تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است

تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است

تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است
علم فیزیک – تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است

“سازمان فضایی آمریکا”(ناسا) با انتشار تصویری از محل یک سیاه‌چاله جدید در کهکشان راه شیری اعلام کرد احتمالا سیاه‌چاله‌های ناشناخته متعددی در این کهکشان وجود دارند.

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، رصد خانه فضایی اشعه ایکس “چاندرا”(Chandra) به تازگی موفق شده است یک سیاه‌چاله را که جرمی چند برابر جرم خورشید داشته و در فاصله ۷۲۰۰ سال نوری از زمین واقع شده شناسایی کند.

سیاه‌چاله، ناحیه‌ای از فضا-زمان است که آثار گرانشی آن، چنان نیرومند است که هیچ چیز – حتی ذرات و تابش های الکترومغناطیسی مثل نور – نمی‌توانند از میدان گرانش آن بگریزند.

نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش بینی می‌کند که یک جرم به اندازه کافی فشرده شده،می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاهچاله شود. مرز این ناحیه از فضا- زمان که هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد را افق رویداد می‌نامند.

صفت «سیاه» در نام سیاه‌چاله برگرفته از این واقعیت است که همه نوری که از افق رویداد آن می گذرد را به دام می‌اندازد که از این دیدگاه، سیاه چاله رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارد.

از سوی دیگر نیز، نظریه میدانهای کوانتومی در فضازمان خمیده پیش‌بینی می‌کند که افق های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می‌کنند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در مورد سیاهچاله‌های ستاره‌ای در حد چند میلیاردم کلوین است و از این رو ردیابی آن دشوار است.

اجسامی که به دلیل میدان گرانشی بسیار قوی اجازه گریز به نور نمی‌دهند برای اولین بار درسده ۱۸ (میلادی) توسط جان میچل و پیر سیمون لاپلاس مورد توجه قرار گرفتند. نخستین راه حل نوین نسبیت عام که در واقع ویژگی‌های یک سیاهچاله را توصیف می‌نمود در سال ۱۹۱۶ میلادی توسط کارل شوارتزشیلد کشف شد.هر چند که تعبیر آن به صورت ناحیه‌ای از فضا که هیچ چیز نمی‌تواند از آن بگریزد، تا چهار دهه بعد به خوبی درک نشد.

برای دوره‌ای طولانی این چالش مورد کنجکاوی ریاضیدانان بود تا اینکه در میانه دهه ۱۹۶۰، پژوهش‌های نظری نشان داد که سیاهچاله‌ها به راستی یکی از پیش بینی‌های ژنریک نسبیت عام هستند. یافتن ستارگان نوترونی باعث شد تا وجود اجرام فشرده شده بر اثر رمبش گرانشی به عنوان یک واقعیت امکانپذیر فیزیکی مورد علاقه دانشمندان قرار گیرد.

اینگونه پنداشته می‌شود که سیاهچاله‌های ستاره‌ای در جریان فروپاشی ستاره‌های بزرگ در یک انفجار ابرنواختری درپایان چرخه زندگیشان بوجود می‌آیند. جرم یک سیاهچاله پس از شکل گیری می‌تواند با دریافت جرم از پیرامونش افزایش یابد. با جذب ستارگان پیرامون و بهم پیوستن سیاهچاله‌های گوناگون، سیاهچاله‌های کلان جرم با جرمی میلیونها برابر خورشید تشکیل می‌شوند.

تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است
علم فیزیک – تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است

امواج رادیویی رصد شده از سیاهچاله جدید

یک سیاهچاله به دلیل اینکه نوری از آن خارج نمی‌گردد نادیدنی است، اما می‌تواند بودن خود را از راه کنش و واکنش با ماده از پیرامون خود نشان دهد. از راه بررسی برهمکنش میان ستاره‌های دوتایی با همدم نامرئی‌شان، اخترشناسان نامزدهای احتمالی بسیاری برای سیاهچاله بودن در این منظومه‌ها شناسایی کرده‌اند. این باور جمعی در میان دانشمندان رو به گسترش است که در مرکز بیشترکهکشان‌ها یک سیاه‌چاله کلان‌جرم وجود دارد. برای نمونه، دستاوردهای ارزشمندی بازگوی این واقعیت است که در مرکز کهکشان راه شیری ما نیز یک سیاهچاله کلان جرم با جرمی بیش از چهار میلیون برابر جرم خورشید وجود دارد.

در توضیحات مربوط به این تصویر آمده است که این سیاه‌چاله‌ فوق‌العاده آرام و بی سروصداست.

تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری
علم فیزیک – نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری

محققان دانشگاه فنی وین ایده‌ای ارائه دادند که با استفاده از تکنیک‌های نور و لیزر اشیاء را نامرئی کنند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، پس از انتشار داستان‌های فانتزی “هری پاتر” شنل‌های نامرئی‌کننده یکی از پدیده‌های جالب توجه برای مردم جهان شد.

حال محققان دانشگاه فنی وین ایده‌ای ارائه کرده‌اند که با استفاده از فناوری‌های نوری مختلف این تخیل را به واقعیت تبدیل کنند.

 در این طرح محققان تلاش می‌کنند راه‌های عبور امواج نور از اشیای مات را بگیرند تا دیده نشوند.

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری
علم فیزیک – نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری

پروفسور “استفان روتر”(Stefan Rotter) یکی از محققان حاضر در این پروژه گفت: بسیاری از ترکیبات مانند حبه‌قند از نظر فنی مات محسوب می‌شوند چون نور در آنها بارها شکسته می‌شود و زمانی که پرتو نوری وارد آن می‌شود ممکن است در هر جهتی تغییر مسیر داده و تقریبا هیچ گاه در همان خط مستقیم منتشر نشود.

دکتر “آندره براندستتر”(Andre Brandstötter) یکی از محققان این مطالعه، گفت: ما نمی‌خواستیم امواج نور را مجددا مسیردهی کرده و یا نمی‌خواستیم آنها را با نمایش‌های اضافی بازسازی کنیم بلکه هدف ما این بود که موج نور اصلی را از طریق شیء طوری هدایت کنیم که گویی شیء در آنجا وجود ندارد.

وی افزود: شاید این صحبت‌ها عجیب به نظر برسد اما ما امروز با مواد خاص و فناوری‌های مختلف نوری می‌توانیم این پدیده را ایجاد کنیم.

هدف مورد نظر محققان این است که تلاش کنند این مدل پراکندگی نور را در اجسام مات از بین ببرند.

به این منظور دسته‌های موج لیزر پرانرژی از بالای جسم به آن تابانیده می‌شوند تا خواص ماده تغییر کرده و نوری از آن به محیط اطراف نرسد.

به گفته محققان مهم‌ترین نکته این است که انرژی در مکان و فضای مناسب نسبت به شی اعمال شود تا در مکان‌های مختلف کارکردهای مختلفی از انتشار تا جذب نور را انجام دهد و البته شی مورد نظر نیز باید واکنش مناسبی نسبت به این امواج داشته باشد و در واقع بتواند ویژگی‌های مورد انتشار را بروز دهد.

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری
علم فیزیک – نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری

پروفسور روتر گفت: به لحاظ ریاضی، بلافاصله آشکار نیست که این امکان وجود دارد که چنین الگویی را برای تابش پیدا کنیم اما آنچه که واضح است این است که هر شی که می‌خواهیم شفاف کنیم، باید با الگوی مشخص خود، با توجه به جزئیات میکروسکوپی فرایند پراکندگی در داخل آن، تحت تابش قرار بگیرد.

وی خاطرنشان کرد: روشی که در حال حاضر توسعه دادیم، ما را قادر می‌سازد که الگوی درست را برای هر نوع شکست نور دلخواه محاسبه کنیم و تاکنون، شبیه سازی رایانه ای چند روش پیشنهادی را ارائه کرده است، اگرچه هنوز در عمل نشان داده نشده است.

با وجود اینکه این ایده باید به صورت عملی پیاده‌سازی شود تا صحت عملکرد آن سنجیده شود اما محققان معتقدند روش آنها با موفقیت روبرو خواهد شد.

نامرئی کردن اشیاء با فناوری‌های نوری ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ

حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ

حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ
علم فیزیک – حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ

محققان دانشگاه “لیدز” با شبیه‌سازی شرایط مریخ به این نتیجه رسیدند که نوعی باکتری بی‌هوازی می‌تواند در اقیانوس‌های زیرسطحی و رودهای جاری احتمالی در این سیاره زندگی کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، “سیانوباکتری‌” که به باکتری “بادوام” نیز معروف است می‌تواند در سخت‌ترین شرایط به زندگی خود ادامه دهد.

سیانوباکتری‌ها را همچنین به عنوان جلبک‌های فیروزه ای، باکتری‌های فیروزه ای یا سیانوفیت‌ها می‌شناسند. سیانوباکتری‌ها خودکفا بوده فقط با نور و آب زنده می‌مانند ولی به هوا نیازی ندارند و بی‌هوازی هستند. در زمان پیدایش این باکتری‌ها اکسیژن در جو زمین وجود نداشت. آنها دارای کلروفیل هستند و فتوسنتز می‌کنند و اغلب متحرکند.

این میکروارگانیسم­‌ها بطور گسترده­‌ای در خاک­‌های طبیعی، آب­‌های شیرین و زیستگاه­‌های دریایی توزیع شده‌اند و دارای تنوع مورفولوژیکی قابل ملاحظه ­ هستند.

تاریخچه تکاملی طولانی این میکروارگانیسم‌ها بصورت قابل‌توجهی گواهی بر موفقیت سیانوباکتری­‌ها برای زنده ماندن در زیستگاه­‌های متعدد و قدرت تحمل اکولوژیکی بالای آنها می­‌باشد. علاوه­ بر این، سیانوباکتری­ها با یک قدرت تحمل اکولوژیکی بالا با دما، نور، شوری، رطوبت، شرایط قلیایی توسعه یافته­‌اند و دارای بسیاری از خصوصیات و سازگاری‌ها می‌باشند که توزیع گسترده و موفقیت آنها در بقاء را توضیح می‌دهد.

اصطلاح «متابولیسم سیال یا لغزنده»، کوتاه‌ترین و در عین حال گویاترین توجیهی است که برای این گستردگی به کار می‌رود. نوعی انعطاف‌پذیری متابولیک که شاید منحصر به فرد باشد و تنها در مورد زیستگاه‌ها صدق نمی‌کند. هنوز مکانیسم خوگیری و سازگاری‌های خاص سیانوباکتری‌ها به شرایط محیطی و سیالیت‌هایی که به عنوان مثال در تغییر آرایش سیستم‌های فتوسنتزی و رنگیزه‌های این موجودات در مواجهه با تغییرات سریع شرایط محیطی به وقوع می‌پیوندد برای صاحبنظران روشن نیست. ‏ 

محققان دانشگاه لیدز با شبیه‌سازی شرایط مریخ در آزمایشگاه و استفاده از شبیه‌سازی کامپیوتری نشان دادند که این باکتری‌ها می‌توانند به حیات خود در اقیانوس‌های زیرسطحی مریخ ادامه دهند.

همچنین محققان اعلام کرده‌اند میکروب‌هایی مشابه آنچه که در یخچال‌های قطب شمال یافت می‌شود، در عمیق‌ترین اقیانوس‌ها و حتی در زیر آتشفشان‌های مریخ ممکن است شکوفا شوند.

حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ
علم فیزیک – حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ

محققان ترکیبی از آبی که می‌تواند در مریخ وجود داشته باشد را در آزمایشگاه تولید کردند که براساس یافته‌های کاوشگرهای فضایی در مریخ ساخته شده بود.

مریخ میانگین دمای بسیار کمتری نسبت به زمین دارد به طوریکه در مدار استوای آن میانگین دما تنها ۲۰ درجه سانتی‌گراد و در قطب‌های آن میانگین دما منفی ۱۵۳ درجه سانتی‌گراد است.

با میانگین دمای منفی ۵۳ درجه سانتی‌گراد شانسی برای وجود آب مایع در سطح مریخ باقی نمی‌ماند.

نمونه‌ خاک‌های آزمایش شده بوسیله کاوشگر فونیکس در مریخ نشان می‌دهد مقادیر زیادی کلسیم و اکسیدان‌هایی پرقدرت نظیر منیزیم پرکلرات در خاک مریخ وجود دارد که می‌تواند در دماهای پایین نیز به صورت مایع وجود داشته باشد و ردهایی که همانند بستر رود در مریخ مشاهده می‌شوند احتمالا به همین دلیل هستند و محققان حدس زدند احتمال اینکه آب شور همراه با پرکلرات ترکیب شده باشد و به صورت مایع وجود داشته باشد نیز وجود دارد.

تیم تحقیقاتی با بررسی ساختار آب در محلول پرکلرات منیزیم، دریافتند که نمک‌ها اثر مشابهی با فشار بالای دو میلیارد پاسکال بر آب خالص دارند که مانع از انجماد آن می‌شود.

دکتر “لورنا دوگان”( Lorna Dougan) از دانشکده فیزیک و نجوم دانشگاه لیدز گفت: کشف مقادیر قابل توجهی از نمک‌های پرکلرات در خاک مریخ، بینش جدیدی را به مطالعه بستر رودخانه‌ها در مریخ می‌دهد که در صورت وجود آب مایع باکتری‌های بادوام می‌توانند در آنها به حیات ادامه دهند.

این باکتری‌ها در عمق ۱۲۰ کیلومتری صخره‌های آتشفشانی در هاوایی نیز پیدا شده‌اند.

دوگان افزود: منیزیم پرکلرات یکی از عوامل مهم در تعیین نقطه انجماد در محلول است و نشانه‌های زیادی را در رابطه با وضعیت مایعات در مریخ در اختیار ما می‌گذارد.

نتایج این تحقیق در ژورنال Nature  منتشر شده است.

حیات باکتری بی‌هوازی در مریخ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

اینتل یک قطعه ابررسانا را به رایانه‌های کوانتومی اضافه کرد

اینتل یک قطعه ابررسانا را به رایانه‌های کوانتومی اضافه کرد

اینتل یک قطعه ابررسانا را به رایانه‌های کوانتومی اضافه کرد
علم فیزیک – اینتل یک قطعه ابررسانا را به رایانه‌های کوانتومی اضافه کرد

شرکت اینتل یک قطعه ابررسانا را برای رایانه‌های کوانتومی تولید کرده است.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، رایانه‌های کوانتومی نسل جدید رایانه‌ها هستند که می‌توانند در دنیای فناوری و رایانه انقلابی شگرف ایجاد کنند و در آینده‌ نه چندان دور در بازار به وفور دیده خواهند شد.

در حال حاضر شرکت‌های بزرگ فعال در این عرصه از جمله “آی.بی.ام”(IBM) تلاش‌های گسترده‌ای در تولید رایانه‌ها و پردازنده‌های کوانتومی را آغاز کرده‌اند.

در همین راستا آی.بی.ام در ماه مه از اولین پردازنده کوانتومی خود که با استفاده از شبکه تلفیقی الماس و سیلیکون تولید شده بود، رونمایی کرد.

گوگل از طرف دیگر در حال کار بر روی سرویس ابری رایانه‌های کوانتومی است و مایکروسافت نیز زبان برنامه‌نویسی آن را منتشر کرده است.

در کنار تمام این تلاش‌ها، اینتل نیز یک قدم بزرگ دیگر برداشته است و با استفاده از دانش مهندسی مواد پیشرفته یک قطعه ابررسانا برای رایانه‌های کوانتومی تولید کرده است و در اختیار شرکت “کیوتک”(QuTech)، شریک هلندی اینتل در زمینه رایانه‌های کوانتومی، قرار داده است.

بنا بر اعلام اینتل واحدهای داده‌ای در رایانه‌های کوانتومی موسوم به “کوبیت”(qubit) در دمایی ۲۵۰ برابر سردتر از دمای فضا کار می‌کنند و به همین دلیل بسیار حساس هستند و باید در محیط‌هایی قرار داشته باشند که از نابودی داده‌ها جلوگیری شود.

گروه‌های تحقیقاتی اینتل در آریزونا و اورگان آمریکا موفق شدند راهی برای تولید چیپ‌های ۱۷ کوبیتی بیابند که می‌توانند در دماهای بالا با ثبات بیشتری کار کنند.

این چیپ می‌تواند ۱۰ تا ۱۰۰ برابر نمونه‌های موجود ارسال و دریافت داده داشته باشد و می‌توان از آن برای ساخت چیپ‌های بزرگ‌تر نیز استفاده کرد.

قرار است شرکت کیوتک الگوریتم‌های محاسباتی متنوعی را بر روی این چیپ آزمایش کند و سرآغازی برای دوران محاسبات کوانتومی باشد.

رایانه کوانتومی ماشینی است که از پدیده‌ها و قوانین مکانیک کوانتوم مانند برهم نهی(Superposition) و درهم تنیدگی(Entanglement) برای انجام محاسباتش استفاده می‌کند.

رایانه‌های کوانتومی با رایانه‌های فعلی که با ترانزیستورها کار می‌کنند تفاوت اساسی دارند. ایده اصلی که در پس رایانه‌های کوانتومی نهفته است این است که می‌توان از خواص و قوانین فیزیک کوانتوم برای ذخیره‌سازی و انجام عملیات روی داده‌ها استفاده کرد. یک مدل تئوریک و انتزاعی از این ماشین‌ها، ماشین تورینگ کوانتومی(Quantum Turing Machine) است که رایانه‌ کوانتومی جهانی(Universal Quantum Computer) نیز نامیده می‌شود.

اگرچه محاسبات کوانتومی تازه در ابتدای راه قرار دارد، اما آزمایش‌هایی انجام شده که طی آنها عملیات محاسبات کوانتومی روی تعداد بسیار کمی از کوبیت‌ها اجرا شده است. تحقیقات نظری و عملی در این زمینه ادامه دارد و بسیاری از موسسات دولتی و نظامی از تحقیقات در زمینه رایانه‌های کوانتومی چه برای اهداف غیرنظامی و چه برای اهداف امنیتی مثل “تجزیه و تحلیل رمز”(Cryptanalysis) حمایت می‌کنند. اگر رایانه‌های کوانتومی در مقیاس بزرگ ساخته شوند، می‌توانند مسائل خاصی همچون “الگوریتم شُور”(Shor’s Algorithm) را با سرعت خیلی زیاد حل کنند. البته باید توجه داشت که توابعی که توسط رایانه‌های کلاسیک “محاسبه پذیر”(Computable) نیستند، توسط رایانه‌های کوانتومی نیز محاسبه پذیر نخواهند بود. این رایانه‌ها نظریه چرچ-تورینگ را رد نمی‌کنند. رایانه‌های کوانتومی فقط برای ما سرعت بیشتر را به ارمغان می‌آورند.

بین رایانه‌های کلاسیک و رایانه‌های کوانتومی نسل آینده تفاوت اساسی وجود دارد. یک رایانه‌ کلاسیک براساس قوانین فیزیک کلاسیک دستورات از پیش تعیین شده‌ای را اجرا می‌کند، اما یک رایانه‌ کوانتومی دستگاهی است که یک پدیده فیزیکی را بر اساس مکانیک کوانتومی به صورت منحصربه‌فردی درمی‌آورد تا به صورت اساسی یک حالت جدید از پردازش اطلاعات را تشخیص دهد.

در یک رایانه‌ معمولی اطلاعات به صورت یک سری بیت کدگذاری می‌شوند و این بیت‌ها از طریق گیت‌های منطقی بولین که سری هستند برای نتیجه نهایی دستکاری می‌شوند به طور مشابه یک رایانه‌ کوانتومی، کوبیت‌ها یا بیت‌های کوانتومی را با اجرای یکی از گیت‌های کوانتومی دستکاری می‌کند و هر واحد انتقال بر روی یک تک کوبیت یا یک جفت کوبیت عمل می‌کند. با به کار بردن این کمیت‌های متوالی یک رایانه‌ کوانتومی می‌تواند یک واحد انتقال پیچیده از طریق مجموعه‌ای از کوبیت‌ها در بعضی حالات ابتدایی ایجاد کند.

پیشبرد پروژه ایجاد رایانه‌های کوانتومی در یک رایانه کوانتومی به جای استفاده از ترانزیستورها و مدارهای رایانه‌ای معمولی از اتم‌ها و سایر ذرات ریز برای پردازش اطلاعات استفاده می‌شود. یک اتم می‌تواند به عنوان یک بیت حافظه در رایانه عمل کند و جابجایی اطلاعات از یک محل به محل دیگر نیز توسط نور امکان می‌پذیرد.

گروهی از محققان در دانشگاه میشیگان برای ذخیره اطلاعات با استفاده از حالت مغناطیسی اتم از یک اتم کادمیم به دام افتاده در میدان الکتریکی استفاده کردند. در این روش انرژی توسط یک لیزر به درون اتم پمپاژ شده و اتم وادار به گسیل فوتونی می‌شود که رونوشتی از اطلاعات اتم را دربردارد و توسط آشکارساز قابل تشخیص است.

ذخیره اطلاعات در رایانه‌ها به صورت سری‌هایی از بیت‌های با حالت‌های روشن و خاموش صورت می‌گیرد. در اتم کادمیم در صورتی که میدان‌های مغناطیسی کوچک هسته و الکترون‌های بیرونی در یک جهت قرار بگیرند روشن و در خلاف جهت خاموش محسوب می‌شوند. محققان بر این باورند که اتم کادمیم در هریک از این حالات که باشد می‌تواند هزاران سال در همان حالت بماند.

اینتل یک قطعه ابررسانا ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد
علم فیزیک – سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد

محققان دانشگاه واشنگتن در بررسی‌های خود به این نتیجه رسیده‌اند که سیاره فراخورشیدی “پروکسیما-ب”(Proxima-b) در زمان رصد دارای یک حلقه شفقی سبزرنگ به دور خود است.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، منظومه ستاره‌ای “پروکسیما”(Proxima) در فاصله چهار سال نوری از زمین قرار دارد که ستاره میزبان آن یک کوتوله سرخ است.

پروکسیما قنطورس( Proxima Centauri) یک ستاره کوتوله قرمز با فاصله ۴٫۲ سال نوری و نزدیک‌ترین ستاره به زمین پس از خورشید است.

محققان دانشگاه واشنگتن در بررسی‌های خود متوجه شدند در صورت وجود اکسیژن در جو پروکسیما-ب، این سیاره به دلیل وجود شفق‌های قطبی، از زمین با یک کمربند سبزرنگ دیده می‌شود.

نکته جالب توجه در این رابطه این است که درخشش این شفق‌ها نسبت به شفق‌های زمین ۱۰۰ برابر بیشتر است.

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد
علم فیزیک – سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد

“رودریگو لوگر”(Rodrigo Luger) محقق ارشد این تحقیق در مصاحبه خود با اسپیس گفت: میزان این درخشش‌ها به قدری است که با تلسکوپ‌های بسیار قدرتمند قابل مشاهده خواهد بود.

ستاره این منظومه در سال ۱۹۱۵ و توسط رئیس رصدخانه ملی آفریقای جنوبی کشف شد.

پروکسیما قنطورس جزئی از سامانه ستاره‌ای آلفا قنطورس به‌شمار می‌آید و نزدیک‌ترین ستاره به خورشید ما است. از آنجایی که این ستاره نسبت به دیگر ستاره‌ها به زمین بسیار نزدیک است، می‌توان اندازه قطر زاویه‌ای آن را به طور مستقیم اندازه گرفت که این مقدار یک هفتم قطر زاویه‌ای خورشید محاسبه شده‌ است. پروکسیما قنطورس جرمی حدود یک هشتم جرم خورشید دارد و میانگین چگالی آن ۴۰ برابر خورشید است.

در اوت سال ۲۰۱۶ رصدخانه جنوبی اروپا کشف پروکسیما ب را اعلام کرد. پروکسیما ب، یک سیاره زمین مانند است که در حال چرخش به دور ستاره‌اش در محدوده قابل سکونت است.

با توجه به اینکه این ستاره کم‌نورتر از خورشید است محدوده قابل سکونت آن کوچکتر از خورشید است و سیاره پروکسیما-ب نیز در فاصله‌ای ۲۰ برابر نزدیکتر نسبت به فاصله زمین تا خورشید قرار دارد که این نزدیکی در کنار فعالیت بیشتر ستاره مرکزی، سبب شده است که میزان تشعشعات بیشتری از ستاره میزبان به این سیاره برسد.

در صورتی که میدان مغناطیسی این سیاره به اندازه‌ای قدرتمند باشد که ذرات پرقدرت پراکنده شده از ستاره میزبان را به دام بیندازد سبب ایجاد شفق‌های قطبی خواهد شد که مطالعه آن این امکان را به دانشمندان می‌دهد که با ویژگی‌های بیشتری از پروکسیما-ب آشنا شوند.

 دمای پروکسیما-ب در میزانی تخمین زده می‌شود که وجود آب بصورت مایع و بر روی سطح سیاره امکان‌پذیر می‌باشد.

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد
علم فیزیک – سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد

بسیاری از ویژگی‌های این سیاره به زمین شباهت دارد اما وجود جو مشابه با زمین یکی از مهمترین نیازها برای شکل گرفتن حیات در این سیاره است.

علاوه بر وجود جو مشابه زمین و آب مایع، داشتن میدان مغناطیسی سراسری همانند قطب‌های مغناطیسی زمین یکی از ضروریات برای ایجاد شرایط مناسب حیات موجوات محسوب می‌شود.

براساس بررسی‌های محققان اگر سیاره پروکسیما-ب حتی جو ساده‌تری نسبت به زمین داشته باشد که فقط از نیتروژن و کربن‌ دی‌اکسید تشکیل شده باشد، می‌تواند شرایط فوق‌العاده مناسبی برای حیات و دمای مناسبی برای مایع بودن آب داشته باشد.

یکی از مشکلاتی که این سیاره دارد تغییرات شدید دمای آن در روز و شب است. دمای این سیاره در طول روز ۱۶ درجه و در شب منفی ۱۲۳ درجه سانتی‌گراد است و این موضوع در کنار حجم بالای تشعشعات فضایی بخشی از مشکلات اساسی برای وجود حیات در این سیاره هستند.

نتایج این تحقیق در نشریه Astrophysical Journal منتشر شده است.

سیاره‌ای که کمربند شفقی سبز دارد ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

گفتگو با برنده نوبل ۲۰۱۷ فیزیک

گفتگو با برنده نوبل ۲۰۱۷ فیزیک

گفتگو با برنده نوبل 2017 فیزیک
علم فیزیک – گفتگو با برنده نوبل ۲۰۱۷ فیزیک

جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۷ به طور مشترک به راینر ویس،بری سی بریش و کیپ اس تورن اعطا شد. این سه دانشمند نوبل فیزیک امسال را به دلیل تلاش‌های خود در زمینه آشکارساز “لایگو”(LIGO)و مشاهده امواج گرانشی دریافت کردند.

به گزارش ایسنا و به نقل از “نوبل‌پرایز”، در فیزیک، موج گرانشی موجی است که توسط میدان گرانشی تولید می‌شود. وجود این نوع از امواج توسط آلبرت اینشتین در سال ۱۹۱۶ از طریق نظریه نسبیت عام به طور نظری پیش‌بینی شد و ۱۰۰ سال بعد، در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به کمک تأسیسات لایگو به طور تجربی مشاهده گردید. این امواج برای اولین بار در سپتامبر سال ۲۰۱۵ توسط سیستم‌های رصدخانه امواج گرانشی مشاهده شد. موج گرانشی به طور نظری انرژی تابش گرانشی را منتقل می‌کند. منابع موج‌های گرانشی قابل آشکارسازی شامل سیستم‌های ستاره دوتایی است که یکی از اعضای آن کوتوله سفید، ستاره نوترونی یا سیاه‌چاله باشد.

مشاهده چنین امواج گرانشی، پیش بینی قرن بیستم آلبرت انیشتین را به نمایش گذاشت و راهی جدید را برای اکتشافات فضایی باز کرد و امروز، سه نفر از افرادی که در رسیدن به این کشف مهم نقش رهبر و پیشرو را داشتند،جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند.

نیمی از جایزه ۱.۱ میلیون دلاری نوبل فیزیک امسال به “راینر ویس” و نیم دیگر به طور مشترک به “بری سی بریش” و “کیپ اس تورن” تعلق گرفته است.

کیپ تورن ۷۷ ساله از موسسه فناوری کالیفرنیا(Caltech) یکی از محققانی است که سایت “نوبل پرایز” سراغش رفته و مصاحبه ای را با وی ترتیب داده که در ادامه بخش‌هایی از آن را می‌خوانید.

نوبل پرایز: شاید اینشتین خودش تصور نمی‌کرد که روزی امواج گرانشی کشف شوند اما به نظر می‌رسد شما همواره به این موضوع اعتقاد داشته‌اید، درست است؟

کیپ تورن: درست است اما به هر حال من از اینشتین جوان‌تر هستم و به علاوه در دوره‌ای زندگی می‌کنم که لیزر، کامپیوترهای قدرتمند و بسیاری از تجهیزات روز دنیا سبب شده است که فهم ما از منابع امواج گرانشی بسیار بیشتر باشد. ستاره‌های نوترونی و سیاه‌چاله‌ها که یکی از منابع اصلی این امواج هستند در زمان اینیشتین به اندازه امروز شناخته نشده بودند و به همین دلیل وی در مقاله خود ابراز تردید کرده بود که روزی این امواج شناسایی شوند.

گفتگو با برنده نوبل 2017 فیزیک
علم فیزیک – گفتگو با برنده نوبل ۲۰۱۷ فیزیک

نوبل پرایز: و این امواج پنجره‌ای جدید رو به جهان باز می‌کنند و حال که ما این امواج را داریم چه چیز جدیدی رامی‌توانیم ببینیم؟

کیپ تورن: من معتقدم در طی دهه‌های آینده ما می‌توانیم موارد زیادی را ببینیم. همانطور که نجوم مدرن بوسیله گالیله آغاز شد امواج گرانشی نیز برای ما حکم تلسکوپ گالیله را دارد. ما با استفاده از این امواج می‌توانیم به اطلاعات زیادی در رابطه با جهان هستی دست پیدا کنیم. برخوردهای سیاه‌چاله‌ها، برخوردهای ستاره‌های نوترونی و اثرات آنها و همچنین کشیده شدن یک ستاره نوترونی به داخل یک سیاه‌چاله از جمله مواردی هستند که بوسیله این امواج قابل شناسایی هستند. این امواج به ما کمک می‌کنند وضعیت جهان را در روزهای ابتدایی شکل‌گیری هستی مشاهده کنیم و اطلاعات بسیار ارزشمندی در رابطه با تپ‌اخترها و همچنین ستاره‌های نوترونی چرخان بدست آوریم. شگفتی‌های زیادی منتظر ما هستند که همینطور که زمان جلو می‌رود با آنها مواجه خواهیم شد.

نوبل پرایز: صحبت از شگفتی شد، زمانی که شما خبر برنده شدن نوبل را شنیدید چه حسی داشتید؟

کیپ تورن: به نظرم کشف امواج گرانشی به قدری ارزشمند هست که بتوان انتظار جایزه نوبل را از آن داشت. من امیدوار بودم این جایزه به تیم LIGO-Virgo داده شود که کاشف این پدیده بودند و یا به تیم لایگو اهدا شود که این ابزار حیرت‌انگیز را برای شناسایی امواج گرانشی طراحی کردند نه صرفا به تیم سه نفره ما. ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که کشف‌های عظیم صرفا به خاطر همکاری‌های بزرگی هستند که حاصل تلاش چندین نفر است و من امیدوارم که کمیته نوبل در آینده راهی برای این موضوع بیابد که تمام کسانی که در تحقیقات این چنینی حضور دارند بتوانند از این جایزه استفاده کنند

گفتگو با برنده نوبل ۲۰۱۷ فیزیک ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ

نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ

نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ
علم فیزیک – نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ

محققان دانشگاه جان هاپکینز آمریکا با استفاده از داده‌های ماموریت “اودیسه” در مدار مریخ متوجه شدند نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ وجود دارد.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، یافتن منابع یخ و آب در مریخ یکی از مهمترین چالش‌هایی است که بسیاری از محققان “سازمان فضایی آمریکا” (ناسا) و شرکت‌های خصوصی نظیر “اسپیس‌ایکس”(SpaceX) که برنامه‌های گسترده برای ارسال فضانورد به مریخ دارند، با آن مواجه هستند.

تا به حال، تلاش‌ها برای یافتن منابع یخ در مریخ غیر از مناطق قطبی آن با موفقیت همراه نبوده است.

حال محققان آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپیکنز با استفاده از داده‌های ماموریت “اودیسه”(Odyssey) طولانی‌ترین ماموریت ناسا در مریخ، موفق شده‌اند نشانه‌هایی از وجود یخ در محدوده مدار استوای مریخ بیابند.

“اودیسه” فضاپیمای رباتیک ناسا با پیمان‌کاری لاکهید مارتین است که از اکتبر سال ۲۰۰۱ میلادی برای گردآوری دانستنی‌های تازه در مورد امیدهای وجود آب و یخ در سیاره مریخ همچنان بر گرد این سیاره می‌گردد.

این ماهواره با بکارگیری طیف‌سنج و آشکارساز فروسرخ می‌کوشد که برای یافتن نشانه یا نشانه‌هایی از بودن آب در گذشته یا امروز مریخ پیدا کند.

همچنین با پرتونگاری زمین‌شناسی این سیاره و ویژگی‌های آن محیط را بررسی و گزارش کند. امید بر این است که با به دست آوردن اطلاعاتی که اودیسه به دنبال آن‌ها است، به یافتن پاسخ به این پرسش که آیا زندگی در مریخ تا به حال وجود داشته یا نه، کمک شود.

نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ
علم فیزیک – نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ

 ارزیابی ریسک‌هایی که فضانوردان آینده از تابش خورشید در مریخ ممکن است تجربه کنند نیز در دستور کار اودیسه قرار دارد. همچنین این ماهواره به عنوان یک ایستگاه رله ارتباطات بین مریخ نوردها، مریخ‌نورد اکتشاف، آزمایشگاه علمی مریخ و کاوشگر فینیکس و زمین را امکان‌پذیر می‌کند.

تا دسامبر ۲۰۱۴ اودیسه رکورد ۴۸۰۰ روز خدمت در مریخ را پشت سر گذاشت. رکورد طولانی‌ترین کار در مریخ را که ۳۳۴۰ روز بوده، در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰ توسط همین مدارگرد برای نخستین بار شکسته شده بود.

بنابر گزارشی که ناسا اخیراً منتشر کرده، گفته شده که اودیسه و همچنین مدارگرد شناسایی مریخ و کاوشگر فضایی “می‌ون” (MAVEN) که اتمسفر مریخ را بررسی می‌کند، همگی پس از گذشتن دنباله‌دار بزرگ از نزدیکی آن‌ها آسیبی ندیده‌اند و سالم هستند.

تاریخ این گزارش ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴ است. البته مریخ‌گرد مارس اودیسه تاکنون دوبار به دلیل خطا در سیستم جهت‌یابی به طور موقت در عملکرد حالت امن قرار گرفته است که در هر دوبار در مدت زمان کوتاهی با بازنشانی سیستم تعیین جهت به عملکرد عادی بازگشته است. این اختلال‌های موقت در عملکرد یک بار در دی ماه ۱۳۹۲ و دیگر بار در دی ماه ۱۳۹۵ رخ داده است.

محل حدودی این منطقه مابین مناطق “الیسیوم”( Elysium) و “تارسیس”( Tharsis) در فاصله ۵۰۰۰ کیلومتری استوای مریخ قرار دارد که تا به حال تصور می‌شد هیچ احتمالی برای وجود آب در این منطقه وجود ندارد.

“جک ویلسون”، محقق ارشد این تحقیق با استفاده از بهینه کردن و افزایش کیفیت داده‌های اودیسه، نشانه‌هایی از وجود یخ‌های زیرسطحی را در مدار استوای مریخ یافت.

وی در این رابطه گفت: با این بهینه‌سازی ما عملا موفق شدیم داده‌هایی را بدست آوریم که اودیسه باید با قرار گرفتن در ارتفاعی در حدود نصف ارتفاع خودش، آنها را به دست می‌آورد.

ویلسون افزود: با استفاده از این داده‌های بهبودیافته دید بسیار بهتری از سطح مریخ بدست آوردیم.

با استفاده از این داده‌ها محققان به وجود هیدروژن آزاد در سطح مریخ پی بردند که احتمالا از منابع زیرسطحی این سیاره آزاد شده‌اند و محققان دانشگاه جان هاپکینز معتقدند این گازهای هیدروژن از منابع یخ زیرزمینی در مناطق اطراف استوای مریخ جدا شده‌اند.

پیش از این تصور می‌شد این گازها به خاطر وجود ترکیبات هیدراتی در سطح مریخ هستند، اما اطلاعات اودیسه نشان می‌دهد ترکیبات هیدراتی بسیار کمتر از چیزی هستند که پیش از این تصور می‌شده است.

در صورتی که یافته‌های این محققان به یافتن منابع یخ زیرسطحی در مدار استوای مریخ منجر شود، یک گام بسیار بلند برای آینده ماموریت‌های فضایی در مریخ محسوب می‌شود.

نشانه‌هایی از یخ در مدار استوای مریخ ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی
علم فیزیک – پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی

“الون ماسک” مالک شرکت تسلا تصمیم گرفته است قوی‌ترین باتری لیتیوم‌-یونی جهان را در کمتر از ۱۰۰ روز آینده بسازد.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، “الون ماسک” در کنفرانسی در استرالیا در روز جمعه اعلام کرد قصد دارد اولین باتری لیتیوم-یونی ۱۰۰ مگاواتی جهان را تا ۱۰۰ روز دیگر کامل کند و اگر در ۱۰۰ روز آینده آماده نشود، آن را به صورت رایگان عرضه خواهد کرد.

این باتری با همکاری شرکت فرانسوی Neoen در نزدیکی شهر جیمزتاون در جنوب استرالیا ساخته می‌شود و سه برابر قدرتمندترین باتری موجود، قدرت خواهد داشت.

در این پروژه “مایک کنون بروکس”( Mike Cannon-Brookes) کارآفرین و میلیاردر استرالیایی با “الون ماسک” همکاری خواهد کرد.

دلیل همکاری استرالیا با این پروژه این است که در سال گذشته وقوع طوفان در جنوب استرالیا سبب خاموشی‌های گسترده و طولانی شد.

الون ماسک در این کنفرانس گفت: ما تا نیمه راه تولید این باتری قدرتمند پیش رفته‌ایم و تا ۱۰۰ روز دیگر باید به پایان برسد، در غیر این صورت به طور رایگان عرضه خواهد شد.

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی
علم فیزیک – پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی

وی افزود: این باتری لیتیوم یونی تازه ابتدای مسیر و یک چراغ راه خواهد بود.

قیمت این باتری مابین ۵۸۵ تا ۷۴۱ دلار برای هر کیلو وات تخمین زده می‌شود و اعلام شده در صورتی که این پروژه به موقع به پایان نرسد، حدود ۵۰ میلیون دلار زیان برای تسلا در پی خواهد داشت.

ماسک در ادامه صحبت‌های خود از ساخت یک سایت اختصاصی برای باتری‌های در معرض باد سخن گفت که شرکت Neoeo در حال ساخت آن است.

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی
علم فیزیک – پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی

پروژه ساخت قوی‌ترین باتری لیتیوم یونی ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

سیارکی به اندازه یک خانه

سیارکی به اندازه یک خانه از نزدیکی زمین عبور خواهد کرد

سیارکی به اندازه یک خانه
علم فیزیک – سیارکی به اندازه یک خانه

در هفته آینده یک سیارک به اندازه یک خانه از نزدیکی زمین عبور خواهد کرد.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، منجمان با استفاده از تلسکوپ VLT واقع در شیلی روند حرکت این سیارک را دنبال و اعلام کرده‌اند که این سیارک که “2012 TC4” نام دارد در تاریخ 12 اکتبر(پنجشنبه 20 مهر ) از فاصله 44 هزار کیلومتری زمین عبور خواهد کرد.

این سیارک از سال 2012 از رصد خارج شده بود و مجددا به تازگی رصد شده است.

با نزدیکی این سیارک به زمین “سازمان فضایی آمریکا”(ناسا) می‌تواند سامانه دفاع سیارکی خود را مورد ارزیابی قرار دهد و اطلاعات بیشتری از وضعیت حرکتی آنها به دست آورد.

دکتر “مایکل کلی”(Michael Kelley) یکی از محققان عضو تیم رصدی این سیارک گفت: با عبور این سیارک از نزدیکی زمین ما وارد یک لایه‌ای از تحقیقات می‌شویم و می‌توانیم شبکه سراسری رصد و پیگیری سیارک‌ها را به طور کامل آزمایش کنیم و بتوانیم برای شناسایی یک سیارک که احتمالا به زمین برخورد خواهد کرد، شانس بیشتری داشته باشیم.

این سیارک در تابستان گذشته بوسیله محققان آژانس فضایی اروپا و با استفاده از تلسکوپ VLT واقع در شیلی مجددا رصد شده بود و محققان می‌دانستند که این سیارک در راه زمین است اما فاصله آن با زمین در زمان عبور هنوز مشخص نشده بود.

با رصدهای انجام شده در تاریخ‌های 27 و 31 ژوئیه و همچنین پنج اوت مشخص شد که این سیارک از فاصله‌ای در حدود یک هشتم فاصله ماه با زمین عبور خواهد کرد که یک فاصله تهدیدکننده برای ماهواره‌های مستقر در مدار زمین محسوب می‌شود. هر چند که دورترین ماهواره از زمین 36 هزار کیلومتر فاصله دارد اما به هر حال می‌تواند سبب بروز اختلافات جزئی شود.

در زمان رصد این سیارک حدود 56 میلیون کیلومتر از زمین فاصله داشته و با سرعت بیش از 50 هزار کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کرده است.

پیش از این ناسا پیش‌بینی کرده بود که این سیارک از فاصله 6800 کیلومتری زمین عبور خواهد کرد که در صورتی که درست می‌بود می‌توانست بسیار خطرناک باشد.

محققان اعلام کرده‌اند در صورت برخورد چنین سیارکی با زمین در مناطق شهری بیش از 1500 نفر مصدوم و حدود 7000 ساختمان آسیب می‌بینند.

این سیارک یک بار دیگر در 29 دسامبر 2019 از نزدیکی زمین عبور خواهد کرد اما در این عبور فاصله بسیار بیشتری از زمین (در حدود 34 میلیون کیلومتر) خواهد داشت.

ابعاد این سیارک عددی بین 10 تا 30 متر است و در ابعاد یک خانه یا یک هواپیمای بوئینگ 737 است.

سیارکی به اندازه یک خانه ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک

نوبل پزشکی 2017

نوبل پزشکی 2017

نوبل پزشکی 2017
علم فیزیک – نوبل پزشکی 2017

جایزه نوبل پزشکی امسال به طور مشترک به سه آمریکایی تعلق گرفت.

به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین، این جایزه 825000 پوندی بین سه دانشمندان آمریکایی به نام جفری سی‌هال، مایکل روزباش و مایکل یانگ به دلیل کار بر روی ساعت داخلی بدن موجودات زنده تعلق گرفت.

پژوهش این سه دانشمند آمریکایی درباره این موضوع بوده که چگونه گیاهان، حیوانات و انسان‌ها ریتم بیولوژیکی خود را به گونه‌ای سازگار می‌کنند تا با انقلاب‌های زمین هماهنگ شوند.

این گروه یک ژن در مگس میوه را شناسایی کردند که ریتم روزانه این موجودات را کنترل می‌کند.

این ژن یک پروتئین را در درون سلول رمزگذاری کرده که در طول روز تجزیه می‌شود.

هنگامی که بین این ساعت داخلی و محیط اطراف اختلاف و ناهماهنگی وجود داشته باشد، سلامت موجود زنده تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

در انسان‌ها این ناهماهنگی زمانی پدید می‌آید که “پرواز زدگی” (jet lag) را تجربه می‌کنند.

نوبل پزشکی 2017
علم فیزیک – نوبل پزشکی 2017

هر سه برنده این جایزه از ایالات متحده هستند. هال 72 ساله و بازنشسته است اما اکثر وقت خود را در دانشگاه برندایس ماساچوست می‌گذراند.

در حالیکه همکار وی مایکل روزباش 73 ساله و همچنان عضو هیئت علمی دانشگاه برندایس است.

در میان این سه دانشمند که جایزه نوبل پزشکی 2017 را از آن خود کردند، یانگ 68 ساله، در دانشگاه راکفلر در نیویورک کار می‌کند.

Bambos Kyriacou، استاد ژنتیک رفتاری در دانشگاه لستر، که با تمام سه برنده دوست بوده و همکار سابق دو نفر از آنها است، برندگان این جایزه را بسیار متفاوت توصیف کرد.

او درباره دوستان خود اینگونه اظهار نظر کرد:جف (هال) غیر عادی و عجیب و غریب است … فوق العاده اما عجیب و غریب!

وی در ادامه گفت:هیچ چیز نمی‌تواند مایکل (روزباش) را متوقف کند. او تمام مسائل را تا انتها ادامه داده و حتم دارم که در آزمایشگاه از دنیا خواهد رفت و مایکل یانگ جذاب ترین و شایسته ترین آنهاست، چرا که او مودب و مقبول است، در حالی که دو دوست دیگر من مثل او نیستند، آنها دیوانه‌اند!

برندگان این جایزه 9 میلیون کرون سوئدی (825000 پوند) را به دست آورده و هر یک از آنها با مدالی که نامشان بر روی آن حک شده را دریافت کردند.

سال گذشته “یوشینوری اوسومی” از ژاپن موفق شد جایزه نوبل پزشکی 2016 را برای کار در زمینه اتوفاژی (مکانیسم خودخواری اجزاء سلول) دریافت کند.

در مجموع، از سال 1901 تاکنون 107 جایزه نوبل برای فیزیولوژی یا پزشکی توسط 211 دانشمند به دست آمده که در این میان سهم زنان تنها 12 مورد بوده است.

نوبل پزشکی 2017 ، اخبارفیزیک ، مقالات فیزیک ، مطالب فیزیک ، فیزیک مدرن ، علم فیزیک