴ ) که ۴ سال از اینشتین بزرگتر بود ازدواج کرد. در آن زمان میلوا دخترى ۲۸ ساله بود. آنها داراى دو پسر شدند: هانس آلبرت (۱۳۵۲- ۱۲۸۳) که در شاخه هیدرولوژى مهندسى مکانیک تخصص گرفت و در کارش موفق بود و ادوارد (۱۳۵۲- ۱۲۸۹)که دچار بیمارى شیزوفرنى علاج ناپذیرى بود. آنها یک دختر هم داشتند به نام لیزرل که پیش از ازدواج آنها از مادر و پدر دیگرى به دنیا آمده بود و آنها او را به فرزند خواندگى قبول کردند. سرنوشت او نامعلوم است.

۱۲۸۴ : در ۲۶ سالگى در مجله Annalen der Physik آلمان مقاله مربوط به کوانتوم هاى نور و اثر فوتوالکتریک، مقاله مربوط به حرکت براونى ذره ها در نظریه اتمى، مقاله نسبیت خاص، مقاله همسانى انرژى و مقاله نظریه کوانتومى براى مواد حالت جامد در رابطه با گرماى ویژه و مقاله اصول نسبیت عام را به چاپ رساند.

۱۲۸۸ : در ۳۰ سالگى در دانشگاه زوریخ دانشیار شد و کارهاى بیشترى روى نظریه کوانتومى کرد.

۱۲۹۰ : در ۳۲ سالگى در دانشگاه کارل فردیناند در شهر پراگ استاد کامل شد. خمیدگى نور در نور ستاره ها را هنگام خورگرفت ( خورشید گرفتگى ) پیش بینى کرد. ( هر چند مقدارى که پیش بینى کرد غلط بود.)

۱۲۹۱: در ۳۳ سالگى در ETH ( مرکز صنعتى فدرال یعنى همان جایى که چهار سال درس خوانده بود و دیپلم گرفته بود) استاد کامل شد.

۱۲۹۳ : در ۳۵ سالگى در دانشگاه برلین استاد کامل شد. میلوا و فرزندانش را ترک کرد. این هنگامى بود که جنگ جهانى اول شروع شد.

۱۲۹۴: در ۳۶ سالگى «بیانیه اى به اروپائیان» را با دیگران امضا کرد که طبق آن خود را از نظامى گرى آلمان جدا مى دانست و مقاله معادله نسبیت عام را به چاپ رساند.

۱۲۹۵ : در ۳۷ سالگى کتابى در رابطه با نسبیت عام به چاپ رساند. رئیس انجمن فیزیک آلمان شد. تکانه کوانتاهاى نور را محاسبه کرد که در سال ۱۲۹۶ مقاله اى با همین عنوان در رابطه با شبیه سازى گذار اتمى به چاپ رساند.

۱۲۹۶ : در ۳۸ سالگى مدیر مرکز قیصر ویلهلم آلمان شد (موسسه اى که پژوهش هاى آلمان را حمایت مى کند). مقاله معادله هاى کیهان شناسى با ثابت کیهانى را به چاپ رساند و انبساط جهان را از معادله هاى فوق استخراج کرد.

۱۲۹۷ : در ۴۰ سالگى از میلوا جدا شد و هنگامى که ۴۳ سال داشت با دخترخاله اش ( الزا ) ازدواج کرد. الزا از شوهر سابقش دو دختر داشت. این دو دختر هنگام ازدواج مادر با اینشتین به ترتیب ۲۲ ساله و ۲۰ ساله بودند و بنابر قانون این دو دختر فامیلى اینشتین را پس از ازدواج اخذ کردند. در این سال خمیدگى نورى در یک خورگرفت (خورشید گرفتگى) مشاهده شد.

۱۲۹۹ : همزمان با ۴۱ سالگى اذهان عمومى ، با تحریک ضدیهودها، به نظریه نسبیت عام و اینشتین تاختند. در این سال مادرش در سن ۶۳ سالگى درگذشت.

۱۳۰۰ : در ۴۲ سالگى اولین دیدارش از آمریکا صورت گرفت.

۱۳۰۱: در ۴۳ سالگى کار روى نظریه میدان هاى واحد و دیدار از کشورهاى خاور دور، برنده جایزه نوبل در فیزیک به پاس خدمات در فیزیک نظرى و به ویژه کشف قانونمندى اثر فوتوالکتریک.

۱۳۰۳: در ۴۵ سالگى افتتاح مرکز اینشتین در برج اینشتین در پوتزدام.

۱۳۰۶ : در ۴۸ سالگى آغاز بحث بانیلس بور ( فیزیکدان اتریشى ) در باب تفسیر نظریه کوانتومى در پنجاهمین همایش سالوى.

۱۳۰۸ : در ۵۰ سالگى مقاله اى براى اذهان عمومى در رابطه با وحدت نظریه میدان گرانشى و میدان الکترومغناطیسى به چاپ رساند.

۱۳۰۹ : در ۵۱ سالگى دیدارى از آمریکا به خصوص از مرکز صنعتى کالیفرنیا داشت.

۱۳۱۱: در ۵۳ سالگى به عنوان استاد کامل در مرکز پژوهش هاى پیشرفته پرینستون انتخاب شد با رعایت این مسئله که به عنوان استاد نیمه وقت در دانشگاه برلین هم باشد.

۱۳۱۲ : در ۵۴ سالگى او نازى ها در آلمان بر سر قدرت آمدند. اینشتین ابتدا به انگلستان رفت و سپس از آنجا به آمریکا رفته و مقیم آمریکا شد.

۱۳۱۳ : دختر اول الزا به نام الیزه اینشتین درگذشت و در این سال اینشتین ۵۵ ساله بود.

۱۳۱۴: در ۵۶ سالگى چاپ مقاله اى به زبان انگلیسى تحت عنوان: «آیا توصیف مکانیک کوانتومى از حقیقت واقعى مى تواند کامل باشد؟»

۱۳۱۵ : در ۵۷ سالگى همسرش الزا فوت کرد.

۱۳۱۸: در ۶۰ سالگى وقوع جنگ جهانى دوم: اینشتین در نامه اى که به ریاست جمهورى آمریکا، روزولت، نوشت از احتمال ساختن بمب اتمى در آلمان او را آگاه کرد.

۱۳۱۹: در ۶۱ سالگى تابعیت آمریکا را پذیرفت ولى تابعیت سوئیس را از دست نداد.

۱۳۲۳ : همسر اول اینشتین، میلوا ماریک در ۶۹ سالگى درگذشت. در این زمان اینشتین ۶۵ ساله بود.

۱۳۲۴ : در ۶۶ سالگى بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى پایان جنگ جهانى دوم.

۱۳۲۵ : در ۶۷ سالگى به عنوان سرگروه کمیته فورى دانشمندان اتمى خدمت کرد.

۱۳۲۷: در ۶۹ سالگى چاپ مقاله «تعمیم نسبیت عام» به عنوان یک نمونه از تلاش ها براى دستیابى به دیدگاه ریاضى جهانشمول براى نظریه میدان ها.

۱۳۳۰: خواهر اینشتین در ۷۰ سالگى درگذشت.

۱۳۳۱: در ۷۳ سالگى ریاست جمهورى به او پیشنهاد شد، ولى نپذیرفت.

۱۳۳۴ : در ۳۰ فروردین ۱۳۳۴ در ۷۶ سالگى در بیمارستانى در شهر پرینستون بر اثر تصلب شرائین در گذشت

به نقل از سی پی اچ تئوری

استیون هوکینگ

استیون هوکینگ

استیون هاوکینگ هشتم ژانویه سال ۱۹۴۲ در آکسفورد چشم به جهان گشود.

5 11 2011 2 03 17 PM - استیون هوکینگ

۱۹۶۲

در رشته فیزیک از دانشگاه آکسفورد فارغ التحصیل می شود. برای گذراندن تحصیلات تکمیلی به دانشگاه کمبریج می رود. در آنجا فرد هویل، (ـ۱۹۱۵)، ستاره شناس، که یکی از قهرمانهای دوران کودکی هوکینگ بوده، استاد ستاره شناسی است. پزشکان تشخیص می دهند که «هوکینگ» از بیماری روانی ـ حرکتی رنج می برد.

۱۹۶۵

مدرک دکترا را اخذ می کند. بررسی هوکینگ ثابت می کند که معادله های ریاضی او در تشریح سقوط و نابودی حفره سیاه، می توانند برای توصیف بسط و گسترش عالم از یک نقطه واحد هم بکار روند.

۱۹۷۰

اکنون هوکینگ در مورد خصوصیات حفره های سیاه به تحقیق می پردازد. او تابش تشعشعاتی از حفره های سیاه کوچک (که امروزه تشعشع هوکینگ نامگذاری شده) را پیش بینی می کند. او همچنین پیش بینی کرد که مساحت حفره سیاه هرگز کم نمی شود.

۱۹۷۴

به عضویت انجمن سلطنتی انتخاب می شود. او به فعالیتش ادامه داده و نشان می دهد که حفره های سیاه دما دارند و حفره های سیاه کوچک از خود تشعشع گرمایی صادر می کنند و ممکن است بر اثر تبخیر وزن کم کنند.

۱۹۸۰

به عنوان استاد ریاضیات در دانشگاه کمبریج منصوب می شود. (این پستی است که روزی در اختیار اسحاق نیوتن بود).

۱۹۸۸

پر فروشترین کتاب او در مورد فیزیک کوانتومی و نسبیت تحت عنوان «تاریخ مختصری از زمان» به زیر چاپ رفت.

۱۹۹۶

به کار در دانشگاه کمبریج ادامه می دهد.

howking - استیون هوکینگ

ترکیب نانو ذرات و “siRNA” برای کنترل سرطان

ترکیب نانو ذرات و “siRNA” برای کنترل سرطان

محققان با استفاده از ترکیب نانو ذرات با مولکول‌های لیپید و اتصال آن به نوعی siRNA مانع از بیان ژن تولیدکننده پروتئین ۳β شدند. این پروتئین یکی از عوامل تسهیل گسترش سلول‌های «سرطان پستان نوع منفی‌سه‌گانه» است. این روش می‌تواند برای کنترل سرطان‌های دیگر نیز به کار رود.

ترکیب نانو ذرات
علم فیزیک – ترکیب نانو ذرات

به گزارش سرویس فناوری ایسنا، پژوهشگران دانشگاه کیس‌وسترن با استفاده از نوعی ترکیب نانو ذرات ، موفق به کنترل سرطان پستان نوع منفی‌ سه‌گانه شدند و از گسترش این بیماری در موش‌های آزمایشگاهی جلوگیری کردند.

سرطان نوع منفی‌ سه‌گانه پستان یکی از بیماری‌های بسیار خطرناک بوده و کنترل آن دشوار است. در حال حاضر هیچ داروی مورد تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا برای درمان این بیماری وجود ندارد. نتایج منتشر شده در نشریه Cancer Research نشان می‌دهد که می‌توان با کمک نانوذرات، گسترش این نوع سرطان را کنترل کرد.

ویلیام شایمان، استاد رشته سرطان شناسی دانشگاه کیس‌وسترن، می‌گوید: «هدف‌های مختلفی درون یک سلول وجود دارد که با این فناوری می‌توان آن‌ها را پیدا کرده و به کنترل و درمان بیماری‌هایی نظیر سرطان و حتی بیماری مبتنی بر سیستم دفاعی بدن پرداخت. این اهداف، ژن‌های درون سلول هستند.»

این نانوذره می‌تواند نوعی siRNA را با خود حمل کند siRNA مسئول خاموش کردن ژن بیان کننده پروتئین ۳β است. بیان پروتئین ۳β فرآیندی موسوم به EMT را سبب می‌شود که برای گسترش سرطان پستان نوع منفی‌سه‌گانه ضروری است.

بیش از ۱۵ درصد از سرطان‌های پستان در آمریکا از نوع منفی سه‌گانه است که گریبان زنان ۲۰ تا ۴۰ سال را می گیرد. براساس گزارش‌های مؤسسه ملی سرطان، نرخ زنده ماندن ۵ ساله در زنانی که سرطان در مراحل اولیه در آن‌ها شناسایی می‌شود ۹۸ درصد است در حالی که تشخیص دیرهنگام می‌تواند این نرخ را به کمتر از ۲۵ درصد برساند.

این گروه تحقیقاتی، نانوذرات مبتنی بر لیپید را برای رهاسازی دارو به سلول‌های ویژه در بدن به کار گرفتند. لیپیدها دارای یک سر آبی و یک سر روغنی هستند. روی این نانوذرات با پپتیدهایی پوشش داده شده‌اند که می‌تواند نانوحامل را به ژن مورد نظر برساند. با رهاسازی siRNA در محل ژن مورد نظر، پروتئین ۳β تولید نشده و گسترش سرطان کنترل می‌شود.

ترکیب نانو ذرات ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، علم فیزیک

فناوری‌ نانو، پیش‌ران اصلی بازار میکروسکوپ در اروپا

فناوری‌ نانو، پیش‌ران اصلی بازار میکروسکوپ در اروپا

انتظار می‌رود که ارزش بازار میکروسکوپ اروپا با نرخ رشد ترکیبی ناخالص سالیانه ۷ درصد، از ۱۲۸۴٫۹ میلیون دلار در سال ۲۰۱۵ به ۱۷۹۸٫۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۰ افزایش یابد.

ESEM.JPG

به گزارش سرویس فناوری ایسنا، شرکت ریسرچ اند مارکت (Research and Markets) گزارش جدیدی با عنوان «بازار میکروسکوپ اروپا براساس محصول، کاربرد و مصرف‌کننده نهایی- پیش‌بینی آن تا سال ۲۰۲۰» منتشر کرده است.

بر اساس این گزارش، انتظار می‌رود که ارزش بازار میکروسکوپ اروپا با نرخ رشد ترکیبی ناخالص سالیانه ۷ درصد، از ۱۲۸۴٫۹ میلیون دلار در سال ۲۰۱۵ به ۱۷۹۸٫۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۰ افزایش یابد.

افزایش تمرکز جهانی بر فناوری‌ نانو، سرمایه‌گذاری مناسب دولت‌ها و شرکت‌ها در این حوزه، و پیشرفت‌های فناوری نظیر میکروسکوپ با تفکیک‌پذیری بالا، تکنیک‌های با توان بالا و رقمی‌سازی میکروسکوپ‌ها از جمله عوامل اصلی پیش‌ران رشد این بازار محسوب می‌شوند. با این وجود، هزینه بالای میکروسکوپ‌های پیشرفته، یکی از موانع اصلی رشد بازار میکروسکوپ اروپا است.

این بازار به طور عمده به میکروسکوپ‌های نوری، میکروسکوپ‌های کانفوکال (confocal)، میکروسکوپ‌های الکترون و میکروسکوپ‌های روبشی پیمایشگر (SPM) تقسیم می‌شود.

بازار میکروسکوپ‌ها براساس کاربرد نیز به بخش‌های نیمه‌هادی‌ها، علوم زیستی، فناوری‌ نانو و علوم مواد تقسیم شده است. فناوری‌ نانو سریع‌ترین رشد را در بازار دارد. نرخ رشد بالای این بازار را می‌توان به تمرکز رشد فناوری‌ نانو، سرمایه‌گذاری مناسب دولت‌ها و شرکت‌ها در این بخش و پیشرفت‌های فناوری نسبت داد.

بازار میکروسکوپ بر اساس مصرف‌کننده نهایی نیز به مؤسسات دانشگاهی، صنایع و مؤسسات تحقیقاتی دولتی و آزمایشگاه‌های خصوصی طبقه‌بندی شده است. موسسات دانشگاهی از جمله مصرف‌کنندگان نهایی این بازار محسوب می‌شوند.

فرد هویل

فرد هویل

در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۱۵در شهر «گیلستد» واقع در «یورکشایر» متولد می شود و پس از تحصیل در دانشگاه بینگلی، از دانشکده امانوئل دانشگاه کمبریج بورس تحصیلی می گیرد.

فرد هویل
علم فیزیک – فرد هویل

 

۱۹۳۸

بخاطر نتایج قابل توجه در آزمایشاتش، جایزه «اسمیت» را می گیرد.

۱۹۳۹

به عضویت دانشکده «سنت جان» در دانشگاه کمبریج در می آید.

۴۵ ـ ۱۹۳۹

در نیروی دریایی انگلستان برای طراحی سیستم های رادار کار می کند.

در طول این مدت به کارش در دانشگاه کمبریج بر می گردد و توجه خود را از ریاضیات به ستاره شناسی معطوف می کند و شروع به آزمایش و بررسی تشکیل ستاره ها از توده های گاز و غبار می کند. او همچنین فرایند هسته ای درونی ستاره ها و طرقی را که منجر به تشکیل توده ها عظیم و عظیم تر می شود مطالعه می کند و بر اساس این آزمایشات اعلام می کند که ماده دائما در حال ایجاد است و جهاندرحالتی پایدار به سر می برد.

۱۹۵۰

هویل در آخرین سخنرانی رادیویی خود، اصطلاح انفجار بزرگ رامعرفی می کند. به گمان بعضی دانشمندان انفجار بزرگ سبب تشکیل جهان شده است.

۱۹۵۲

کتاب «طبیعت جهان» را منتشر می کند.

۱۹۵۵

کتاب «مرزهای ستاره شناسی» را منتشر می سازد که امروزه اکثر ستاره شناسان از آن الهام می گیرند.

۱۹۵۶

به مرکز رصدخانه هیل در کالیفرنیا، آمریکا، ملحق می شود.

۱۹۵۷

به عضویت انجمن سلطنتی انگلستان در می آید.

۱۹۵۸

به عنوان استاد ستاره شناسی و فلسفه تجربی در دانشگاه کمبریج انتخاب می شود.

۱۹۶۲

کتاب «علم نجوم» را منتشر می کند.

۱۹۶۶

بنیانگذار و اولین مدیر موسسه ستاره شناسی نظری در دانشگاه کمبریج می شود. همچنین کتاب «انسان و کهکشانها» را منتشر می کند.

۱۹۷۱

به مدت ۲ سال رئیس انجمن سلطنتی ستاره شناسی می شود.

۱۹۷۲

موفق به دریافت نشان شوالیه می شود.

۱۹۷۳

رئیس هیئت تحقیقات آنگلو ـ استرالیت می شود.

۱۹۹۶

همچنان به کارش ادامه می دهد و سایر ستاره شناسان را ترغیب می کند. آخرین کار «هویل» در زمینه طیف مادون قرمز ستاره های دنباله دار است. او معتقد است که این ستاره ها حاوی ذرات آلی هستند. او می گوید حیات در روی زمین از عوامل ماوراء زمین نشات گرفته است. هویل ستاره شناسی را بزرگترین علم قرن بیستم توصیف می کند ولی احساس می کند که بزرگترین موفقیتش صعود به تمام ۲۸۰ قله اسکاتلند با ارتفاع بیش از ۹۰۰ متر بوده است.

فرد هویل ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

برنامه هوشمند ارسال انسان به مریخ ‌

برنامه هوشمند ارسال انسان به مریخ ‌

دانشمندان بر این باورند که یک رویکرد گام به گام می‌تواند بطور موثر و ارزانتری برای ارسال انسان به مریخ مورد استفاده قرار بگیرد.

برنامه هوشمند ارسال انسان به مریخ ‌
علم فیزیک – برنامه هوشمند ارسال انسان به مریخ ‌

به گزارش سرویس علمی ایسنا منطقه خراسان، محققان اظهارکردند: با به حداقل رساندن تحولات جدید و تکیه بیشتر بر دارایی‌های کنونی یا برنامه‌ریزی شده ناسا می‌توان با بودجه پیش‌بینی شده ناسا به این استراتژی دست یافت.

به گفته هابی پرایس، جان بیکر و فیروز نادن از آزمایشگاه پیشرانش جت در موسسه فناوری کالیفرنیا، این ماموریت گام به گام با فرود فضاپیمای سرنشین‌دار بر روی قمر فوبوس مریخ در سال ۲۰۳۳ آغاز خواهد شد و سپس با یکماموریت اقامت موقت در سال ۲۰۳۹ ادامه خواهد یافت و در نهایت در سال ۲۰۴۳ اقامت بلندمدت در سیاره مریخ کلید خواهد خورد.

اسکات هابارد از دانشگاه استنفورد در سرمقاله‌ای در مجله New Space به توضیح مسائل پیچیده مهندسی، امنیتی و بهداشتی مرتبط با سفر درازمدت به مریخ پرداخته که تا کنون حل شده‌اند.

وی در ادامه افزود: با غلبه بر تمامی مشکلات فنی و مالی ، اکنون رویای سفر به مریخ مجددا احیا شده است.

ناسا با تعیین جایزه‌ای ۳۰ هزار دلاری برای ایده‌های برتر طراحی خلاقانه در پی دریافت طرحی برای محافظت از سفینه خدمه ساکن در مریخ است.

آژانس فضایی ناسا در حال توسعه قابلیت‌های مورد نیاز برای ارسال انسان به یک سیارک در سال ۲۰۲۵ و ارسال انسان به مریخ در سال ۲۰۳۰ است.

برنامه هوشمند ارسال انسان به مریخ ‌ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

کشف نوعی مولکول نادر در فضا

کشف نوعی مولکول نادر در فضا

دانشمندان مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان نوعی مولکول نادر را در فضا کشف کردند.

کشف نوعی مولکول نادر در فضا
علم فیزیک – کشف نوعی مولکول نادر در فضا

به گزارش سرویس علمی ایسنا، فضای بین ستارگان خالی نیست و حاوی مخزنی عظیم از ماده منتشر شده است که حدود پنج تا ۱۰ درصد جرم کلی کهکشان راه شیری را تشکیل می‌دهد.

بخش اعظم این ماده گاز است اما حدود یک درصد از این جرم در شکل دانه‌های ریز غبار است که عمدتا از سیلیکات‌ها تشکیل شده است؛ با این حال، دانه‌ها می‌توانند از کربن و عناصر دیگر نیز تشکیل شده باشند.

دانه‌های غبار حاوی کسر عظیمی از بسیاری از عناصر مهم از جمله سیلیکون، کربن و آهن هستند. آن‌ها همچنین برای فعالیت‌های شیمیایی که در فضای بین‌ستاره‌ای انجام می‌شوند، حیاتی هستند زیرا سطحی را به مولکول‌های گاز ارائه می‌دهند که این مولکول‌ها می‌توانند با استفاده از آن، به مولکول‌های دیگر واکنش نشان دهند.

این دانه‌های غبار، نور نوری (optical) و فرابنفش را جذب و انرژی را به عنوان نور مادون‌قرمز بازساطع می‌کنند و بنابراین بخش مهمی از تعادل انرژی را در فضای میان‌ستاره‌ای کنترل می‌کنند. همچنین، در مراحل آغازین تکامل یک ستاره، غبار می‌تواند به شکل خوشه‌های عظیم منسجم شود و این نخستین گام به سوی تشکیل سیارات است.

اما این دانه‌ها از کجا می‌آیند؟ دانه‌های بین‌ستاره‌ای در دو نوع منبع اصلی تشکیل می‌شوند که عبارت‌اند از بادهای درونی گروهی از ستارگان تکامل‌یافته و پرتابه‌های ابرنواخترها.

دانه‌ها از بذرهای مولکولی شکل می‌گیرند؛ در ستارگان تکامل‌یافته چنین بذرهایی می‌توانند مولکول‌هایی مانند TiO، VO، ZrO، C_2، CN یا C_3 باشند که برای یکصد سال شناخته شده‌اند. ابرنواخترها نیز دارای عناصر متعدد تشکیل‌دهنده احتمالی هستند.

چون منوکسیدکربن در فضا بی‌نهایت باثبات است، تقریبا تماما از کربن یا اکسیژن استفاده می‌کند. بنابراین اگر فراوانی اکسیژن کمتر از کربن باشد، مقداری کربن بر جای می‌ماند و این مقدار برای دانه‌ها در دسترس خواهد بود. ستارگان غنی از کربن، اجرام کیهانی دارای فراوانی کربن هستند.

غبار از بذرهای هسته‌ای شکل می‌گیرد که هنگام منسجم‌شدن مولکول‌ها در درون آن، رشد می‌کند. پیش‌بینی می‌شود یکی از بذرهای احتمالی Si-C-Si (دی‌سیلیکون کاربید) باشد اما تا پیش از این چنین مولکولی در فضا شناسایی نشده بود.

پیش از این، مولکول‌های مشابهی مانند Si-C-C یا همان SiC_2 شناسایی شده بودند و هر دوی مولکول‌های SiC و دانه‌های غبار شناخته‌شده هستند بنابراین جستجو برای یافن دی‌سیلیکون کاربید دهه‌هاست که ادامه دارد.

منجمان مرکز هاروارد-اسمیتسونیان، ۱۱۲ گذار (transition) دی‌سیلیکون کاربید را در جو گسترده ستاره غنی از کربن و تکامل‌یافته RW Leo یافته‌اند.

دانشمندان از اندازه‌گیری‌های آزمایشگاهی جدید که ارزش‌های دقیق‌تری را تعیین می‌کنند، استفاده کردند. تیم علمی همچنین از آرایه زیرمیلی‌متری و تلسکوپ زیرمیلی‌متری IRAM برای بررسی ستاره RW Leo بهره برد. محققان پیش‌تر می‌دانستند این ستاره میزبان گروه غنی از مولکول‌های حامل کربن است.

فراوانی دی‌سیلیکون کاربید تقریبا ۱۰ برابر کمتر از خویشاوند خود یعنی SiC_2 است. تصور می‌شود این دو مولکول، فراوان‌ترین انواع سیلیکون-کربن در بخش تشکیل‌دهنده غبار در محیط ستاره‌ای باشند و آن‌ها نقش مهمی را در تشکیل دانه‌های غباری ایفا می‌کنند.

کشف نوعی مولکول نادر در فضا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک