تأسف بى فایده انیشتین

تأسف بى فایده انیشتین

وقتى «لئو سزیلارد» دانشمند مهاجر مجارستانى به «اینشتین» هشدار داد که آلمان ها احتمالاً به بمب اتمى دسترسى پیدا کرده اند، او حتى با اینکه چیز زیادى درباره پیشرفت هاى جدید در فیزیک هسته اى نمى دانست خطر را با تمام وجود خویش احساس کرد. وقتى «سزیلارد» مطالبى را پیرامون واکنش هاى زنجیره اى به اطلاع «اینشتین» رساند او کاملاً شگفت زده شد و گفت: «من هرگز به طور جدى به این قضایا نیندیشیده بودم.» بعدها وقتى «اینشتین» خبر بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى (شهرهاى بزرگ ژاپن) را شنید آه سوزناکى کشید و تأسف عمیق خویش را ابراز کرد. پس از پایان جنگ جهانى دوم، «اینشتین» صراحت بیشترى را ضمیمه کلام خویش ساخت. علاوه بر تلاش وافر براى تصویب یک ممنوعیت بین المللى در زمینه استفاده از جنگ افزارهاى هسته اى، او «مک کارتیسم» (سیاست مقابله با تفکرات ظاهراً چپگرایانه در داخل آمریکا) را محکوم کرد و براى پایان دادن به «تعصب و نژادپرستى» اقدام به ارائه دادخواستى به دادگاه کرد. در اوج دوران جنگ سرد، اظهارات صریح و شفاف «اینشتین» اگرچه احترام فراوانى را برمى انگیخت، اما بعضاً انگ «سادگى و ناپختگى» به آن چسبانده مى شد. به عنوان مثال، مجله Life نام «آلبرت اینشتین» را به انتخاب خود در زمره ۵۰ شخصیت «ساده لوح و آلت دست» فهرست کرده بود. «کاسیدى» درباره ویژگى هاى ذاتى «اینشتین» مى گوید: «او یک حس اخلاقى آشکار داشت که دیگران، حتى اخلاق گرایان دیگر، همیشه نمى توانند آن را ببینند.» فیزیکدان و تاریخ نگار برجسته هاروارد «جرالد هولتون» در این باره مى افزاید: «اگر اندیشه هاى اینشتین واقعاً خام و ناپخته باشند، شکل جهان نیز واقعاً چندان زیبا نخواهد بود.» اما هرچه باشد به نظر مى رسد که غرایز مهربانانه و دموکراتیک «اینشتین» مى توانند «مدل سیاسى ایده آلى براى قرن بیست و یکم» باشند و ما را براى تجسم بخشیدن به بهترین رؤیاهاى خویش در قرن حاضر یارى دهند. پس آیا ما باید انتظارى بیش از این از مردى داشته باشیم که با تلاش هاى خود به ۱۰۰ سال گذشته هویت بخشید؟

سالشمار زندگى اینشتین

اینشتین برخلاف دستاوردهاى علمى پرآوازه اش در کودکى بسیار ضعیف بود. وى در یادگیرى زبان کند بود و حتى تا ۹ سالگى روان حرف نمى زد به طورى که پدر و مادرش به وحشت افتادند که فرزندشان ناقص و غیرعادى باشد. به علاوه او از مدرسه متنفر بود و فقط در درس ریاضیات و علوم خوب کار مى کرد. براى آشنایى بیشتر با فراز و فرود زندگى اینشتین سالشمار زندگى او را مرور کنید.

تولد: ۲۴ اسفند سال ۱۲۵۸ هجرى شمسى در شهر اولم آلمان

نام پدر: هرمان اینشتین ( ۱۲۲۶- ۱۲۱۸ ه . ش.)

نام مادر: پائولین کخ (۱۲۹۹- ۱۲۳۷ ه . ش.)

مادر اینشتین ۱۱ سال از شوهرش هرمان جوان تر بود و آلبرت هنگامى که پدرش ۳۲ ساله و مادرش ۲۱ ساله بود به دنیا آمد. هرمان مهندس برق بود که البته در کارهاى اقتصادى زیاد وارد نبود. پائولین هم خانه دار بود و گهگاهى ویولن تدریس مى کرد.

۱۲۵۹ : در یک سالگى اینشتین به همراه خانواده به مونیخ هجرت کرد. ۱۲۶۰ : در دو سالگى خواهرش ماجا (ماریا _ مریم ) به دنیا آمد. (او در سال ۱۳۳۰ هجرى شمسى در سن ۷۰ سالگى از دنیا رفت.)

۱۲۶۷: در سن ۹ سالگى به مدرسه لوئیت پولد مونیخ وارد شد.

۱۲۷۳ : درحالى که اینشتین ۱۵ ساله دانش آموز کلاس ششم بود ، خانواده اش به ایتالیا هجرت کردند و اینشتین در مدرسه شبانه روزى لوئیت پولد ماند.

۱۲۷۴: اینشتین ۱۶ ساله به خانواده اش در پاویا ملحق شد و سپس به مدرسه کانتونال در شهر آرا واقع در سوئیس رفت.

۱۲۷۵ : تابعیت آلمانى اش را به طور رسمى انکار کرد و تابعیت سوئیس را پذیرفت. در ۱۷ سالگى از مدرسه آرا دیپلم گرفت و سپس در مرکز صنعتى فدرال

ETH

در شهر زوریخ در رشته ریاضى و فیزیک ثبت نام کرد.

۱۲۷۹ : پس از چهار سال در ۲۱ سالگى از مرکز فدرال

ETH

فارغ التحصیل شد و دیپلم گرفت.

۱۲۸۰ : در ۲۲ سالگى شهروند سوئیس شد.

۱۲۸۱ : در ۲۳ سالگى در موسسه اى که امتیاز ثبت اختراعات را ارائه مى کرد در شهر برن استخدام شد. در این سال پدرش در ۵۴ سالگى درگذشت.

۱۲۸۲: در ۲۴ سالگى با میلوا ماریک (۱۳۲۳ _ ۱۲۵۴ ) که ۴ سال از اینشتین بزرگتر بود ازدواج کرد. در آن زمان میلوا دخترى ۲۸ ساله بود. آنها داراى دو پسر شدند: هانس آلبرت (۱۳۵۲- ۱۲۸۳) که در شاخه هیدرولوژى مهندسى مکانیک تخصص گرفت و در کارش موفق بود و ادوارد (۱۳۵۲- ۱۲۸۹)که دچار بیمارى شیزوفرنى علاج ناپذیرى بود. آنها یک دختر هم داشتند به نام لیزرل که پیش از ازدواج آنها از مادر و پدر دیگرى به دنیا آمده بود و آنها او را به فرزند خواندگى قبول کردند. سرنوشت او نامعلوم است.

۱۲۸۴ : در ۲۶ سالگى در مجله Annalen der Physik آلمان مقاله مربوط به کوانتوم هاى نور و اثر فوتوالکتریک، مقاله مربوط به حرکت براونى ذره ها در نظریه اتمى، مقاله نسبیت خاص، مقاله همسانى انرژى و مقاله نظریه کوانتومى براى مواد حالت جامد در رابطه با گرماى ویژه و مقاله اصول نسبیت عام را به چاپ رساند.

۱۲۸۸ : در ۳۰ سالگى در دانشگاه زوریخ دانشیار شد و کارهاى بیشترى روى نظریه کوانتومى کرد.

۱۲۹۰ : در ۳۲ سالگى در دانشگاه کارل فردیناند در شهر پراگ استاد کامل شد. خمیدگى نور در نور ستاره ها را هنگام خورگرفت ( خورشید گرفتگى ) پیش بینى کرد. ( هر چند مقدارى که پیش بینى کرد غلط بود.)

۱۲۹۱: در ۳۳ سالگى در ETH ( مرکز صنعتى فدرال یعنى همان جایى که چهار سال درس خوانده بود و دیپلم گرفته بود) استاد کامل شد.

۱۲۹۳ : در ۳۵ سالگى در دانشگاه برلین استاد کامل شد. میلوا و فرزندانش را ترک کرد. این هنگامى بود که جنگ جهانى اول شروع شد.

۱۲۹۴: در ۳۶ سالگى «بیانیه اى به اروپائیان» را با دیگران امضا کرد که طبق آن خود را از نظامى گرى آلمان جدا مى دانست و مقاله معادله نسبیت عام را به چاپ رساند.

۱۲۹۵ : در ۳۷ سالگى کتابى در رابطه با نسبیت عام به چاپ رساند. رئیس انجمن فیزیک آلمان شد. تکانه کوانتاهاى نور را محاسبه کرد که در سال ۱۲۹۶ مقاله اى با همین عنوان در رابطه با شبیه سازى گذار اتمى به چاپ رساند.

۱۲۹۶ : در ۳۸ سالگى مدیر مرکز قیصر ویلهلم آلمان شد (موسسه اى که پژوهش هاى آلمان را حمایت مى کند). مقاله معادله هاى کیهان شناسى با ثابت کیهانى را به چاپ رساند و انبساط جهان را از معادله هاى فوق استخراج کرد.

۱۲۹۷ : در ۴۰ سالگى از میلوا جدا شد و هنگامى که ۴۳ سال داشت با دخترخاله اش ( الزا ) ازدواج کرد. الزا از شوهر سابقش دو دختر داشت. این دو دختر هنگام ازدواج مادر با اینشتین به ترتیب ۲۲ ساله و ۲۰ ساله بودند و بنابر قانون این دو دختر فامیلى اینشتین را پس از ازدواج اخذ کردند. در این سال خمیدگى نورى در یک خورگرفت (خورشید گرفتگى) مشاهده شد.

۱۲۹۹ : همزمان با ۴۱ سالگى اذهان عمومى ، با تحریک ضدیهودها، به نظریه نسبیت عام و اینشتین تاختند. در این سال مادرش در سن ۶۳ سالگى درگذشت.

۱۳۰۰ : در ۴۲ سالگى اولین دیدارش از آمریکا صورت گرفت.

۱۳۰۱: در ۴۳ سالگى کار روى نظریه میدان هاى واحد و دیدار از کشورهاى خاور دور، برنده جایزه نوبل در فیزیک به پاس خدمات در فیزیک نظرى و به ویژه کشف قانونمندى اثر فوتوالکتریک.

۱۳۰۳: در ۴۵ سالگى افتتاح مرکز اینشتین در برج اینشتین در پوتزدام.

۱۳۰۶ : در ۴۸ سالگى آغاز بحث بانیلس بور ( فیزیکدان اتریشى ) در باب تفسیر نظریه کوانتومى در پنجاهمین همایش سالوى.

۱۳۰۸ : در ۵۰ سالگى مقاله اى براى اذهان عمومى در رابطه با وحدت نظریه میدان گرانشى و میدان الکترومغناطیسى به چاپ رساند.

۱۳۰۹ : در ۵۱ سالگى دیدارى از آمریکا به خصوص از مرکز صنعتى کالیفرنیا داشت.

۱۳۱۱: در ۵۳ سالگى به عنوان استاد کامل در مرکز پژوهش هاى پیشرفته پرینستون انتخاب شد با رعایت این مسئله که به عنوان استاد نیمه وقت در دانشگاه برلین هم باشد.

۱۳۱۲ : در ۵۴ سالگى او نازى ها در آلمان بر سر قدرت آمدند. اینشتین ابتدا به انگلستان رفت و سپس از آنجا به آمریکا رفته و مقیم آمریکا شد.

۱۳۱۳ : دختر اول الزا به نام الیزه اینشتین درگذشت و در این سال اینشتین ۵۵ ساله بود.

۱۳۱۴: در ۵۶ سالگى چاپ مقاله اى به زبان انگلیسى تحت عنوان: «آیا توصیف مکانیک کوانتومى از حقیقت واقعى مى تواند کامل باشد؟»

۱۳۱۵ : در ۵۷ سالگى همسرش الزا فوت کرد.

۱۳۱۸: در ۶۰ سالگى وقوع جنگ جهانى دوم: اینشتین در نامه اى که به ریاست جمهورى آمریکا، روزولت، نوشت از احتمال ساختن بمب اتمى در آلمان او را آگاه کرد.

۱۳۱۹: در ۶۱ سالگى تابعیت آمریکا را پذیرفت ولى تابعیت سوئیس را از دست نداد.

۱۳۲۳ : همسر اول اینشتین، میلوا ماریک در ۶۹ سالگى درگذشت. در این زمان اینشتین ۶۵ ساله بود.

۱۳۲۴ : در ۶۶ سالگى بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى پایان جنگ جهانى دوم.

۱۳۲۵ : در ۶۷ سالگى به عنوان سرگروه کمیته فورى دانشمندان اتمى خدمت کرد.

۱۳۲۷: در ۶۹ سالگى چاپ مقاله «تعمیم نسبیت عام» به عنوان یک نمونه از تلاش ها براى دستیابى به دیدگاه ریاضى جهانشمول براى نظریه میدان ها.

۱۳۳۰: خواهر اینشتین در ۷۰ سالگى درگذشت.

۱۳۳۱: در ۷۳ سالگى ریاست جمهورى به او پیشنهاد شد، ولى نپذیرفت.

۱۳۳۴ : در ۳۰ فروردین ۱۳۳۴ در ۷۶ سالگى در بیمارستانى در شهر پرینستون بر اثر تصلب شرائین در گذشت

به نقل از سی پی اچ تئوری

منتشرشده توسط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *